Ophelia's blog

Μνήμες ρεμβάζουν

στην κόκκινη χύτρα. Ζεις,

εσπέρες μισές

Πυγολαμπίδες

Άστρα κατεβαίνουν να

δείξουν το δρόμο

Για λίγο ψωμί

λιώνουν οι σόλες και οι

ώρες στενάζουν

Πατούσες δίχως ίχνη

Τρόμος ονείρων

Κάρβουνο. Χέρια. Πηλός

Ήχος χρωμάτων

Βεγγαλικά. Ψηλώνει

ο δρόμος: κοίτα

Όρμος ιδεών

Κανείς δεν πρόσεξε τις

αγριεμένες γάτες

Χάρτινες βάρκες,

λαστιχένια παπούτσια

Βάφεις τις λέξεις

Ψωμί: σκοτάδι κι από

κάτω το φως ξενυχτά

Λίγοι κι απόψε

Ανεμίζουν τα φύλλα

του μοναδικού

δέντρου στον κήπο του ντο

Βροχή και κρασί

Βρέχουν της γης την κοιλιά

Διψούν οι πέτρες

Η μέρα γλιστρά

Στις στέγες κοιμίζει του

κόσμου τη γύμνια

Ταινία μελό

Μετάγγιση ανέμου

Κολλάς αλμύρα

Στα μέρη της γης

με δάκρυα μαστίχας

Νότες λιοπύρι

Κύμα λεβάντας

Μοβ οχυρά συγκρατούν

αγγέλων πνοές

Γλυκό κυδώνι

Μουσούδα. Δόντι στραβό

Βιβλίο κρατάς

Μπλε κηλίδα σε

έρημη γη. Σπόντα στου

χάους το κάλλος

Ποτιστήρι της γης, μη,

σταματάς να δροσίζεις

Κριθάρι. Ζωή

Η θλίψη τραγουδιέται

Δουλειά: τι μύθος

Η χαρά μοιράζεται

Ο γάτος περιμένει

την αλόγιστη

μέρα δίχως τακούνια

Κάμπιες: κρίκοι βιολιών και

μια λιγούρα για αίμα

Δεκτές οι επιστροφές

Άμοιρες ώρες

κολλάνε σα βδέλλες. Η

μάσκα κοιμάται

Τύχη. Αγκάθι

Σημάδια από σφαίρες

Μνήμη φθαρμένη

Δείκτες ψαλίδια

Μουσική δωματίου

Πνοή σε μαύρο

Μετά(τη)φραση

ψαρεύουν τις μέρες. Η

πέψη σκοντάφτει

Συμπόρευση γεύσεων

Ουράνιες μυρωδιές

καίνε το λαιμό

Ποια η διαφορά αν

φύγω νωρίς το

πρωί; Γυρίζει ο νους

Διαπραγματεύεται

το δίκιο με το

θάρρος: ισοπαλία

Δηλητηριασμένα

μυαλά σε άδειο

κοφίνι. Παρών ιός

Βήχει ο σκύλος: 

του στάθηκε κόκκαλο

Αργεί να βρέξει

Η νύχτα κοσκινίζει

Πέφτουν αστέρια

στο πιάτο της γης

Η μέρα ψειρίζει της

νύχτας τα λόγια

Ζωή γεννά θάνατο

Ρίζωσε η άμμος σε

πέτρα και χώμα

Νιάτα που βρίθουν

Στάζει φαρμάκι

η άκρη του μολυβιού

Διχάλα βροχής

Κάτω από το χαλί

θα βρεις το κλειδί

ξεχασμένων συνταγών

Στις κουφάλες των

δέντρων κατοικούν φωνές

Το σώμα απόν

Τραγούδι φωτιάς: 

ριγμένο στο κύμα. Να

έρθεις (θυμήσου)

Αγρός. Βιβλία

Στάχτες. Ξυπόλητος ο

κόσμος χορεύει

Με το πρόσχημα λύκου

μπήγεις τα δόντια

στον ασκό της ζωής

Μια μύγα αρκεί

να διώξει τις έννοιες και

άλλες να φέρει

Πανδημία: η

οροφή στο πάτωμα

Χωρίς χερούλια

Ταξιδεύει ο νους σε

άλυτους γρίφους

Καλάμια. Φιλί. Στόμα

15 Ιουνίου 2019