Άλλο ένα ξεγύμνωμα ψυχής ζητά ένδυμα (ζητά –η ψυχή- κάτι να φορέσει, όχι γιατί αισθάνεται ντροπή για τη γύμνια της, αλλά επειδή κρυώνει) Και το ψύχος χρειάζεται θαλπωρή (και μια γωνιά απομόνωσης για τα άλυτο πρόβλημα της ψυχρής θερμότητας: ψύχρα ως το λαιμό) Ούτε που φανταζόσουν πόσο εύκολη (θα) ήταν…

Δαπανηρό το πρόγευμα, ανέξοδη η θυσία, άδεια η θέση Συναντάς όλα όσα ήθελες να αποφύγεις σε μια μόνο στιγμή: εκείνη που σου αποκαλύπτεται ανάμεσα στα πανιασμένα σύννεφα και τον ήλιο με τις χιλιάδες καρδιές. Άλλη μια προπατορική ιστορία για αμαρτωλές ψυχές έχασε στο παιχνίδι των λέξεων (από στόματα σφραγισμένα και…

Το νόημα της ζωής βρίσκεται στην ανυπαρξία του, και στην αμεσότητά μας με το καθημερινό Η ώρα του απόλυτου κενού γεμίζει τις πιο απομακρυσμένες σχισμές των παιδικών μας αναμνήσεων (ποτέ δε θα μάθουμε γιατί μας κρατούν ομήρους) Χτίζουμε από μια πραγματικότητα στη φανταστική ζώνη του αναγκαίου (μένει να ταιριάξουμε το…

Τα παιδιά ζωγράφισαν από έναν άνθρωπο-μπαλόνι. Κάποια από αυτά ενίσχυσαν την αντοχή του ανθρώπινου μπαλονιού με μία επιθυμία τους κρυφή και με μία πραγματική: η κρυφή ήταν ένα όνειρο χωρίς επιπλοκές, και η πραγματική μία πράξη χωρίς επιστροφή [Μία φορά το χρόνο (από τα χρόνια που προηγήθηκαν και από όσα θα περπατήσουν) οι άνθρωποι-μπαλόνια επέστρεφαν στη γενέτειρά τους και πυροδοτούσαν τις αναμνήσεις των παιδικών ανατολών: μα ένας από αυτούς έχασε το δρόμο της επιστροφής, και αφέθηκε στη δίνη των άληκτων δρομολογίων] Το χαμόγελο της σελήνης δημιουργήθηκε από τη μελαγχολική σιωπή της γης (κάθε φορά που η γη προετοίμαζε το κρεββάτι της λησμονιάς). Όταν το χαμόγελο καλύπτει το πρόσωπο της σελήνης, τότε, φωτίζεται και η παραμικρή οπή και τα δόντια της γης κροταλίζουν από ευχαρίστηση Οι φωνές σηκώνονται σαν στοές από κύματα έτοιμα να πνίξουν και να ξεβράσουν οτιδήποτε στερείται φαντασίας (Μείνανε με άδεια χέρια) Παρατηρώ τις μικρές κουκίδες στον ουρανό [Παρατηρώ τους σχηματισμούς των κουκίδων που σαν μαθητές προλογίζουν τη σοφία της απόφασης στους θεατές τα γης: πότε θα σηκωθούν από τα καρεκλάκια (και τις ζεστές καρέκλες) οι θεατές της ανακατωσούρας; άκουσα –τους θεατές– που μιλούσαν για ευκαιρίες στους κόλπους της αφύλαχτης σκοπιάς] Πόσες φορές ήθελες άλλα από αυτά που είχες, και τι έκανες για αυτό; (τίποτα… ποιος τα έχει όλα; αναρωτήθηκες. Ποιος μίλησε για όλα;). Πώς μπορεί κάποιος να μην παρεκκλίνει από το αυστηρό πρόγραμμα που του επιβάλλουν ή να μην εμπιστεύεται την κρίση του; Πώς καταφέρνει να μην αφήνεται στη στιγμή; Το χρώμα του ουρανού αναστατώνει τους ανθρώπους, όπως και η διαφάνεια του νερού: λες και μαζί τους (με την διαύγεια του νερού και την απεραντοσύνη του ουρανού) κυλούν τα βάσανα που δε γνωρίσαμε (αλλά τα περιμένουμε). Ουρανός και νερό: οι δύο εύσπλαχνοι (απο)ρυθμιστές των πάντων (μια κίνηση και όλα αλλάζουν) Η ήρεμη δύναμη προϋποθέτει τουλάχιστον μία αδυναμία Περπάτημα μέχρι να μην αντέχουν άλλο τα πόδια μας, μέχρι να βγάλουν φτερά και να ξεχάσουν πως είναι γεννημένα για να μένουν κολλημένα στη γη.…

