Χαμογελούν τα μάτια σου κι ονειρεύομαι τις εποχές με διαφορετική σειρά. Ανοιγοκλείνουν σα δυο μεμβράνες που μέσα τους κρύβεται η ζωή. Το σχήμα τους σα δυο χείλη που μιλούν με τη σιωπηρή θέση τους στο λεξικό στερέωμα. Μπορεί να αλλοιωθεί η γυαλάδα τους στο πέρασμα των χρόνων και να μη θυμούνται τους αγύρτικους περιπάτους στους δρόμους των βιβλίων ή  τις περιπλανήσεις στις εξεγερμένες πολιτείες των ονείρων μας, μα δε θα χαθεί το πληθωρικό στίγμα που καθορίζει τον καθένα μας.

Πάλευαν τα χέρια ν’ ανοίξουν σα φτερά: μάταιος κόπος. Κάθε που αντιλαμβάνονταν  ο νάνος πως ξέφευγαν από τη θέση τους τα βίδωνε ξανά. Το ύψος του νάνου έφτανε ως το σημείο που κρέμονταν τα χέρια. Δεν υπήρχε μόνο ένας: υπήρχαν τόσοι όσες κι οι ζωές. Κατόπιν ακρόασης επιλεγόταν ο καταλληλότερος αναλαμβάνοντας από ένα ζευγάρι χέρια: ο φανταστικός νάνος των χεριών. Η ζωή αψηφώντας την παροδική της παρουσία και σίγουρη πως δε θα αναθεωρούσε όσα είχε μάθει έως τότε, επέλεγε την ακινησία (τη δική της και συνεπώς των χεριών). Μόλις τα χέρια λαχταρούσαν να αγγίξουν οτιδήποτε δεν υπαγόρευε η ζωή, μεσολαβούσε ο φανταστικός νάνος βιδώνοντάς τα στην ίδια πάντα θέση.

Χαμογελούν τα μάτια σου κι ανοίγει η καρδιά σα ρυάκι που ξεδιψά άγρια ζώα: περαστικά τα ζώα (όπως κι εμείς) δροσίζουν τις στιγμές της εποχής με το κοίταγμά τους

Φθινοπωρινό κοίταγμα: σα φύλλο πεσμένο

Καλοκαιρινό κοίταγμα: σαν ψάθινο καπέλο σε κάθιδρο μέτωπο

Εαρινό κοίταγμα: σα δροσοπλυμένα κεράσια μέσα σε ξέχειλο κουβά. Κολυμπούν τα κεράσια στους ορίζοντες της γνώριμης γεύσης και της αμφισβήτησης των πραγμάτων. Οι σταγόνες κολλάνε στα χείλη για ν’ ακούσουν τις επιθυμίες μας.

Χειμερινό κοίταγμα: σα σανίδα που τσουλάει στο ολόλευκο χαλί πάνω από τα αγριολούλουδα που κοιμούνται ήσυχα κι ανυποψίαστα για το μέλλον. Μια ψύχρα ζεστή, γλυκόπιοτη, ήρεμη και ικανοποιημένη (σα λέαινα μετά από κυνήγι).

Φθινόπωρο: το καλοκαίρι του χειμώνα

Άνοιξη: η απεγνωσμένη σύντροφος του χειμώνα διασταυρώνει τον ανθισμένο καλλωπισμό της με το ερωτικό καλοκαίρι κουτσομπολεύοντας στη σκιά των φλύαρων καλαμιών τις προσπάθειες των χεριών να πετάξουν

22 Οκτωβρίου 2017

Leave a comment

είμαι η Οφηλία

Με μια πυξίδα πέτρινη βαδίζεις δρόμους γυάλινους

Let’s connect