Άλλη μια μέρα με εμάς απόντες Νόες μάχονται με πρωτότυπες σπόντες Άλλη μια μέρα με εμάς αρκούντες Διαλέξεις χαιρετίζουν αναξιοπαθούντες Αόρατα χέρια σε συντροφεύουν Σε κόσμους αζήτητους οι χίμαιρες κωφεύουν Σκιές φειδωλές σκαλίζουν το χώμα Μικραίνει στο σούρουπο της ανάγκης το δώμα Ζωής φορεσιά τα πρώτα φιλιά Άπειρες λέξεις σε…

Ενωμένη ανθρωπότητα: σα ραφή σε ύφασμα: ένας να τραβήξει δυνατά από τη μια μεριά ή να ψαλιδίσει τις περισσευούμενες κλωστές και πάει η ένωση. Κοινό καλό. Ή (τους) πληρώνεις ή (τους) κληρώνεις. Ούτε από το απωθημένο μας όνειρο δεν έλειψαν η αγένεια και οι προκαταλήψεις: σαν ένα ζευγάρι που εκδόθηκε…

Τα νέα της γης είναι άκρως ενθαρρυντικά και τα στοιχεία άκρως αποκαλυπτικά. Κατασκευάζουμε από όπλα έως πλαστικές οδοντογλυφίδες / από ανθρώπινες κουρελιασμένες συνειδήσεις έως προύχοντες άνευ συνειδήσεως. Μου αρέσει να κοιτώ τις όμορφες στιγμές: εκείνες που θες να πεις τόσα και καταλήγεις να μη λες τίποτα για να μη χαλάσεις…

Δυο φεγγάρια μάτια κοιτούν απορημένα το καινούριο τοπίο και ρωτούν: πού πήγαν οι άνθρωποι με τα ψηλά καπέλα; Δυο χέρια χαιρετούν τον ουρανό (ανοίγουν παρένθεση να πέσουν μέσα τα όνειρα κι οι ελπίδες του κόσμου) Ένα σώμα φωτιάς κατευθύνεται στα ανθισμένα κοιμητήρια του πελάγους Ένα πεινασμένο παιδί αρπάζει το ψωμί…

Φέρε τις σελίδες (με τις εντυπωσιακές συμβουλές και τις ακλόνητες σκέψεις) να τις κάνω ράγες να περπατήσει πάνω τους το τρένο της αλήθειας και να ταξιδέψουμε στον κόσμο φωνάζοντας: «Αντέχετε να ανεβείτε επάνω; Ελάτε αν σας βαστάει!» Τις υπόλοιπες (σελίδες) θα τις σκίσω και θα τις ρίξω πάνω από τα…

Δε φταις εσύ που είσαι αγύριστο κεφάλι και θυμώνεις με το παραμικρό: είναι το σκαρί σου τέτοιο κι η καταγωγή σου (όλοι για αυτή σε κατηγορούσαν). Με τα χρόνια ήρθε να προστεθεί κι η διαγωγή. Κατέφευγαν σε μέτρα πάνω από τα μέτρα και τα όρια σου για να γράφουν στον…

(Έναυσμα μιας σκέψης μου: Το ψωμί της παιδείας πουλήθηκε για ένα οικόπεδο τετραγωνισμένης ελευθερίας εντός εντοιχισμένης αντίληψης). Ο οραματιστής δεν ακολουθεί πρωτόκολλα και δικλείδες ασφαλείας. Η ομίχλη είναι η κουβέρτα, το πέπλο του οραματιστή. Σκεπάζει (δεν καλύπτει) το όραμα προφυλάσσοντας το από κακόβουλους σχολιασμούς και από αφίξεις συντηρητικών νόων. Όραμα:…

Χάνεσαι σε λέξεις, σε ευχές, σε άγονες συζητήσεις τους φόβους σου στα σκοτεινά με φως τους ψηλαφίζεις Μόνος συνδιαλέγεσαι σε ωριαίους θαλάμους απόγονος θεμελιωδών αρχών με διθυράμβους Προστάζεις να ορμίσουνε μες στη φωτιά οι πάντες μα εσύ γοργά θα ανασυρθείς με ψάθινους ιμάντες Συγκέντρωση ομοειδών: χαρτογραφείς τους κτύπους στοιχειοθετείς των…