Ποιος θα ορίσει τον συνάνθρωπο; Ποιος θα μοιραστεί (με) τον άνθρωπο; Οι εικόνες ανακατεύτηκαν Οι αντιστάσεις πυροβολήθηκαν Τα σκίτσα εισπνέουν αίμα και στάχτη Λόγια αναμασήθηκαν Παράλληλα σύμπαντα εκτροχιάστηκαν Το ρεύμα της κυκλοφορίας διακόπηκε προσωρινώς [Μια τεράστια μπάλα χτυπά μέσα στο κεφάλι μας σαν εκκρεμές] Εκκρεμότητες: να πάω στο φεγγάρι με…

Βουτιά στην ύπαρξη Δεν υπάρχουν κατάλληλες στιγμές για την ενδοσκόπηση του είναι μας (συνήθως συμβαίνει σε ανύποπτο χρόνο για μας και σε ανώφελο για τους γύρω μας) Εντύπωση προκαλεί η ανάγκη του ανθρώπου να αυτοπροβάλλεται ή να προβάλλει σημεία που δεν είναι ικανός να κατανοήσει ούτε να υποστηρίξει στον οικείο…

Τι κοστίζει – και σε ποιους – να επιλέγεις τη ζωή που εσύ θέλεις; Γίναμε η λεία αυτών που κάποτε διακήρυτταν την ατομική ελευθερία και μαράζωναν μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο μια στείρας / αποστειρωμένης κοινωνίας (στείρα / αποστειρωμένη κοινωνία: σαν να λέμε άνευρη κοινωνία κατοικήσιμη από ζωντανούς οργανισμούς – είναι…

Σημαντικό είναι να βρεις συνοδοιπόρους στο δρόμο της αποτοξίνωσης του μυαλού από τα δηλητήρια που σε ποτίζουν χρόνια τώρα. Από την ώρα που γεννιέσαι και πριν καλά-καλά σε πλύνουν και σε ντύσουν, σε προετοιμάζουν για τον αυριανό πολίτη δίχως να σου μιλήσουν στο ενδιάμεσο της ζωής για την ελευθερία του…

– Τι θα ήθελες να κάνεις στη ζωή σου; (ερώτηση παγίδα) – Θα ήθελα να κάνω τόσα πολλά που θα προτιμήσω να μην κάνω απολύτως τίποτα εκτός, από εκείνα που θα μου προκαλέσουν την  ανάγκη να απομακρυνθώ από τον εαυτό μου για να μπορέσω να τον ξαναβρώ (ίσως και να μην…

Ένα τέταρτο με έναν άγνωστο είναι αρκετό για να καταλάβεις την ομηρία μας σε τούτο το κλουβί που αποκαλούμε ζωή Ακούς τον άλλο να σου μιλά για τα όνειρα και τις σκέψεις του σαν να πρόκειται να μη ζήσει τα όνειρά του και να μη μπει στον κόπο να μιλήσει…

