Ophelia's blog

Με τα ραντάρ

στραμμένα στο σημείο μηδέν

αποκαλύπτουν

στους μυστικούς δείπνους

το απροσδιόριστο

ατάραχο πρόσωπο

του διπρόσωπου αναλυτή

Κανείς δεν διαισθάνεται

το παιχνίδι που θα στηθεί

στις πλάτες των ξελιγωμένων

νώτων με τις βαριές πανοπλίες

και τα μυστικά αποτυπώματα

πάνω στα χνάρια της ζωής

Στα ζάρια παίζεται η τύχη των μουσικών επαίνων και της κατάφωρης νύστας των παρευρισκόμενων στην π(ε)λατεία της ανάγκης

Ανοίγεις ένα βαρέλι: εξαρχής γνωρίζεις το περιεχόμενό του

Μια δεύτερη ματιά συνήθως επιβεβαιώνει την τρίτη ακυρώνοντας την πρώτη: η πρώτη ματιά συνεπικουρεί στην προσπάθεια κατάληψης της δεύτερης και της αυθυποβολής της τρίτης

Αχόρταγοι γονείς, ευνουχισμένα παιδιά, πολίτες τρίτης κατηγορίας, αυτοκίνητα μονίμως παρκαρισμένα, οδηγοί στο έλεος της εξάρτησης, ανηφορικά μονοπάτια που σε βγάζουν στο ψηλότερο σημείο αποστροφής, μεταξωτά κιλίμια, μια σταγόνα λεμόνι με μια κουταλιά  μέλι για το γδαρμένο λαιμό, δυο χαστούκια χωρίς αντίκρισμα, ζογκλέρ, καθαριστές τζαμιών, οργωμένες προκαταλήψεις, απόστρατοι με κλαριά ειρήνης, μιμητές της εξαθλίωσης, απομεινάρια σχολαστικών, μιλημένα σταυροδρόμια προβάρουν δεκανίκια στους αθώους, επιβάτες της αυριανής αμαξοστοιχίας, καταναλωτικά προσχέδια αγορών, μηχανές τσακίζουν τα φτερά τους στην άσφαλτο, δέντρα που θυμίζουν τέρατα, τέρατα που θυμίζουν ζωή, ζωή που θυμίζει θάνατο, θάνατος που θυμίζει κωμωδία, ζώα με ανοιγμένες κοιλιές και αποκολλημένα μάτια περιμένουν το μάγο της φυλής να διαβάσει τα σημάδια, γυναίκες που δεν αντέχουν τη φύση τους, άντρες φυλακισμένοι στο κορμί τους, παιδιά εγκαταλείπουν (πριν τα εγκαταλείψουν), ανταποδοτικά χτυπήματα, συνεδρίες με αλλοδαπούς καιρούς, μια αλεπού μάς χαιρετά ανεμίζοντας το πορτοκαλί φουλάρι της, χελώνες περνούν βιαστικές το δρόμο να προλάβουν την ιστορία, αγχωμένες γενιές ματώνουν τα γόνατά τους για το αναπόφευκτο κάλεσμα, στρατιώτες με πανοπλίες από τσιμέντο ενημερώνουν για την άγρια φύση και τις συνέπειές της, ομιλητές με φουγάρα καπνίζουν το μέλλον, μεταφορείς παραμυθ-ιών, καρμικές διαταραχές αντεπιτίθενται σε κόσμ(ι)ους φανατικούς, απρόσκλητοι ουραγοί μαστιγώνουν τον όχλο οδηγώντας τον μέσα από το πλέγμα της αφάνειας στη συμβατικότητα της παρακμής, κομήτες αναδεικνύουν την προσήλωσή τους στην άκαιρη στιγμή, ουρανοκατέβατες ιδέες προσγειώνονται στη μαύρη σάρκα των ηφαιστείων, φώκιες αφήνουν το γδαρμένο δέρμα τους να στεγνώσει στους βράχους της ασύμμετρης επιβίωσης, ξελαρυγγιασμένα πουλιά προειδοποιούν για την καταιγίδα που μόλις πάτησε το πόδι της στη γη λιώνοντας με τη σόλα της τα κεφάλια των μικρών ανθρώπων με τις γόνιμες σκέψεις, άνθρωποι και όνειρα συνθλιμμένα σα σταφύλια συγκεντρώνονται στον ομφαλό της γης σχηματίζοντας ένα βουνό από βρώμικα ρούχα ματωμένες ιδέες και σημαίες που ανεμίζουν δίχως σκοπό στο ζυγό της ζωής, σπονδυλωτές ιστορίες αφηγούνται τη μέρα που ο άνθρωπος κατάλαβε τη ζωή και αποτραβήχτηκε στο σκοτάδι της

[Στο τέλος θα γράφει: Σας ευχαριστούμε για τις υπηρεσίες σας. Πλέον ανήκετε στους πρωτεργάτες της συμφοράς]

Βήχουν σαν όστρακα

φτύνοντας αίμα και νερό

Σελίδες κεντημένες στις άκρες

με οικόσημα παλαιών αρχών

φιγουράρουν στα καταστήματα απόγνωσης

Τρυφηλές (δια)μαρτυρίες

για ομαδικές δολοφονίες

ατομικών ζωτικών οργάνων

Με ποιο όργανο αντιλαμβάνεται κανείς τη ζωή;

Μήπως βλέπουμε με τα δάχτυλα

και αγγίζουμε με τα μάτια;

Καθημερινή μας φορεσιά το δέρμα:

ρούχο παντός καιρού

Πετροβολούν ο ένας τον άλλο

κι από κοινού πετροβολούν

τη διαφορετικότητα

Ο προορισμός μας

είναι συμφωνημένος

πριν γεννηθούμε

Η άνοιξη δεν εγκαταλείπει ποτέ έναν τόπο παρά τις προσπάθειες υποταγής της από τον άνθρωπο

17 Ιανουαρίου 2020