Η παραμυθούπολη μάς τελείωσε από καιρό. Σαν να καταλάβαμε πως τα παραμύθια τα χαλιναγωγούν εκείνοι που ξέρουν εκ των προτέρων το τέλος τους [έτσι, φροντίζουν να τα διαμορφώνουν κάθε φορά στα μέτρα των περιφερειών του εγκεφάλου και να ρυθμίζουν το τέλος –των παραμυθιών– όπως θα το φαντάζονταν ο άνθρωπος εάν…

Σπάγαμε τα φτερά μας για να τα κολλήσουμε (ξανά) πετώντας Άλλη μια βραδιά θα περπατήσουμε αδιάφοροι στο μονοπάτι της ημερήσιας απογοήτευσης (το δέντρο της απογοήτευσης φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν. Η συγκομιδή των καρπών αποτελεί την ουσιαστικότερη απασχόληση των ανθρώπων –από τη στιγμή που βρέθηκε κάποιος και τους έπεισε…

Ακροβάτες σκοντάφτουν σε τεντωμένα σκοινιά, ματώνουν τα γόνατά τους, απαριθμώντας τις προσπάθειες εξόντωσης της κανονικότητας Αποπλανούν τις ώρες της απογοήτευσης με μια προσπάθεια ακόμη Στη ζωή γεννιόμαστε πρωταγωνιστές (μα το ρόλο μας τον υποδύονται κομπάρσοι) Μονοπωλείς το ενδιαφέρον των εξόριστων συνεισφορών (ανεκτίμητη η συνεισφορά όσων αποκαρδιωμένοι εξόρισαν τον εαυτό τους…

Επιτακτική η ανάγκη προσφοράς (στη μισή τιμή) Από. Κύημα Αυτόφωτες ζώνες σε τρωκτικούς καιρούς Αμέριμνα βήματα Παπούτσια από στάχτες και ροδόνερο Μίλησέ μου για κείνο το βλέμμα που ΄χει οργώσει την κόλαση (Σ)κάψε μόνος σου Σχεδίασε το μέλλον (Σκίρτημα του παρελθόντος) Ο θόρυβος της σιωπής: κλωνάρι δίχως άνθη Η τιμωρία…

Μινιατούρες στον κήπο Προετοιμάζεις Ατιμάζεις την οργή των δυσκολιών Αίμα φεγγαριού. Δάκρυα δράκου. Ψυχροί φτεροπόδαροι Αφηρημένες καρδιές καίγονται. Πλωτοί σιδηρόδρομοι Καθρεφτίζεται η γνώση σε καπέλα Σκελετούς ρώτα Μινιατούρες στον κήπο. Κλειδωμένες οι σκιές προχωρούν Λήξη θητείας Χρόνοι παράλληλοι. Ο μύθος του σκότους 24 Αυγούστου 2019

Δεν συγκράτησα όνομα, διεύθυνση Μόνο τη μορφή Ουρανοξύστες τραυματίζουν τις κορφές των απάτητων προσδοκιών Έριξες μια ματιά στα βιβλία που μόλις αγόρασες (πόσοι άνθρωποι περιμένανε από τους άλλους αυτό που δεν τολμούσαν να σκεφτούν οι ίδιοι… Κι όταν κάποιοι το τόλμησαν είπαν πως δεν τους (το) συγχωρούν) Ο ήλιος γελά…

Δε ρώτησες πώς σκοτώνω τα φαντάσματα το βράδυ (βράδυ δεν έρχονται;) Κρατιόσουν από τη χειρολαβή των ονείρων σου για να μη χαθείς στην ισορροπία των άλλων Άλλοι σπρώχνουν για να πάνε πιο μπροστά, άλλοι μένουν παγωμένοι στο στερεωμένο πάτωμα, άλλοι δεν ξέρουν αν θέλουν να κατέβουν (και πού), άλλοι μεταφέρουν…

Το φαινόμενο της τελειότητας βρίσκεται σε έξαρση: όλοι πράττουν το τέλειο πίσω από την πόρτα τους και μπροστά στον καθρέφτη τους Κάτω από το νήμα της γλώσσας πλαταγιάζει το φεγγάρι σκορπώντας το άρωμα της κουτσουρεμένης υπόσχεσης Η εμπιστοσύνη (σαν νούφαρο που επιπλέει σε θολά νερά) κρυφοκοιτά τη σημαία της μοιραίας…

