Ένας κόσμος που τρέχει ψάχνοντας να βρει κάτι που δε γνωρίζει τι είναι (αλλά είναι σίγουρος πως το επιθυμεί) Τo σύν-δραμα της ψηφιακής επανάστασης Η λογοκρισία της εικονικής πραγματικότητας Η αυθυποβολή του μονόκερου Λευτεριά στα στερητικά Θεσμικοί φρουροί αιώνιοι καταναλωτές των δεσμών μοιρολάτρες της διπλανής πόρτας μονοφασικοί ανταποκριτές σκέψεων φερέφωνα…

Ένα ζευγάρι χέρια ψαχουλεύει κάτω από το μαξιλάρι ψάχνοντας τρόπους να ξεφύγει από τον εφιάλτη της ρουτίνας Σα μια μορφή ιεροτελεστίας τεμαχίζεις τη ρουτίνα προσπαθώντας να συναρμολογήσεις ξανά τα μικροσκοπικά κομμάτια της Εκτιμάς πως απόψε θα κοιμηθείς (ή μήπως σκέφτεσαι να δραπετεύσεις προφασιζόμενος τον ανήξερο αναγνώστη; Αναπληρωματικές ιστορίες για ξενυχτισμένους…

υπήρχε κάτι μελαγχολικά όμορφο σ΄ εκείνο το δρομάκι της γειτονιάς κάθε φορά που περνούσε κοντοστέκονταν και παρατηρούσε τις απρόσωπες ομοιόμορφες πολυκατοικίες που καίγονταν κι αναστέναζαν μαζί με τους κατοίκους της πόλης τσιμέντα κι άνθρωποι έβραζαν μες στο κατακαλόκαιρο και παραδίνονταν στη ραστώνη του μεσημεριού ένιωθες τη ζωή που κρύβονταν πίσω…

ανασκόπηση ασπρόμαυρων ονείρων σε χρωματιστό καμβά με ποιες λέξεις μπορεί κανείς να περιγράψει την αδικία; ματώνουν τα χείλη του φευγαλέου οι ποιητές μάς έμαθαν να αναζητούμε την ουτοπία (το άπιαστο το δύσκολο το υπερβατικό) το φαινομενικά ανέφικτο (και) έξω από τα βιβλία μα κάποιοι παγιδεύτηκαν στις σελίδες του φαντασιακού και…

Στον περίβολο του μεταξεταστέου καιρού άρπυιες γευμάτιζαν με τις αόρατες κουμπότρυπες του ειλικρινούς απογεύματος Φορώντας ξύλινα πέδιλα, οι ώρες άρχισαν να ρίχνονται στο χορό σαν μανιακές, έτοιμες να φοβερίσουν όσους από καιρό αγνόησαν την περιφορά τους (σούρνοντας τα λευκά μακριά φουστάνια τους μαζεύουν τις αποσκευές των εκλιπόντων) Απουσίες αναμοχλεύουν την…

Το φίδι κολυμπούσε γυμνό στα πράσινα νερά του συμπλεγματικού βόρβορου Στον πάτο ενός βαρελιού η αράχνη υφαίνει το μέλλον Στις ουρές των χαμένων ωρών τα λεπτά ξεπηδούν σαν ψύλλοι στ’ άχυρα [Φώναξε κανείς;] Ο χρόνος κρατά με τα μαυρισμένα του δόντια το άψυχο κορμί ενός σκορπιού Βρώμικα χνώτα οδών που…

Σκέψεις στριμώχνονται αποφάσεις συγχέονται επιθυμίες συγκρούονται Νέες τάσεις μόδας: πώς θα γίνετε ευτυχισμένοι με πέντε απλά βήματα Γδαρμένες ζωές πισωγυρίσματα σε άχρονο φόντο Χάρτινα κουτιά βαμμένα στο χρώμα του δύσπεπτου όχλου Φορώντας το κόστος της ύπαρξης οδεύουμε προς την αθανασία Βερμούτ παξιμάδι και λίγα δάκρυα συμπληρώνουν το σκηνικό της εύμορφης…

Αφήστε το μήνυμά σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο: Σ ι ω π ή Ανάβουμε φωτιές στ’ ακροδάχτυλα ξεδιψούμε με το νέκταρ της αυγής Στα σπαρμένα χωράφια του νου οι εποχές διαδέχονται σιωπηλά η μια την άλλη Κάποτε – είπαν – ο κόσμος θ’ αλλάξει, μη γνωρίζοντας πως, ο κόσμος όλος…

