Ophelia's blog

Εισπνοή – εκπνοή

Ο ίσκιος των αγράμματων πάνω στους γραμματιζούμενους

Ο μισθός να πέφτει κι ας γίνουν όλα στάχτη. Θα τα ξαναφτιάξουμε με τη βοήθεια του θεού. Ο θεός θα πληρώσει (και) τους φόρους για την πίστη των διαφημιστών της ευσπλαχνίας  του. Θα πληρώσει (και) την στέγαση –των αστέγων– (και) τη διατροφή των πεινασμένων  εκπληρώνοντας το μέγα πόνημα της αλληλεγγύης: όσο έχεις λεφτά θεωρείσαι και καλός και αποδεκτός.

Μα κι αν δε διαθέτεις την πολυτέλεια να έχεις κάνει ένα γερό κομπόδεμα μετά την ενηλικίωσή σου –από δική σου υπαιτιότητα φυσικά– μιας και καταχράστηκες τον πολύτιμο χρόνο σου σχεδιάζοντας ένα μέλλον άγνωστο,

[αντί να ασπαστείς την προθυμία των γνωστικών και να αρχίσεις να αποταμιεύεις λεφτά,  παρά στιγμές και ψυχική ευδαιμονία]

τότε ας υπηρετείς το υπόλοιπο της ζωής σου με σύνεση αυτούς που έχουν κάνει ένα γερό κομπόδεμα ώστε με την αρωγή αυτών –συν της θεϊκής πάντοτε– θα έχεις μια ζωή όπως σου πρέπει.

Λεφτά, εφτά (ένα από τα εφτά θαύματα): προφανής η υπόδειξη πως τα λεφτά θεωρούνται ένα θαύμα από μόνα τους, αλλιώς, πώς θα σου δίνονταν η ευκαιρία να απολαύσεις τους καρπούς της γης και τις καρπαζιές της ζωής; Φυσικά δε διαθέτουν όλοι τη γνώση ώστε να ξεπαραδ(ε)ιάσουν αλλήλους – απαιτεί υπομονή και σύνεση των ξεπαραδ(ε)ιαστών ώστε να φτάσουν στο σημείο να ενοχοποιούν τους ξεπαραδ(ε)ιαζόμενους για τη λιγοστή συνεισφορά των δεύτερων προς τους πρώτους.

Ούτε τα θαύματα περιορίστηκαν στον αριθμό εφτά, ούτε προσδιορίζονται ως θαύματα από τη στιγμή που ένας αριθμός θυμάτων μαρτυρά την πανανθρώπινη αδικία και την ανθρώπινη φρικαλεότητα ως μέσο υποταγής.

Ο άνθρωπος διαψεύδεται ασύστολα με τις πράξεις του. Ο κυριότερος λόγος της επιθυμίας του να γνωρίσει (τον) κόσμο είναι περισσότερο για να προσηλυτίσει κι άλλους στο κλουβί, παρά για να ανταλλάξει τις απόψεις του και να διευρύνει τους οριζόντιους και κάθετους κόσμους του.

Δεν υπάρχει χρόνος. Χρόνος υπάρχει. Μα απουσιάζει αυτός που θα διαθέσει λίγο από τον χρόνο του για να σε ακούσει (προσεκτικά). Οι συζητήσεις δεν καταλήγουν –σχεδόν ποτέ– κάπου. Υπάρχει όμως ο δρόμος. Προτιμότερος ο δρόμος από τον (μη) διαθέσιμο χρόνο των άλλων.

Τόσα χρόνια στην ίδια καρέκλα. Κι η καρέκλα αντέχει ακόμη, υπακούει κάτω από το απατηλό συνειδησιακό βάρος. Αν είχε στόμα και φωνή (η καρέκλα) θα ούρλιαζε από πλήξη: φύγε από πάνω μου επιτέλους! Τα γέρικα, κουρασμένα πόδια μου δεν (σε) κρατούν άλλο. Ήρθε η ώρα να αποσυρθώ.

Τόσοι δρόμοι στην ίδια κατεύθυνση. Με μία μικρή παρένθεση: αλλάζεις παπούτσια αναλόγως την εποχή.

Μα πού πήγαν οι εποχές; Εξαφανίστηκαν. Λες να τις κυνήγησε ο αποφλοιωμένος δολοφόνος με το κίτρινο πανωφόρι ή εκείνος ο αποχυμωτής με τις σπασμένες λεπίδες; ή να τις πρόγκηξε εκείνος ο ανασφάλιστος αλήτης που έτρεχε το μυαλό του με χίλια ταξιδεύοντας πάνω από τις λακκούβες και πιο κάτω από τις υπόγειες στοές; Μάλλον ο ανασφάλιστος αλήτης τρόμαξε περισσότερο από την όψη των άμορφων εποχών. Και χάθηκε: εξαφανίστηκε πριν τον εξαφανίσουν. Αν τύχει να τον συναντήσεις –αν και κάπως δύσκολο– μην τον τρομάξεις με την απειλητική σου διάθεση. Προσπάθησε να τον πείσεις (όχι να τον πιέσεις) για τις αγαθές προθέσεις σου και τον τυχαίο χαρακτήρα της επίσκεψης σου. Δες πως η αντιστροφή ενός αλφαβητικού γράμματος αλλάζει –στη στιγμή– την εικονική ροή μιας απόφασης: πείσεις, πιέσεις. Όπως και στη ζωή. Το αποτέλεσμα παραμένει ως ακρογωνιαίος λίθος και στις δύο περιπτώσεις και συγκλίνει προς το εποχικό φαινόμενο: την εξαφάνιση του δρομέα.

