Ophelia's blog

Αφήστε το μήνυμά σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο: Σ ι ω π ή

Ανάβουμε φωτιές στ’ ακροδάχτυλα ξεδιψούμε με το νέκταρ της αυγής

Στα σπαρμένα χωράφια του νου οι εποχές διαδέχονται σιωπηλά η μια την άλλη

Κάποτε – είπαν – ο κόσμος θ’ αλλάξει, μη γνωρίζοντας πως, ο κόσμος όλος ζει μέσα σε κάθε ανάσα κάθε σταγόνα βροχής κάθε αχτίδα ζει και σβήνει όπως η ανατολή κι η δύση

Νοσταλγώντας μέρες παλιές ζούμε ο ένας μέσα στις αναμνήσεις του άλλου

Ξεγελάμε την πείνα της αλήθειας με το νερό της ειλικρίνειας

Στο σκοτάδι οι λιγοστές ώρες ανατρέπουν ξεχασμένες προκαθορισμένες καταστροφές

Μια εγκλωβισμένη μύγα ψάχνει τρόπους διαφυγής λεκιάζοντας το κλειστό τζάμι

Πόλη βοή μοναξιά σκονισμένα παπούτσια φωνές διαμαρτυρίας ομηρία μουσική δωματίου

Άνθη κερασιάς στολίζουν το δρόμο της πέτρινης καρδιάς

Στο φως της νύχτας προδομένοι προβάραμε ανέκδοτες σκηνές

Τα γράμματα τρέχουν με τη συχνότητα που πέφτουν οι αριθμοί στο ταξίμετρο

Κουράστηκαν τα καλοκαίρια μας πριν καν (τα) περπατήσουμε

Η αλληγορία της καρατομημένης υπόθεσης του καλοκαιριού

Ειδοποιηθήκαμε σχετικά αργά για το μόχθο της προσκρουόμενης αγυρτείας

Μ’ άδειες τσέπες προσφέρουμε τους εαυτούς μας στις επιθυμίες της αλλοφροσύνης

Καταδικάζουμε την ύπαρξή μας τυλίγοντάς την μ’ επιδέσμους μιας χρήσης

Μ’ ένα μπαστούνι σπρώχνεις την αειφόρο τύχη

Καταπραϋντικά εργαλεία ή πονήματα για την αντιμετώπιση της απαχθείσας χρονοτριβής

Η ζωή είναι παράνομη γι’ αυτό και τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη

Ο φόβος καραδοκεί στις ίνες των ρούχων

Άγνωστοι περαστικοί αγκαλιάζουν τους μηρούς της προσδόκιμης ύλης

Τρεμάμενα χέρια μπαλώνουν τις σόλες των δολοφονημένων μουσικών

Με μια λευκή κιμωλία πληγώνουμε λέξεις

Κίτρινες μάσκες χορεύουν καταμετρώντας τους ίσκιους

Γλώσσες κομμένες απομυζούν τη χλιδή των κουτσών ήλιων

Μάτια που δε βλέπονται δε συναντήθηκαν ποτέ

Απεργία σε φόντο φθινοπωρινό συμβιβασμένα πρωινά

Εξαργυρώσαμε την αθωότητά μας με φυλαχτά και λουστρίν παπούτσια

Καλοκαίρι 2024

δημοσιεύθηκε στο 4ο Ανθολόγιο Ποίησης – Ξεφυλλίσματα – του περιοδικού iTravelPoetry