Δεν είμαστε οραματιστές Δεν είμαστε ουμανιστές Δεν είμαστε καν εμείς Μας κυβερνάει ο κανείς Είμαστε χέρια στιβαρά που κλείνουν χρόνους στα στενά Ζούμε σε χώρα ουτοπική με σκέψη άναρχη συλλογική Δυο φρέσκα μανταρίνια ξέμειναν στα κοφίνια Διψάς όσο κι αν πιείς τις στάχτες της φυγής Είμαστε πύρινα νερά κύματα γνώσης…

Το ον φοβισμένο έβαλε σ΄ ένα κουτί τα όνειρά του και τα πρόσφερε στο δεσμοφύλακα. Ύστερα, προθυμοποιήθηκε να φορέσει τις αλυσίδες του. Τώρα στέκει στην άκρη του τοίχου  τιμωρημένο αγνοώντας την αιτία της τιμωρίας του (προστατευμένο μέσα στις αλυσίδες του τρέμοντας στην ιδέα μήπως έρθουν και το ελευθερώσουν). Το ον κοιτούσε…

Παραμέλησες τους νόες Αφόρισες ψυχές αθώες Στην αυλή τρώνε, πίνουν κι από τον θρήνο τον πολύ τα κουκούτσια καταπίνουν Τραβάς τις ρίζες των μαλλιών για όλες τις πίκρες των θνητών Ξορκίζεις κόμπους με θυμιατά Σκαλίζεις όρους σε συμβόλαια Ψέμα κι ανάγκη αντικρυστά Στα επίκαιρα ένα όνομα ζητάς στης ανωνυμίας τα…

Πρόλογος: Η ορχήστρα στημένη στο παλκοσένικο παίζει τον ίδιο μονότονο, καθολικό ρυθμό υπνωτίζοντας το κοινό. Η εμπιστοσύνη μεταξύ κοινού και ορχήστρας σφραγίζεται με ένα νόμισμα στην τσέπη του κοινού, περασμένο σε χρυσή κλωστή (τρέμουν στη σκέψη μη χαθεί η επαφή με το νόμισμα και μαζί της χαθεί και η εμπιστοσύνη).…

Ο χρονοδιακόπτης της στέρησης ο δότης σου στέλνει μοιρασμένα μηνύματα σβησμένα σε τοίχους γυάλινους Φεγγάρια δομημένα της μοίρας μας πιασμένα στης πόλης τις ταράτσες ζυγώνουν πληγωμένα ανθρώπους αόρατους Τρίμματα χθεσινού ψωμιού Πρόσφατα ίχνη θολού τζαμιού ζητούν απεγνωσμένα δυο μάτια σμιλεμένα σε τόξο ουρανού Στον ίδιο κόσμο ξένοι απόλυτα, ιδανικά δοσμένοι…

Στον μικρόκοσμο συναντώ όσα δεν θέλω να δω αλλά τα βλέπω. Σκέφτομαι τη σπουδαιότητα των πραγμάτων σ’ ένα άσπονδο περιβάλλον.  Ο κόσμος μου μια μεγάλη πόρτα δίχως πόμολο, ούτε κλειδί: για ποιο λόγο; 9 Ιουνίου 2017

Δίκες, καταδίκες, δίκη, κηδεία, στοιχεία Νούμερα, χαρτιά, αυτοκτονίες, χρέη, ημερομηνίες, προθεσμίες, αρρυθμίες Αδέσποτα, σκουπίδια έξω από κάδους Επιφάνεια, φαινομενική ευτυχία, ωράρια, σπερματοζωάρια Δολοφονίες, πυρκαγιές, αποψίλωση δασών, θρησκείες, κόμματα Καταναγκαστική ζωή Εργασιομανία, κατάθλιψη Φαγητά (άγευστα, άχρωμα) Αυτοκίνητα (παλιά, καινούρια) Απλήρωτοι λογαριασμοί Πλούσιοι αγοράζουν Φτωχοί χαρίζουν Χρήμα, βιτρίνες, μαφία, ληστείες Ζητιάνα ζωή…

Κύμα σηκώνει η θάλασσα, κύμα και η φωτιά σε πνίγουν και σε καίνε (καμιά η διαφορά) Φλόγες χορεύουν, ξεπηδούν, μιλάνε στην καρδιά σου Χτίζεις σπίτια και σταυρούς για να βρεις την υγειά σου Του αγγέλου σου δίνεις νερό κι ο σκύλος κλαψουρίζει Σκύβει ο άγγελος τού δίνει νερό κι ο…

