ανασκόπηση ασπρόμαυρων ονείρων σε χρωματιστό καμβά

με ποιες λέξεις μπορεί κανείς να περιγράψει την αδικία;

ματώνουν τα χείλη του φευγαλέου

οι ποιητές μάς έμαθαν να αναζητούμε την ουτοπία (το άπιαστο το δύσκολο το υπερβατικό) το φαινομενικά ανέφικτο (και) έξω από τα βιβλία

μα κάποιοι παγιδεύτηκαν στις σελίδες του φαντασιακού και πλέον δυσκολεύονται να αφουγκραστούν την ηρεμία της φύσης να ακούσουν την αντάρα της καταιγίδας να μυρίσουν την πρωινή δροσιά να παρατηρήσουν τα χρώματα των λουλουδιών να νιώσουν τα μηνίγγια τους να καίνε από οργή το κορμί τους να συσπάται από ηδονή

η ελευθερία για κάποιους έχει τη μορφή μιας ευρύχωρης λουσάτης φυλακής απομακρυσμένης από τον υπόλοιπο κόσμο και τα δεινά του

ξεθώριασαν οι εικόνες απόμειναν σκιές που μάταια παλεύουμε να φυλακίσουμε σε σώματα ασύμβατα σε νοερά κουφάρια και τόπους ξερούς δίχως  ίχνος ζωής

η ασφυξία έγινε συνήθειά μας μια μόνιμη κατάσταση απειλής από τον άνθρωπο στον άνθρωπο

καλή σταδιοδρομία φωνάζουν οι διοργανωτές της καταστολής

από κάπου μπαίνει αέρας

η προοπτική του όχλου ανακυκλώνεται και διαψεύδεται μέσα από καταστάσεις γκρίζες άχρωμες ουδέτερες απρόσιτες και συνθετικές

στο βωμό της καταναλωτικής μανίας θυσιάσαμε όνειρα ανατροπές αποδράσεις εξεγέρσεις

δραματουργική ανάλυση εργοτάπητα

οι εποχές μυρίζουν αίμα κι αποκαΐδια

υποταγή (εκούσια ή ακούσια) αποδυνάμωση ζωτικής επιθυμίας έωλες αναλύσεις δήθεν αγανακτισμένες κραυγές σπασμωδικές κινήσεις ύποπτες καταλήξεις

στην (κοσμο)αφασία όλα επιτρέπονται (εκτός από την ανάσα της ελευθερίας (μας)

βγαίνουμε στο φως

ασθμαίνοντας τη σκόνη

του παλιού κόσμου

2025

Leave a comment

είμαι η Οφηλία

Με μια πυξίδα πέτρινη βαδίζεις δρόμους γυάλινους

Let’s connect