η προσωπική ζωή

θυσιάζεται στο βωμό της κατανάλωσης

ο άνθρωπος εκδιώχθηκε από τον εργάτη

η ελευθερία εξορίστηκε σε λίγα τ.μ.

η απλότητα κομματιάζεται στη λαβή του χρόνου

στο δείπνο μετράμε απώλειες

κάτι λείπει στο ανακοινωθέν του τρόμου

ο τοίχος μασάει τα λόγια του

μία και σήμερα μέχρι το τέλος της ήττας

βρέθηκε στα αζήτητα η υπεροχή της κατανόησης

με γυμνά πόδια (για να μην ακουστούν τα βήματά σου)

τρέχεις πάνω κάτω στα σκοτάδια σου

μια τρύπα στο νερό κατηγορείται για το φαινόμενο της λειψυδρίας

η επόμενη στιγμή ετοιμάζεται για την είσοδό της στο αδιαχώρητο

η ζωή εθεάθη τραυματισμένη

η έννοια ακολουθεί το αθέατο

ταραξίες στο εδώλιο

όμορα ημισφαίρια στη διαπασών

από ένα παράθυρο

στάζει η μέριμνα της περιπλανώμενης αφορμής

(σιγά), μη σ΄ ακούσουν οι δαμαστές του χρόνου

και σε δικάσουν για ανεύθυνο και μαστροχαλαστή

από μια πόρτα χαλασμένη

περνά ο αέρας σαν άμορφη μάζα

που περιμένει να βρει προσωπείο

για να ξεγελάσει την πείνα

και τη δυσφορία των άμοιρων ευθυνών

ερήμωσε η χαρά

δοξάστηκε η θλίψη

ξεσπιτώθηκε το φίδι το κολοβό

εξορίστηκε ο διάβολος

μαρτύρησε η αλήθεια

θεραπεύτηκε η φτήνια

εξισώθηκε το όραμα με την αποχή

στο παρά πέντε

μια ευχή ξετρύπωσε με ευκολία

την άχρηστη πληροφορία της μέρας

δίχως αιδώ

τρέχει ο τροχός της ξεχασμένης ύλης

μας προσπέρασε το ιλαρό της ξεκομμένης πορείας

οι μεταφραστές του μέλλοντος

θα αναγνωρίζονται από τα κομμένα δάχτυλα και τις κοψιές στα λιπόσαρκα σώματα

φαντασιόπληκτρα

ζωή: σα διαφήμιση, σα μυθιστόρημα, σαν άδεια πισίνα

9 Ιανουαρίου 2023

 δημοσιεύθηκε στο 3ο τεύχος του περιοδοκού iTravelPoetry

Leave a comment

είμαι η Οφηλία

Με μια πυξίδα πέτρινη βαδίζεις δρόμους γυάλινους

Let’s connect