Ophelia's blog

Ενέσεις-ανέσεις-παραινέσεις-επαινέσεις

Οι τρεις τελείες σε κοιτούν κοροϊδευτικά. Παρακολουθούν τους μορφασμούς των αμφιβολιών που προκαλούν (οι) ρυτίδες στο μέτωπό σου και περιμένουν (με την ησυχία τους) να συμπληρώσεις τη σκέψη σου πάνω στο χαρτί ή έξω από αυτό.

Έλα, άρχισε να χαράζεις σ’ ένα κομμάτι από χαρτί όσα δε μπορείς να φωνάξεις: χάιδεψε τα λόγια, τάξε τους κάτι από τη χλωμάδα των ξεπλυμένων κόμπων

Σα μια σπηλιά μοιάζει η καρδιά, που μέσα της κοιμάται μια αρκούδα (κι εσύ φοβάσαι μη την ξυπνήσεις)

Κάνε λίγο πιο κει

Πατάμε στη γη και ζούμε έξω από αυτή

Έλα πιο κοντά

Σταμάτα να παίζεις με την υπομονή μου (όχι, δεν υπάρχουν όρια στην υπομονή)

Πότε η ζωή μάς δώρισε χωρίς αντάλλαγμα;

Κάνε ησυχία:

Πάτα στις μύτες των ποδιών μη σε πάρουν χαμπάρι οι φερόμενοι ως τέλειοι (μα πώς να πατήσω στις μύτες των ποδιών; Δεν είμαι μπαλαρίνα)

«Δάγκωσε τη γλώσσα σου» είπαν. Τη δάγκωσα, αλλά δεν στάθηκε δυνατό να εμποδίσει το κακό

Μου κόβεις τη θέα

Σου το είπα ξανά, σου το λέω και τώρα: δεν έχει νόημα (ή δεν υπάρχει;)

Οι τρεις τελείες έφυγαν. Δεν ήταν τελείες: ήταν η προέκταση της σκέψης σου. Δες τις από κοντά: σαν να απέκτησαν κίνηση (τρία ανθρωπάκια με πόδια το βάλαν στην τρεχάλα. Άντε τώρα να τις πιάσεις)

3 Οκτωβρίου 2019