Απόψε θα καταγγείλουν τους βάρβαρους υπό τους ήχους της μοιρολατρικής βροχής Απόψε θα απαγγείλουν στίχους στη μνήμη του κόσμου με τα χίλια στόματα και τη μία καρδιά. Θα εξαγγείλουν τα ονόματα των αθώων και ανίδεων που προτίμησαν τη σεμνή αφάνεια από τη μεθυστική προβολή [ούτε οι ίδιοι δε (θα) θυμούνται το όνομά τους, μα (θα) θυμούνται το χρώμα της βροχής πάνω στις ξεβαμμένες πέτρες και τα ξερά χορτάρια] Ο διφυής χαρακτήρας με τα ατσαλένια φτερά και την κομμένη ουρά (ή την ατσαλένια ουρά και τα κομμένα φτερά) επιμελήθηκε τη μετάφραση των πρώτων εννοιών υπό την εποπτεία άραχλων βοηθών [(η μία φύση –η κοινή– κοντράρεται με την άλλη φύση (τη μηχανική)] Πιο κει, η ξηρασία ξεπλένει τους ανθρώπους προκαλώντας τους δυσφορία και απόγνωση Ο άνθρωπος όσο επιβάλλεται καθησυχάζει του φόβους της άγνοιάς του και φέρεται ως κατακτητής (μα έχει ήδη κατακτηθεί από τη «λογική» της μοιρασιάς) Η μυρωδιά της αποσύνθεσης δεν καλύπτεται (παρόλες τις προσπάθειες που κάνει κάποιος να την αρωματίσει ή να την καμουφλάρει). Πλανάται στον αέρα σαν ιός. Ο ιός της αποσύνθεσης μεταδίδεται όταν έρχεται σε επαφή με όσους εμπορεύονται τον κίνδυνο (με σκοπό τη δημιουργία ευχάριστου κλίματος σε μια δυστυχή κοινωνία) (Λοι)δώρισαν το σύνολο με τις λιποβαρείς αποσκευές. Περνούσε σχεδόν απαρατήρητο (το σύνολο) και έπλεκε το μέλλον με τα νήματα που είχαν απομείνει από τις λιγοστές λέξεις και την προσδοκία στην απορημένη τους ματιά προς όλα εκείνα που δε συζητιούνται αλλά ματώνουν τον ουρανό μόλις η νύχτα σκεπάσει τους ήχους της «απόλυτης» ησυχίας Την ώρα που δειπνούν μαζί ο ουρανός και η γη, κανείς δε τη γνωρίζει. Τα αποφάγια τους γίνονται τροφή για καθετί που αναπνέει και περιμένει τη δικαίωση Την αφοσίωση της φύσης τη συναντάς στο λειρί του κόκορα που στέκει σαν καπέλο γερμένο στο πλάι, στη ζύμωμα της γάτας στον αέρα, στη ματιά του δελφινιού, στα παιχνίδια του ελέφαντα με το νερό, στα δέντρα που δροσίζουν τον ύπνο σου, στα λουλούδια που χρωματίζουν τη ζωή, στο γρύλισμα του σκύλου που σε προειδοποιεί για όσα δε βλέπεις, στα βουνά που στέκουν σαν κατάρτια στη μέση του πουθενά και σε παροτρύνουν να μείνεις –για λίγο– στη θέση σου και να θαυμάσεις τη ραχοκοκαλιά της γης ή να τα διασχίσεις και να ψάξεις το δρόμο σου στην άλλη μεριά, στη μουσική των σπόρων όταν αγκαλιάζονται με το χώμα, στα προειδοποιητικά κύματα που απλώνονται σαν χαλιά και μαζεύονται σα στρατιές από αφρισμένα μυρμήγκια, στη γλυκύτητα των φρούτων, στο παιδί που δεν έχει προφέρει ακόμα την πρώτη του λέξη και σου περιγράφει το θαύμα της ζωής και την εφήμερη στάση μας στον κόσμο (Η υπόληψη του χαμένου παιχνιδιού αποκαθίσταται με δική μας πρωτοβουλία) Σβήνουν τα αποτυπώματα στα χέρια τους με το νερό της φωτιάς και υπόσχονται  να μη μείνουν άστεγοι αυτοί και τα όνειρά τους (παραπλανητική η πιθανολογία στον κόσμο των κατεστραμμένων βιογραφιών) Φοράνε για πανωφόρι τον εαυτό τους και καταστρώνουν σχέδια επιβίωσης στη ζωή των απομιμήσεων Τα ψάρια πετάνε έξω από το…

Δύσκολο πράγμα να αποδεχτούν τα φτερά κάποιου, μα ακόμα πιο δύσκολο να αποδεχτούν εσένα Ακόμα να μάθουν πως ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα σαν όλα τα άλλα με τη διαφορά πως πετάει χωρίς να διαθέτει φτερά, ονειρεύεται κι όταν δεν έχει να φάει, σκέφτεται κι ας μην έχει κάποιον να…

