Ophelia's blog

Δε ρώτησες

πώς σκοτώνω

τα φαντάσματα

το βράδυ (βράδυ δεν έρχονται;)

Κρατιόσουν

από τη χειρολαβή

των ονείρων σου

για να μη χαθείς

στην ισορροπία

των άλλων

Άλλοι σπρώχνουν

για να πάνε

πιο μπροστά,

άλλοι μένουν

παγωμένοι

στο στερεωμένο

πάτωμα, άλλοι

δεν ξέρουν αν θέλουν

να κατέβουν (και πού),

άλλοι μεταφέρουν

το χρόνο τους

στο δικό σου χρόνο

(ή θα μείνουμε

σταματημένοι

ή θα σπρώξουμε

μαζί με τους άλλους)

Κρατιόσουν

από τη χειρολαβή

του λεωφορείου

για να μη χάσεις

την ισορροπία σου

με κάθε απότομο

φρενάρισμα, σε

κάθε λακκούβα

που επιμελώς

γινόταν αόρατη,

με κάθε εναλλαγή

στη συμπεριφορά

των επιβατών

Δε ρώτησες

πού βρίσκω

τη δύναμη

να αλλάζω

τα κείμενα

των παραμυθιών

και να τα τροφοδοτώ

με κάθε έγνοια, δυσκολία, απαγόρευση

Οι πληγωμένοι

απομακρύνονται

χωρίς να ρωτήσουν

αν επιτρέπεται

(να αποχωρήσουν)

Αποδυναμώνεσαι

όταν αφήνεις

να καπηλεύονται

τα όνειρά σου

Στη σκιά

της ρητορικής

μυθοπλασίας

περί άτυπων τύπων

και ισχυρών θεσμών,

βρέθηκα ένα βράδυ

(νομίζω βράδυ πως ήταν)

να κυκλοφορώ ελεύθερη

και αποφασισμένη για όλα

12 Αυγούστου 2019