Ophelia's blog

Επιτακτική

η ανάγκη προσφοράς

(στη μισή τιμή)

Από. Κύημα

Αυτόφωτες ζώνες σε

τρωκτικούς καιρούς

Αμέριμνα βήματα

Παπούτσια από

στάχτες και ροδόνερο

Μίλησέ μου για κείνο

το βλέμμα που ΄χει

οργώσει την κόλαση

(Σ)κάψε μόνος σου

Σχεδίασε το μέλλον

(Σκίρτημα του παρελθόντος)

Ο θόρυβος της σιωπής:

κλωνάρι δίχως άνθη

Η τιμωρία των κωφών

(εν καιρώ εκκωφαντικών

απομνημονευμάτων)

Μια γάτα

φέρνει κάτι

από τη μαγεία

της ματιάς της,

κάτι από τη στωικότητα

της απεραντοσύνης,

(κάτι από το μεγαλείο

της στιγμής, και κάτι από

το διαλυμένο μας παρόν)

«Οι καιροί αλλάζουν» λένε

(οι άνθρωποι πάλι, όχι)

Η ώρα της απόφασης

προμηνύει

αδυσώπητους ορίζοντες

με μια γεύση ήττας

και περιφρόνησης

(προς όλους αυτούς

που πόνταραν στη γενιά

των δύστροπων ευκολιών)

Αναλώνεσαι σε μεγέθη

μικρότερα των

αποσπασματικών,

καθιερωμένων εμφανίσεων

και των δωροδοκημένων

υποχρεώσεων

Κάτω από μια εικόνα

συνηθίζουν να προσεύχονται

και να εκλιπαρούν για ένα

υγιές μέλλον

(το παρόν απουσιάζει:

μόλις το χαλιναγώγησαν

και πέταξαν τα ηνία

στους κροτάφους

των παιδιών)

Τζόγος η ζωή

(σήμερα τρως,

αύριο διψάς)

Σε μάθανε να ποντάρεις

στην τύχη των θεών

και να τζογάρεις

στις τύχες των θνητών

(έχεις το πιρούνι,

σου λείπει το μαχαίρι)

Σωρός αντικειμένων

περιμένουν τη σειρά τους

για να εξυπηρετήσουν

τους ουρανίσκους μας

(μια χούφτα αμύγδαλα

θα ταίριαζε περισσότερο

με την εικόνα

της προσφυγής στη φύση

«Πεινάει ο κόσμος» λένε

Μέσα στον κόσμο

είμαστε όλοι)

Στοιχηματίζεις στις ορέξεις

των φτερωτών κουμπιών

Τζόγος είναι η ζωή

[σήμερα περιμένεις,

αύριο φεύγεις –και

στο ενδιάμεσο, κάποιος άλλος

σχεδιάζει να μην ξεχαστείς ποτέ

(εσύ, και τα καλά που έκανες,

εσύ, και οι αδικίες που καθήλωσαν

τα δυο σου πόδια

στη σιγουριά του έτοιμου)]

Εξοργίζεις τη φήμη σου

Με ένα εγκαταλελειμμένο μαχαίρι

κόβεις τις ώρες που συνέτρεξαν

στους λόγους της εξαφανισμένης σου

πορείας και της

αιματοβαμμένης τους λογικής

Αν σε σταματήσει

στο δρόμο (σου)

κάποιος, και σε ρωτήσει

για το ποιόν της λουστραρισμένης,

υποβοηθούμενης

ζωής, μην απαντήσεις

(στάσου μόνο και κοίταξε

εκείνον που μέχρι τώρα

έκρυβες πίσω από λερωμένα μούτρα

και μέσα σε καθαρά σεντόνια)

Λέξεις που σου κάθονται στο λαιμό σαν ψαροκόκαλα

Λέξεις που κακοποιούν τη μορφή των πραγμάτων

(καμία λέξη δεν κατάφερε ως τώρα να απλοποιήσει τη σημασία που εμείς δίνουμε στα πράγματα, ούτε να εκθειάσει τη ρητορική μας γονιμότητα. Καμία λέξη δεν μπορεί να σου δώσει ή να σου πάρει κάτι που δεν έχεις)

Μια ματιά αρκεί για να γράψεις ολόκληρο βιβλίο. Μια ματιά είναι αρκετή για να αποχωριστείς το φορτίο που βαραίνει το σακίδιό σου

Η υλική μορφή όσων λέμε δεν απέχει και πολύ από την πνευματική τους υπόσταση

Αφιέρωσε λίγο χρόνο και γράψε το δικό σου βιβλίο χωρίς μολύβι και χαρτί

(όπως όταν ρίχνεις μια απλή ματιά, ένα ξεχασμένο απόγευμα, με κείνη τη γλυκερή, στυφή γεύση, και τους ανεμόμυλους να ποδοπατούν σαν γίγαντες όποιον τολμήσει να σταματήσει τα φτερά τους να ανα-πνέουν, και να γεμίζουν τα ρουθούνια σου από θαλασσινή αρμύρα και από τη μυρωδιά των άπληστων φρεσκοστυμμένων ηλιοβασιλεμάτων που έτρεχες (μια ζωή) να δεις πίσω από την κουρτίνα, και να κλέψεις λίγη από την αιωνιότητα των μοναδικών, ανυπεράσπιστων στιγμών

όπως ένα μικρό παιδί που περιμένει να ξημερώσει για να συνεχίσει να τρέχει ξυπόλητο στο έδαφος ενός ολοκληρωμένου, ατελούς κόσμου)

Κόσμος. Θεωρίες (οι).

Πώς να πείσετε

αλλήλους να φαγωθούν

Λαιμός. Κόψη. Σε

έπνιγε ο γιακάς (σου

αφαιρούσε κινήσεις)

14 Σεπτεμβρίου 2019