η προσωπική ζωή θυσιάζεται στο βωμό της κατανάλωσης ο άνθρωπος εκδιώχθηκε από τον εργάτη η ελευθερία εξορίστηκε σε λίγα τ.μ. η απλότητα κομματιάζεται στη λαβή του χρόνου στο δείπνο μετράμε απώλειες κάτι λείπει στο ανακοινωθέν του τρόμου ο τοίχος μασάει τα λόγια του μία και σήμερα μέχρι το τέλος της…

Οι λέξεις τρεκλίζουν Συγχρονίζεσαι με το ροχαλητό του αστάθμητου παράγοντα Μ’ ένα μαχαίρι γυάλινο αφαιρείς τα λέπια τ΄ ουρανού Μ΄ ένα παλιό νόμισμα παίζεις κορώνα-γράμματα το μέλλον Μάτια σαν κάρβουνα γεμίζουν τις άδειες μέρες της σχολαστικότητας Συνειρμοί προβάρουν την άβυσσο του χρόνου (Από πού έρχονται όλες αυτές οι ξεκάλτσωτες σκέψεις;)…

Η ψευδαίσθηση θρυμματίζει την κυ(κλ)οφορία του μοχλού αποσυμπίεσης Γυαλισμένα προφίλ μιμούνται κολλητικές ταινίες Μήπως ήθελες κάτι να πεις; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηδονή από τη στιγμή που απελευθερώνεις την άνοιξη μέσα σου κι εξοικειώνεσαι με την ψυχεδέλεια της απονενοημένης κτήσης Σα να μη σε νοιάζει τίποτα πια τρέχεις στον αγύριστο Δεν…

γλώσσες γλείφουν το σκελετωμένο χρόνο με την πέτρινη οδοντοστοιχία και τα λιμαρισμένα νύχια η νύχτα σκαρφαλώνει στο άπειρο κάνοντας τη γη να ανατριχιάσει τα δέντρα δεν πρόλαβαν να βγάλουν ρίζες και να ξεδιψάσουν ρουφώντας το αίμα της γης στο σκοτάδι της υφέρπουσας βλάστησης τα μάτια καρφώνονται στις παλάμες σαν ταξιδιώτες…

Λεφτά για πέταμα ~ ψυχές για πέταμα ~ σώματα για πέταμα ~ γεννηθήκαμε έτσι ή καταντήσαμε έτσι ~ η εστία χορεύει ντυμένη στα χρώματα της αφύλαχτης λαχτάρας κι ικανοποίησης κανακεύοντας τις άμουσες οπλές του φιλάσθενου αιτήματος ~ μαζί με τα σπορ αυτοκίνητα παρκάρουν και τα αλαζονικά κεφάλια τους ~ καλο(προς)πέραση ~…

Μαχαίρια μπηγμένα στο λόφο της σκέψης Με σπασμωδικές κινήσεις αφαιρούμε το τσόφλι του χρόνου Ξημερωθήκαμε στο βουνό της θλίψης Η ασθενής μνήμη θολώνει το τζάμι της υπόγειας λήψης Μια πρέζα λεμόνι στα μάτια καθαρίζει τους σιδερένιους βολβούς της κοίτης Ένα κρεββάτι με δυο κουτσά κομοδίνα στηρίζουν τα κοκκαλιάρικα όνειρα του…

Ψάρια από πλαστικό επιπλέουν στην επιφάνεια της ρήξης με την υπομονή Στη δεξαμενή της θολής συνείδησης το σθένος αμύνεται απέναντι στο τείχος των χειραφετημένων αηδονιών Η μυρωδιά της σήψης καθηλώνει την ορμή της σκέψης παίζοντας το παιχνίδι της τυφλόμυγας Η σήψη σού φορά ένα μαντήλι στο στόμα και μια σακούλα…

Μαρκάρουμε το χώρο μας κατουρώντας τον σαν τα ζώα, κατόπιν προπαγανδίζουμε υπέρ της ισχύος της αγέλης μας (μετατρέποντας την ιδέα σε δωρεάν καταναλωτικό προϊόν με ελάχιστο κόστος αγοράς την ξεφτίλα και το δηλητήριο του ιδεατογραφήματος της ποινής των ανυπάκουων) Σοκάρονται οι τερμίτες της κοινωνίας Ολονύχτιες καταδρομές στα άδυτα των σεντονιών…

Μανιφέστα φιέστα φυσητήρες ορίζοντας πύρινη φλόγα ήλιος δέντρα καπνός τρεχάλα παιδιά όραμα γερασμένοι μιλούν για πρόοδο λέξεις δυσνόητες φωνές ίδιες οι φωνές σαν να ηχογραφήθηκαν στο ίδιο στούντιο μα πώς μοιάζουν έτσι οι φωνές άντε τώρα να τους αναγνωρίσεις ίδια η χροιά σαν φλούδια πασατέμπου ψηλά ο ουρανός κάτω εμείς…