Βρ-άδ(ε)ιασε Γεμίζουν οι δεξαμενές της αλλοδαπής μας ρωγμής Ένας άστεγος προσεύχεται στο άγνωστο να μη γνωρίσει τη νηφαλιότητα και πνιγεί μέσα στην απάθεια του κόσμου Μια περαστική αλεπού φτερούγισε την ουρά της ανάμεσα στα δέντρα Ίσα που πρόλαβα να συγκρατήσω τη μορφή της (με κοίταξε κι έφυγε) Ζητάς πολλά, προσφέρουν…

Ο ευεργετικός ήχος των πλήκτρων απαλύνει τους ήχους των τρελοφωνών. Καθώς τα δάχτυλα αφήνουν τα αποτυπώματά τους ένας κόσμος προσπαθεί να κρατήσει τη στιγμή που μάχεται το παρόν. Σαν να κτυπάς τα πλήκτρα ενός πιάνου, και κείνα να αφηγούνται μια από τις ιστορίες των νοτών επηρεασμένες από τις ιδιοτροπίες των…

Φτιάξε, μη σταματάς. Φέρε τον απαραίτητο μηχανισμό και άρχισε να υπνωτίζεις το φόβο της αντικατάστασης. Φέρε πριόνια, κατσαβίδια, σφυριά, φτυάρια, φέρε ό,τι σου προβάλλει αντίσταση και δυσκολία. Φέρε μαζί και την αϋπνία, την κούραση, τη συναισθηματική κόπωση και αυτό που αποκαλείς: δημιουργία. (Δημιουργία, πανουργία, υστεροφημία) Τα διαλυτικά, σαν εξόφθαλμα μάτια…

Κόβουμε βόλτες μ΄ ένα μαχαίρι που μας δανείσαν κάποιο πρωί Κεκλεισμένων των θυρών πριονίζουμε με τα δόντια τις μοίρες Η εξιλέωση της αποθέωσης. Απομυθοποίηση. Κομψό. Τέχνημα. Πατάμε σε σύννεφα. Δύτες ονείρου. Αλληγορία. Μια απόφαση πάρθηκε άνευ σκηνικού. Λογοκρισία. Εξουθενωμένα τα πελάγη υψώνουν τείχη. Από. Κρούση. Σε ποιανού την ώρα ποτέ…

Ξύπνησες δίχως όνειρα. Απόμακροι οι ορίζοντες Ξέφυγαν λόγια:  δραπέτευσαν στους δρόμους Ψάχνουν στόματα Σπέρνουμε δόντια, φυτρώνουν γλώσσες. Όψεις γλαφυρές ζητούν Έφαγες ένα κομμάτι γνώση (ήσουν απελπισμένος) Λόγια ποιητών Φωταψίες με νέον Ιστοί αράχνης Έπιασε βροχή Φόρεσες στο κεφάλι την εφημερίδα να προφυλαχτείς Λιώσανε τα γράμματα από τους τίτλους Κύλισαν οι…

Άσπρες κλωστές στα χέρια. Τις υφαίνεις με τις άκρες των δαχτύλων Προμελετημένος ο φόνος. Χτύπησαν σε φλέβα χρυσού Άκρη. Βαδίζω Ακούω τον ήχο της νοηματικής Όταν συν-χωρεί  ο άνθρωπος, η γη για λίγο σταματά Σ’ όλη μας τη ζωή προετοιμαζόμαστε για αυτό που ξέρουμε πως θα (μάς) συμβεί Πού κρύφτηκε…

Λόγια περιττά Σύλληψη εικόνων για προχωρημένους Ράκος. Συλλέκτης Πεταμένες ώρες στα σκουπίδια (μέτρα) Αφαιρέθηκες Με μια πευκοβελόνα μπαλώνεις νησιά Το μαρτύριο του τζίτζικα λίγο πριν την απόδραση Μορφασμοί εντέλειας Ρηχοί κομπασμοί Λουριά ζωσμένα ύλη Ζωώδη ένστικτα. Η ματιά του λύκου Το σώμα της έχιδνας Διακοπές του χρόνου. Άλματα Υφάλμυρες θάλασσες…

Σκεπές τρίγωνα:  για να γλιστρούν οι μύθοι στο στόμα της γης Άδεια στόματα Γεμάτες κοιλιές. Γέλια από φελιζόλ Συντριβή. Παρατηρώ τους βόλους. Ρέπεις   προς την ανακρίβεια Πανοραμικές μαλάξεις στα μάτια. Η μέθη χειλιών Απεγνωσμένοι ποδηλάτες σε ρόδες από καουτσούκ Μια αγέλη στίχων σε καταδιώκει. Με ένα φτέρνισμα σκορπούν Μανώλιες: σαν…

