Στον περίβολο του μεταξεταστέου καιρού άρπυιες γευμάτιζαν με τις αόρατες κουμπότρυπες του ειλικρινούς απογεύματος

Φορώντας ξύλινα πέδιλα, οι ώρες άρχισαν να ρίχνονται στο χορό σαν μανιακές, έτοιμες να φοβερίσουν όσους από καιρό αγνόησαν την περιφορά τους (σούρνοντας τα λευκά μακριά φουστάνια τους μαζεύουν τις αποσκευές των εκλιπόντων)

Απουσίες αναμοχλεύουν την παρούσα επικαιρότητα σοκάροντας τους θεατές με την αθυροστομία και την ξιπασιά τους

Διστακτικό το ακροατήριο περιμένει εναγωνίως τη βράβευση του πιο αναποφάσιστου

Ενός λεπτού σιγή για τα απολεσθέντα καλοκαίρια και την άκριτη νομιμότητα της μεταβαλλόμενης επικράτειας

Συναντηθήκαμε στο φως (ωριμάσαμε στο σκοτάδι)

Με επιδέσμους στα μάτια – και φτερά στα πόδια – ανοίγουμε παράθυρα στους τοίχους

Μία και σήμερα (μέχρι το απονενοημένο κόστος των ευτραφών μειδιαμάτων)

Η θλίψη κυοφορεί ένα μαχαίρι ξύλινο και μια φέτα από ήλιο

Επίορκοι – με αναρτημένα τα οστά – αποδοκιμάζουν το γλαφυρό κατάλυμα του εξιδεικευμένου πόνου

Σε κάθε αναχώρηση επιστρέφουμε στις ακρυλικές αξίες και τα πορώδη ιδανικά μας

Εφέτες στολίζουν με λευκά κρίνα το πρίσμα της αλογόμορφης μνήμης

Ένα ποτήρι (με σπασμένο χερούλι) συστήνεται ως ο πυρομανής καταστροφέας της λήθης

Οι έρευνες συνεχίζουν το έργο τους καταστρώνοντας σχέδια διεκδίκησης της άμισθης μοίρας

Καλλιτέχνες απεργούν ως ένδειξη διαμαρτυρίας για αναπαραγωγή στείρων κειμένων

Καπνίζοντας το τσιμπούκι τους (φορώντας τα ελιτίστικα γυαλιά τους από μαύρο σκελετό) οι μεταφραστές του χθες οικειοποιούνται το δικαίωμα οπλοκατοχής και αυθαιρεσίας στα τερέν ελευθεριακών χώρων

Προστατέψτε τα γυμνά σας πόδια

Με κατεβασμένα ρολά δικάζουν τα θύματα της επικαιροποιημένης ψυχρολουσίας

Δίγλωσσοι παραστάτες μεταφέρουν το πρώτο έτος ενηλικίωσης στο άπειρο του φράχτη

Κλυδωνίζεται η αψεγάδιαστη εικόνα του ιδιοπαθούς φόβου

Τα μπρούτζινα μπράτσα με τη λασπώδη όψη πανηγυρίζουν έναν ακόμη κύκλο ασάλευτης ζωής

Φειδωλοί καιροί συνταιριάζουν την πείνα με τον κορεσμό

Οιωνοί σπάνε το κεφάλι τους να αποφασίσουν ποιανού τη χροιά θα δανειστούν την ώρα της αποκάλυψής τους στο μανταλωμένο κοινό

Αποτραβιέται ο κόσμος στην αδιάφορη μορφή του

Μοναχικοί άνθρωποι φλύαρες αποσκευές

Φυλλοροεί το σκεπτικό αναμετράται η δίψα

22 Δεκεμβρίου 2022

Leave a comment

είμαι η Οφηλία

Με μια πυξίδα πέτρινη βαδίζεις δρόμους γυάλινους

Let’s connect