Δεσίματα, νοσήματα του γιαλού αποκυήματα Κραξίματα, κοάσματα. Μέτραγες τα μηνύματα Αποβραδίς κατέβαινες στην όχθη για να πλύνεις τα μήλα του παραμυθιού και στα παιδιά να δίνεις Κόκκινη κλωστή δεμένη γύρω απ’ το πόδι τυλιγμένη Παραμύθι πώς να αρχίσει χωρίς γέλιο παιδιού να αντηχήσει Έτριζαν τα ξύλινα πατώματα Ο κόσμος δεν…

Μέσα του σφραγίζονται δόγματα και συνήθειες παράλληλες, παράνομες, παράλογες αλήθειες Βράζουν αποστήματα με αίματα νοθευμένα Τρέμεις μην ανιχνευτούν τα νέα σου πεπραγμένα Πίστη τυφλή, πίστη χωλή, πίστη χωρίς ελπίδα Μια μαχαιριά, μια τουφεκιά και νους χωρίς πατρίδα Σ’ ένα αεροστεγές κιβώτιο κείται η ζωή σου όλη Δεν έχεις όνομα, ούτε…

Και τι είναι η βροχή; (το ντους της γης) Αστέρια: ξεχασμένες σκόρπιες καρφίτσες από τα πατώματα των ραφτάδικων (καρφώνονται ψηλά στον ουρανό για να μην τις πατούν τα ξυπόλητα παιδιά). Τα αστέρια είναι φρούτα του ουρανού που δύσκολα τα γεύεται κανείς (γιατί δεν τολμά να φανταστεί πως μπορεί να σκαρφαλώσει…

Έλα να πιείς μαζί μου και να με συντροφέψεις στα παιχνίδια των φόβων μου. Στάσου δίπλα μου και πλέξε με τα καλάμια της μοναξιάς κοφίνι για να συλλέξεις όσα θα σου εξιστορήσω από τα παιδικά μου χρόνια. Έπαιζα με τις φωτιές και δεν έκλαιγα ποτέ: τώρα θολώνουν των ματιών οι…

Διαβάτες πάνε / έρχονται / επιστρέφουν σε τόπους / επιστρέφουν από τόπους / σκυφτοί / σκεπτικοί / χαμογελαστοί / ακατάδεκτοι / απόμακροι / προβληματισμένοι, κρατώντας στα χέρια τσάντες γεμάτες άχρηστα αντικείμενα (μαζί με τα κλειδιά του σπιτιού, μια κολλημένη τσίχλα, και μια μισοτελειωμένη λίστα ονείρων πλάι στη λίστα με τα…

Διάλεξε σε ποιο στρατόπεδο θα δώσεις το φως σου. Με ποιους φύλακες θα συντάξεις τις δυνάμεις σου. Μην αφήνεις το χρόνο να πάει χαμένος σπαταλώντας τη δύναμή σου. Το γνωρίζεις πως δεν θα ωφελήσει κανένα μας κάτι τέτοιο, ειδικά τώρα που έχουμε ανάγκη και την τελευταία σταγόνα ενέργειας. Μην καταστρέφεις…

Ροδάκινο ζουμερό, δαγκώνω το χρυσοκίτρινο βελούδο και αναδίδεται η μυρωδιά του φρέσκου φρούτου, παρατηρείς με πόση λατρεία απολαμβάνω το νέκταρ του ώριμου φρούτου, καθώς κυλάνε οι χυμοί στα δάχτυλά μου και παίζω κολλώντας τα μεταξύ τους, «Κοίτα, σου λέω , πλάκα δεν έχει;» Ποτέ σου δε συμπάθησες τα ροδάκινα, σε…

Κάποτε, πριν οι νύχτες γίνουν αστραφτερές δίνοντας νόημα στους απανταχού ποιητές της γης / πριν προκαλέσουν δάκρυα στα μάτια των εραστών που δίναν υποσχέσεις στα κλεφτά για παντοτινή αγάπη κρυμμένοι στα στενοσόκακα λες και διέπρατταν κάποιο αμάρτημα –ίσως και να διέπρατταν γιατί πιο κάτω, στο επόμενο δρομάκι, πρόδιδαν τον αγνό…

Καληνύχτα κόσμε, κρίμα να μην αντέχουν τη τόση ομορφιά σου, ησύχασε για λίγο, άπλωσε στοργικά του φεγγαριού τη λάμψη, στάξε το γάλα της φωτιάς, ασήμι μες στης καρδιάς μας την οπή, να ανδρωθούν ξανά τα όνειρα, αδιάκοπα σφυρηλατώντας τα με ουρανού υλικό και αγάπης νεύμα, χάδια από γυναίκας χέρι και…