Έχεις δύο επιλογές: η πρώτη είναι να ξεκινήσεις την ανάγνωση του καινούριου σου βιβλίου  και η δεύτερη να γράψεις (ξανά). Και οι δύο επιλογές έχουν ως αντικείμενο τη γραφή και ως υποκείμενο εσένα και την απογύμνωση του λόγου. Ο λόγος ή ο λόγγος… να μία ακόμη χρησιμότητα των λέξεων και της…

Δώσε, έδωσα, δίνε του Δίνεις, δώσαμε, δε μας έδωσαν Δώσε ξανά (δε μας ένοιωσαν) Δίνω, δίνεις… (μη σταματάς) [Ρήμα είναι μην τρομάζεις] Θα δώσω, θα δώσουμε (υπόσχεση) (Πίσω δε θα τα πάρουμε, ούτε θα τα ζητήσουμε) Δένω, δένεις (την ελευθερία) Θα δέσουμε όπου βρεθούμε: με τον  τόπο, με τους ανθρώπους, με…

Το περίεργο είναι που προσπαθούμε να αποδείξουμε  πως είμαστε κάτι από το λίγο και πολύ από το καθόλου Το περίεργο είναι που υποδυόμαστε ρόλους αντί να τους αποδυθούμε Το αξιοπερίεργο είναι πως κάθε ένας περιεργάζεται το καθετί χωρίς την παρενέργεια της περιέργειας Απομονώνεις τις ανάγκες σου διεκδικώντας το λιγοστό σου χρόνο…

Ψάχνεις τον ήχο του βοριά και ένα στασίδι ξύλινο που να μυρίζει πεύκο Αν ήξερες πού πήγαινες, πίσω θα γυρνούσες Παραμιλάς σε κήπους μονολόγων  (Κανείς δε σε έμαθε να αγαπάς) Μετά το πρώτο σου ουρλιαχτό σε ξελόγιασαν οι μονόφθαλμοι κηπουροί Τα παιδιά πιάνονται από τις ποδιές της μάνας γης: εσύ…

Από τις φλόγες γεννήθηκαν οι φιγούρες του κόσμου. Οι φιγούρες ωρίμασαν και ταξίδεψαν σε μέρη άγνωστα. Ξεθύμαναν ψηλά στα σύννεφα, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ουρανού, και χάθηκαν μέσα στο σκοτάδι. Διαλύθηκαν στο άπειρο και μετά το μακροχρόνιο ταξίδι τους στη γη της ατέλευτης προσδοκίας  συναντήθηκαν με την ομορφιά της ανεκπλήρωτης σημασίας…

Η προσωπολατρεία κοστίζει Η απροσωπία κοστίζει Η υγεία κοστίζει Η παιδεία κοστίζει Ο φόβος για την ελευθερία εξαγοράζεται Μην αποξενώνεσαι από τα όνειρα και τις επιθυμίες σου Τι φοβάσαι περισσότερο; τη μοναξιά ή τη δυστυχία Πάσχουμε από τη δυναμική της απόφασης Συντηρούμε τη δύναμη της συνήθειας Ο φόβος των γηρατειών κάνει τους νέους αδιάφορους, και τους λιγότερο νέους εκβιαστές Η επόμενη μέρα δε θα βρει ανοιχτό δρόμο. Τα εμπόδια της μαλθακότητας θα φροντίσουν να στρέψουν την ενεργητικότητα σε πλανόδιο πωλητή, προκαλώντας σύγχυση στο τελωνείο των αδασμολόγητων αγαθών και των αποποιημένων ακροάσεων. Δε με χωράει ο τόπος / δε με χωράει η μνήμη / δε με χωράει η ώρα / δε με χωράν τα λόγια / δε χωράω στις λέξεις Σε ένα…

Καταστολές: κίνητρο της βιωματικής μας αναρρίχησης Πότε θα προλάβουμε να μοιραστούμε όσα δεν μας προσφέρανε; Πότε θα αφεθούμε στη γνώση της απλότητας; Στείρες φωνές Αποστειρωμένες γάζες Ευτυχία αποθηκευμένη σε ακριβά έπιπλα και φτωχά μυαλά Κατηγορία / κατηγοριοποίηση Όσοι ξεφεύγουν από τον κανόνα τιμωρούνται με την ποινή της ελευθερίας 6 Δεκεμβρίου…

