Άσπρες κλωστές στα

χέρια. Τις υφαίνεις με

τις άκρες των δαχτύλων

Προμελετημένος ο

φόνος. Χτύπησαν

σε φλέβα χρυσού

Άκρη. Βαδίζω

Ακούω τον ήχο της

νοηματικής

Όταν συν-χωρεί 

ο άνθρωπος, η γη για

λίγο σταματά

Σ’ όλη μας τη ζωή

προετοιμαζόμαστε

για αυτό που ξέρουμε

πως θα (μάς) συμβεί

Πού κρύφτηκε η

απεραντοσύνη; σε

μια κούπα κρασί

23 Ιουλίου 2019

Leave a comment

είμαι η Οφηλία

Με μια πυξίδα πέτρινη βαδίζεις δρόμους γυάλινους

Let’s connect