Μνήμες ρεμβάζουν στην κόκκινη χύτρα. Ζεις, εσπέρες μισές Πυγολαμπίδες Άστρα κατεβαίνουν να δείξουν το δρόμο Για λίγο ψωμί λιώνουν οι σόλες και οι ώρες στενάζουν Πατούσες δίχως ίχνη Τρόμος ονείρων Κάρβουνο. Χέρια. Πηλός Ήχος χρωμάτων Βεγγαλικά. Ψηλώνει ο δρόμος: κοίτα Όρμος ιδεών Κανείς δεν πρόσεξε τις αγριεμένες γάτες Χάρτινες βάρκες,…

Η μυρωδιά της φύσης το μεσημέρι:  ανάσα κοπής Γράμμα. Το. Σήμα Κουκίδες. Συμβολισμοί Πωλούνται χάρτες Γητευτής μοιρών Καταθέσεις προκοπής Θα Περιμένεις (;) Στα μουστάκια μιας γάτας κρύβεται όλη η ομορφιά της Στη γλώσσα μιας γάτας οι λέξεις πεινάνε για ανθρώπινο χάδι Η νύχτα στρώνει χαλί με απορίες Κόβεις ό,τι περιττό…

Μοναξιά / πυρετός / αναγγελίες / απαγγελίες / κατάταξη πραγμάτων σε σαρκικά αντικρουόμενα βάζα / ανάδειξη-ονομασία των ευάλωτων σημείων (ανοίγει η ψυχή το στόμα της και καίει σα λίβας τα σπαρτά των άμοιρων ευθυνών) / αρνητικά πρόσωπα ενός θετικού κόσμου / η θετική σκέψη ενός εσωστρεφούς κόσμου / προσπάθεια να…

Βροχή: σαν να βγαίνεις από το κουκούλι, να ανοίγεις τα μάτια, και να καλημερίζεις την πρώτη επαφή με τη ζωή Η απογευματινή ώρα ίσως είναι από τις πιο ελπιδοφόρες στη διάρκεια μιας μέρας: ειδικά όταν ο χώρος που σε φιλοξενεί συνεπικουρεί στην υπόσχεση της επόμενης μέρας Την ώρα που αδιάφοροι…

Μέτρα, μέτρα… Μετράς τα λεφτά, μετράς τα λεπτά, μετράς τις στιγμές, μετράς τους μήνες, μετράς τους φίλους, μετράς τις εποχές Κι όλα γλιστρούν μέσα από τα χέρια σου Σταμάτα να μετράς Μετράς τις τρίχες των μαλλιών που χάνεις, μετράς τις τρίχες που ακούς, μετράς τις αναπάντητες κλήσεις, μετράς τις κλήσεις…

Έλιωναν οι στιγμές σαν το κερί (έλιωναν και μαζεύονταν τα καύκαλα γύρω από το κέρινο κορμί σαν να μην ήθελαν να το αποχωριστούν) Θυμάσαι, πόσο μας άρεσε να ξύνουμε με τα νύχια μας τις σιλουέτες του λιωμένου κεριού; (συνήθεια εθιστική). Μαζί με τα υπολείμματα ξύναμε και τη μανία που μας…

Ξεκαθαρίζει το μυαλό: μια με το στυλό, μια με το μολύβι, μια με την απόφαση πως δεν ήξερες (αλλά περίμενες πως θα ‘ρθει η ώρα όταν το αποφάσιζες) Ο αυτοχαρακτηρισμός του «κάπως» (κάπως έτσι λοιπόν αλλάζουν όλα –το όλα δεν είναι υπερβολή από τη στιγμή που αναφέρεσαι «σε όλα» τη…

Κόντευαν μεσάνυχτα Μια υποψία από ανέκδοτο φάνταζε στο μπρούντζινο περιεχόμενο της αβύσσου «Απόψε θα μιλήσουμε για όλα» σκέφτηκε, αλλά κανείς δεν αποκρίθηκε Η περασμένη ώρα (σαν να διαισθάνθηκε την ανάγκη εξομολόγησης προς το κοντινότερο σημείο μεταξύ γης και ανθρώπου) ανέλαβε το ρόλο του ακροατή [Όλοι κάνουν σαν να σηκώθηκαν μόλις…

Το όραμα αν και πληγωμένο δε χάνει την αξία του Η βροχή φιλά το χώμα Το χιόνι σκάβει τη γη Πίσω από την κουρτίνα αντικρύζεις δυο φοβισμένα μάτια και ένα σώμα παραδομένο στο αθέατο, ξέφρενο κυνηγητό μεταξύ σκέψεων και τύψεων, μεταξύ πράξεων και ονείρων Πράξεις μαθηματικές, πράξεις ζωτικής σημασίας, πράξεις…