Ως εκείνο το σημείο μπορείς να κολυμπήσεις. Ως εκεί που βλέπεις τα κομμένα δέντρα μπορείς να περπατήσεις. Ως εδώ που στεκόμαστε τώρα κάτω από τον γυάλινο ουρανό μπορείς να ανασάνεις. Από κει και πέρα σταματά η ύπαρξή σου. Κράτα την ανάσα σου μέχρι να βρεθείς  σε ουδέτερο έδαφος. –          Σε περίπτωση έκτακτης…

Ξεμάκρυναν οι λέξεις, μούδιασαν οι εικόνες Το βράδυ σωπαίνουν τα όνειρα, τη μέρα θορυβούν οι άνθρωποι Ακούς παιδιά να φωνάζουν (μα οι φωνές δεν είναι φωνές παιχνιδιού αλλά απόγνωσης) Ξεθωριάζουν τα χρώματα, ξεφτίζουν τα ρούχα μας, καίγονται τα θέλω μας σαν λάστιχα αυτοκινήτου Διανύουμε τα χιλιόμετρα του εφημερεύοντος πανικού Μικρύναν…

Βάλε το ραδιόφωνο να παίζει (να μην ακουστούν οι λυγμοί της εξουθενωμένης σάρκας που σα βάρκα κατακτά πελάγη οπτασίας) Αποσκληρυντικά σε ρούχα που πνιγήκαν Αγγελικά βεγγαλικά στου ονείρου μας τη ράχη (και το φορτίο βαρύ σαν κλάδος ελιάς) Καλλυντικά για ευαίσθητα δέρματα, καθαρτικά για αμείλικτες ψυχές Μια δόση τρέλας σε ανεβάζει σε ουρανούς σημαδεμένους και σε ρίχνει σε βουνά δίχως κορυφές να κατακτήσεις Αγόγγυστα θρηνεί το (πιο) εργατικό όν: φορτώσου κι άλλο, αντέχεις Ψυχαγωγία με (ι)δανεικούς διασκεδαστές Η φαντασία θα μας σώσει από τους κανίβαλους της σκέψης Γευσιγνώστες παλιών καιρών με μοντέρνους μανδύες σουλατσάρουν πάνω από τα κεφάλια μας. Σα ζωύφια βουίζουν και τσιμπούν προκλητικά: αόρατα χέρια προσπαθούν να τα απομακρύνουν (μα αυτά επιμένουν). Ζωή σα φαρμα-κείο. Τα θαυματουργά δισκία μάς προειδοποιούν για τυχόν παρενέργειες. Οι παρασκευαστές φαρμάκων προειδοποιούν για ανεπιθύμητα συμπτώματα / παρενέργειες μετά από μακροχρόνια λήψη: απώλεια ελέγχου, απώλεια μνήμης, ανικανότητα αντίληψης της πραγματικότητας, ανικανότητα διαχωρισμού του εφικτού από το ανέφικτο. Συντελείται η  συντέλεια της τελείας Συντονιζόμαστε στην ισχνότητα των συχνοτήτων: οι συχνότητες απουσιάζουν, οι ισχνότητες περισσεύουν Ταραχή: ορισμός της κατάστασης στην οποία το ον αντιλαμβάνεται το περιβάλλον και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επιβιώνει / ζει Ψυχική ωρίμανση: ορισμός της κατάστασης στην οποία το ον διαχειρίζεται τις αντιπαραθέσεις του εικονικού περιβάλλοντος που το έχουν τοποθετήσει / ταξινομήσει, συγκριτικά με…

(Λύσαμε τα προβλήματα και για απόψε) Μια διαρρύθμιση στο αιώνιο σπίτι θα ήταν τουλάχιστον ανανεωτική. Θα μπορούσαμε να καταργήσουμε τις καρέκλες και να καθόμαστε απευθείας στο πάτωμα, να πετάξουμε τα κρεβάτια και να κοιμόμαστε απευθείας στις καρέκλες (που πετάξαμε), να πάψουμε να τρώμε στο κρεβάτι (που το πετάξαμε κι αυτό)…