Ophelia's blog

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί μας περίμενε εκείνη η σκιά στο εγκαταλελειμμένο σπίτι. Σαν να μας περίμενε όλη της τη ζωή μέσα στο όνειρό μας. Μαζί της αναπτύχθηκε μια σχέση τόσο φευγαλέα όση και η ανάσα μας (ίσως για αυτό το λόγο να έμεινε για πάντα ζωντανή)

Διαβάζοντας βιβλία φτάνεις στο συμπέρασμα πως οι ελεύθεροι άνθρωποι δε στεριώνουν πουθενά

Ταξιδεύουν σε όλη τους τη ζωή ψάχνοντας έναν ακόμη να μοιραστούν τη φωτιά που σιγοψιθυρίζει στο απόκοσμο είναι τους. Όσο τους πλησιάζεις τόσο απομακρύνονται (από φόβο μήπως δεν ακούσεις τους ψίθυρους και τους περάσεις για τρελούς)

Ο άνθρωπος δεν είναι παράγωγο μιας λογικής (ο άνθρωπος επιβιώνει εξαιτίας της παρανοϊκής του επιθυμίας να ξεφεύγει από τη ματαιότητα προσφέροντας τον εαυτό του ως προϊόν θυσίας στο πιο τρελό ομοίωμά του: τον συνάνθρωπό του)

Πώς να εξηγήσεις πως η σιωπή είναι ένα είδος επικοινωνίας με τους τρελούς αυτής της γης; η σιωπή του απόλυτου εκτροχιασμού προς το πεπρωμένο

Προχωράμε με μικρά βήματα προς το τεράστιο στόμα του «ευ ζην» εξαναγκάζοντας τον καταστολέα να ξεπεράσει τα όριά του και να φτάσει σε πράξεις ακραίες όσο και η ζωή

Μια υπενθύμιση δεν είναι ούτε σημαντική ούτε ασήμαντη: είναι απλά μια υπενθύμιση

Μόνοι (λοιπόν) μόνοι σε ένα ατελείωτο ταξίδι με επιβάτες το χρόνο και εμάς. Ο χρόνος δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση της ύπαρξής μας

Σε δένουν στο τελευταίο βαγόνι και σε τραβάνε με το ζόρι εκεί που νομίζουν πως πρέπει να ανήκεις (στο πουθενά;…)

Στο καταστατικό της ειρήνης δεν αναφέρεται η ομοιοκαταληξία της με το πεδίο μάχης

(η επανάσταση δεν είναι ένα έργο τέχνης με συγκεκριμένη προθεσμία παράδοσης: ένα έργο τέχνης πολλές φορές αναγκάζει τον δημιουργό του να ξεπεράσει το σημείο προθεσμίας που κάθεται πάνω του σαν τσεκούρι  περιμένοντας να του πάρει το κεφάλι. Στη ζωή δεν υπάρχουν ημερομηνίες προθεσμίες: μόνο λήξης)

Τροφές με ημερομηνία λήξης, άνθρωποι με ημερομηνία πλήξης

Στεριώνουμε κάτω από τον καυτό ήλιο και το απροσδόκητο της ύλης

Φαντασιωνόμαστε τη ζωή όπως είναι: σαν μια πόρτα που δε θα κλείσει ποτέ όσο αναπνέουμε

Αυθημερόν έκοβες βόλτες στους ήλιους της μνήμης προτρέποντας τον ιό της κάθαρσης να σε ανταμείψει στις νυχτερινές εξορίες του μυαλού

Κοιταχτήκαμε για τελευταία φορά και υποσχεθήκαμε να μην επιστρέψουμε στη λήθη του παρόντος

Η σοδειά ήταν καλή (μα κανείς δε θα μοιράσει τους πόθους της αυγής και της νύχτας τα μη-ρολόγια)

Η εθιστική μυρωδιά ενός βιβλίου ή μια γαρδένιας σε καταδικάζει στην αιώνια επιδοκιμασία της αληθινής συμμετοχής (σου) στον πραγματικό κόσμο

Βρισκόμαστε στην αρχή μιας στιγμής και στο τέλος μιας άλλης. Το παιχνίδι των αλληλοεξαρτώμενων στιγμών: είσαι στο δρόμο, βράδυ, κάτω από τον σκούρο ουρανό, και την ίδια στιγμή είσαι παντού

Ό,τι μας αγκαλιάζει (σήμερα) μας αφήνει και από μια γλυκόπικρη γεύση

Άνθρωποι, αδέσποτα, αυτοκίνητα, ήχοι, όλα και όλοι συντελούμε (εκούσια ή ακούσια) στον κύκλο της ζωής και τη μεταφορά της στο απειροελάχιστο μεγαλείο της μοναδικότητας ενός υπαρκτού-εξερευνήσιμου κόσμου με απροκάλυπτη την ανάγκη να ζήσει και να πεθάνει χωρίς συμβιβασμούς

11 Δεκεμβρίου 2019