(Λέξεις για να  γεμίσεις τα κενά)

Δύση – ανατολή

Ο πονοκέφαλος δεν περνά –πάντα– με κατανάλωση χαπιών ή άλλων φαρμακευτικών σκευασμάτων. Ο δρομέας το γνωρίζει. Και αποφασίζει να απαλλάξει το απαράμιλλου γοητείας εποχικό σκηνικό με την απουσία του.

Φτύνεις τα κουκούτσια και λυπάσαι για τη ζωή που πήγε χαμένη

Τι να καταλάβει κάποιος από τον πυρετό της αδιάκριτης ματιάς που ροκανίζει τα  δίχτυα της επόμενης μέρας ή της δίψας που σαν καράβι έτοιμο προς καθέλκυση περιμένει τη θάλασσα για να ταξιδέψουν ως αλλοτινοί συνοδοιπόροι στις στεριές του ουρανού,  στα νησιά του μυαλού και να διασχίσουν τις νησίδες των παραδεισένιων φτερωτών ορέξεων που ξεσηκώνουν το σώμα και  το προσκαλούν σε εξωτικές μυήσεις τόσο κοντινές όσο κοντινός αποδεικνύεται κι ο δρόμος που δεν γνωρίζεις, αλλά απολαμβάνεις σε κάθε (σου / του) βήμα.

Μεθυστική η μελωδία της ανακάλυψης του πρώιμου σαρκασμού. Εσύ ακολουθείς τις νότες (τις φτύνεις  σαν  τα κουκούτσια κι ακολουθείς το σκοπό).

Πόσοι θα αναρωτήθηκαν –όπως κι εσύ– την ώρα που έπλενες το πρόσωπό σου κοιτάζοντας το θολό καθρέφτη, πώς γίνεται να μένεις καρφωμένος στην ίδια θέση κάθε πρωί. Η γη γυρίζει. Το μυαλό γυρίζει: ψάχνει τον κρυμμένο / απαγορευμένο θησαυρό πίσω από θολά τζάμια και θολωτά σπίτια (με τα αμέτρητα παράθυρα που έκρυβαν το φως του ήλιου).

Να πλένεις συχνά τα χέρια σου, να τα τρίβεις με δύναμη ανάμεσα στις ενώσεις των δαχτύλων (σε συμβουλεύουν οι ιατροί). Και τα χέρια μένουν να μετράνε τις μέρες, να μετράνε τα χρήματα, να μετράνε τους ήχους, και να δείχνουν (σ)την πόρτα.

Παρατήρησες πως οι ντομάτες τις περισσότερες φορές δεν αναδύουν τη γνωστή μυρωδιά του ξερού χώματος που αγκαλιάζει τη φρέσκια χλόη και της εξομολογείται τα βάσανα των αιώνων; Μα, εσύ, πρέπει να τραφείς και για να τραφείς κάποιος άλλος  θα πεινάσει.

Η μυρωδιά της γης δεν ξεφεύγει ποτέ από τη μνήμη των  ανθρώπων. Για αυτό, ακόμη κι όταν κάποιος οσφραίνεται για πρώτη φορά την ωμή προσωπικότητα της  γης, υποσυνείδητα ξέρει πως η γη ανήκει σε όλους (κι ας μην το παραδέχεται στην ενήλικη ζωή του).

Μια ομάδα σταθεροποιητών σε συνεργασία με μια ομάδα εναλλασσόμενων φρόντισαν για την ομαλή / διεξοδική αποφορά των διακοσμητικών γύψων στα τέσσερα σημεία των κλειστών κουτιών

Τέσσερα σημεία εναντίον τεσσάρων στοιχείων

Οι συμβατοί ιδεολογικοί φαγέσωρες φράζουν την έξοδο κινδύνου (μόλις αντιληφθούν την ελευθερία που αρωματίζει τον φρέσκο νου)

Κρατάς μια κούπα ζεστό καφέ με τόση ευλάβεια σα να κρατάς στα χέρια σου τη φωτιά της γης. Τρίβεις την κούπα με τα χέρια σου διατηρώντας την απόμακρη / λιτή εικόνα ενός ανυποψίαστου κόσμου. Ανυποψίαστος, μα όχι αδιάφορος στην κρίση.

Τα δέντρα ξεριζώνουν τις βαθιές ρίζες τους και απομακρύνουν τα κλαριά τους από τη γη. Τα τελευταία φύλλα σκορπίζουν κι αυτά στα τέσσερα στοιχεία. Ο φυλλοστρόβιλος  καλύπτει και συμπαρασύρει τα τέσσερα σημεία δημιουργώντας έξοδο κινδύνου. Στην έξοδο εμφιλοχωρούν κατάλοιπα συμβατών ιδεολογικών φαγεσώρων. Η μάχη συνεχίζεται με μοναδικό όπλο την αντοχή και σκοπό τον απεγκλωβισμό.

Ο καφές κρύωσε, μα η ζεστασιά του ονείρου σου τρέχει με σηκωμένα τα μανίκια. Η επόμενη μέρα θα είναι φτιαγμένη με το λίγο των πολλών και το πολύ των λίγων.

9 Αυγούστου 2018