Ο ευεργετικός ήχος των πλήκτρων απαλύνει τους ήχους των τρελοφωνών. Καθώς τα δάχτυλα αφήνουν τα αποτυπώματά τους ένας κόσμος προσπαθεί να κρατήσει τη στιγμή που μάχεται το παρόν. Σαν να κτυπάς τα πλήκτρα ενός πιάνου, και κείνα να αφηγούνται μια από τις ιστορίες των νοτών επηρεασμένες από τις ιδιοτροπίες των ανθρώπων

[έτσι και τα πλήκτρα του υπολογιστή αφηγούνται μια μελωδία της ψυχής για όσα αντιλαμβάνεται και για όσα δεν πραγματώνει].

Το θέμα δεν είναι αν συμφωνούμε, διαφωνούμε, ταυτιζόμαστε. Είναι η οπτική των πραγμάτων, ο προσδιορισμός της αναζήτησης, ο διαμελισμός της σκέψης: αυτό το ποτήρι είναι σπασμένο ή ένα έργο τέχνης; Ανακαλούμε αποφάσεις, συνδυάζουμε εμπειρίες, συγκεντρώνουμε επιφυλάξεις.

Το θέμα είναι ο μεταβολισμός των πεποιθήσεων μας από μια αφηρημένη έννοια σε μια καθοριστική πράξη. Η αντιληπτική ικανότητα να ζεις την ημέρα και να ονειρεύεσαι το βράδυ την επόμενη.

Τόσος θόρυβος για το τίποτα. Κομπάρσοι ζωής. Στρατιωτάκια με «αγαθά» κίνητρα και βρώμικες φανέλες.

Αυτό το αύριο που δεν κινείται, έχει αφεθεί στη μοίρα του (μας). Οργανισμοί σε άδεια σώματα λειτουργούν σύμφωνα με τις –τεχνικές– προδιαγραφές ενός προϊόντος. Λίγο να ταράξεις τα σώματα και αυτά σαστίζουν, πανικοβάλλονται, αλλοιώνονται, μεταμορφώνονται.

Μια ηλιόλουστη μέρα σε συναντά εκεί που θέλεις να πας μόνος.

Κολυμπάμε σαν ψάρια διαφόρων ειδών και χρωμάτων. Συνυπάρχουμε σε ένα ενυδρείο περιμένοντας την ώρα του φαγητού. Κάποια είδη ψαριών δε χρειάζεται να περιμένουν τον σιτιστή (τρώνε το ένα τ’ άλλο).

Αρκετά με τις εργασίες συντήρησης.

Η εξέλιξη της τεχνολογίας και οι επιπτώσεις της στον άνθρωπο.

Εξελίσσεται η τεχνολογία, φτωχαίνει ο άνθρωπος.

Άνθρωπος και επιτεύγματα. Κατασκευές από ανακυκλώσιμα υλικά. Υιοθετημένα ημερολόγια, εγκαταλειμμένα ορυχεία. Δολοφονικά ένστικτα (πολτοποιημένα στο μίξερ της εξάρτησης).

Αρκετά με τις λεκτικές φραγές.

Στη βραδυνή σου περιήγηση μπορείς να μη φορέσεις το μπουφάν σου. Όσο περπατάς θα αισθάνεσαι το αίμα να πνίγει το μυαλό, τα μέλη του σώματός σου, τη λογική, το συναίσθημα. Σαν άλλος άνθρωπος στο ίδιο κουτί. Μάζεψε το κουτί σου και εξαφάνισε τους διαρκείς λόγους που σε κάνουν να μοιάζεις στα έγκλειστα ψάρια του ενυδρείου.

Ζωή σαν τραύμα διαμπερές. Ζωή σαν ύφασμα με ρίγες (κάθε γραμμή κρύβει κι από ένα μυστικό). Ριγωτά υφάσματα με τρύπες.

Μυστικοπάθεια, αϋπνίες, κατάδυση στο υποσυνείδητο, συμβατές προκαταλήψεις, ασύμβατες συνοικίες.

Η εικονοληπτική ικανότητα να εστιάζεις στο σήμερα και να προβάλλεις το αύριο.

Προβολές κοσμικών ανασυντάξεων.

6 Οκτωβρίου 2018

Leave a comment

είμαι η Οφηλία

Με μια πυξίδα πέτρινη βαδίζεις δρόμους γυάλινους

Let’s connect