Οι λούφες σφουγγίζουν τα σάλια που τρέχουν στα γόνατα των πιστών (θα τους έλεγες αδαείς, απροσάρμοστους, ζούνε στην εποχή του ταύρου τότε που οι μάγοι έγδερναν τις συνειδήσεις και άφηναν τα τομάρια να στεγνώσουν πάνω σε πασσάλους από γλάσο ζυμωμένο με φόβο, μαεστρία και ψεύτικη προβολή) Ό(ρ)αση τα δυο επίκτητα…

Γλάροι τσιμπολογούν με βδελυγμία τις στοιβάδες της επιφανειακής ύπαρξης,  ενόσω με την άκρη του ματιού τους καταγράφουν σκηνές του παλαιότερου,  ενδόξου, καταστροφικού παρελθόντος Χάθηκαν οι άνθρωποι στις παλινδρομήσεις του καθήκοντος υπέρ ενός ανώτερου (αδιευκρίνιστου) όντος: κανείς δε βρέθηκε να κατονομάσει το ον με το πραγματικό του όνομα: φόβος Γδέρνουν το φάρυγγα οι…

Η ασθένεια της ευυπόληπτης καρμανιόλας προς τέρψη της οφθαλμοφανούς εξαπάτησης συναντάται σε κάθε εποχή (για να μην πούμε πως προηγείται της εποχής της). Πρόκειται για ασθένεια μακροχρόνια και υποτροπιάζουσα. Μερικά από τα συμπτώματα που έχουν αναφερθεί στα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της γης είναι μούδιασμα, αδιαφορία, αστάθεια, έλλειψη επικοινωνίας με…

Ο σκληρός όρος της επιβίωσης έρχεται συχνά σε ρήξη με το φυσικό ρόλο της ζωής σε σημείο που η συνεργασία μεταξύ τους να φαντάζει από δύσκολη έως ακατόρθωτη. Το ατομικό φαντασιακό αδυνατεί να συνυπάρξει με το κοινό πραγματικό. Από τη φυσική ανάγκη μας να τραφούμε έως την πνευματική αναζήτηση –επομένως…

Ιδιοκτήτες καταστροφείς δημοσκοπήσεις εποχικές προσφορές προεκλογικές εξέδρες αναθέρμανση οικονομίας καταστολή εγκεφαλικών ιστών μισοτελειωμένα φαγητά τι θέλει να πει ο ποιητής ποτέ δε θα μάθουμε μεταφραστές υποκείμενων θεωριών προσβλητικές προσφωνήσεις ρούχα για όλα τα μεγέθη σώματα απόντα θα χαρούμε πολύ να σας συμπεριλάβουμε στην ατζέντα του ατελέσφορου μήνα φιλικά διακείμενοι στις…

Το μολύβι ξύνει τους τοίχους της αφελούς προσπάθειας να κοιμηθούμε –κι απόψε–  ενόσω οι σκέψεις πυρπολούν τις φυλακές ανεξιχνίαστων εγκλημάτων Νότες κλωτσάνε σαν έμβρυα έτοιμα να βγουν από την κοιλιά της μάνας τους (έκπληκτες θα δουν το φως και θα το αγκαλιάσουν με τα αδέξια χέρια τους) Μορφές άνευ ταυτότητας διεκδικούν…

Μήτρες κυοφορούν τα εγκαίνια της (ν)τροπής Μωρά ζεσταίνουν τα κλιτσιά τους στις λάσπες βυζαίνοντας τις σταγόνες της βροχής Η μπανιέρα χαράχτηκε στα χρώματα του χάρτη (το ξεραμένο κόκκινο χωρίζει τη ζωή από τη ζωή των γύρω μας) Οι τύχες του κόσμου χορεύουν με παραδοσιακά φουρό Τα τσιμπλιασμένα μάτια του σκύλου…

Ύαινες τροφοδοτούν την απουσία του ανίσχυρου χρόνου Πληγωμένο το σθένος αποσύρεται στη λήθη Καρικατούρες μεταφέρουν (στους όχλους) το αλάνθαστο του συμβιβασμένου χρόνου Πορσελάνινα χείλη γλείφουν την ομίχλη μιας αόρατης πόρτας Έξω από το παράθυρο χορεύουν κοτσύφια Καλοφόρετο το νέο κοστούμι Αιωνόβια δέντρα τυλίγουν με κατάπλασμα από χαμομήλι και παπαρούνα τους…