Ophelia's blog

γλώσσες γλείφουν το σκελετωμένο χρόνο με την πέτρινη οδοντοστοιχία και τα λιμαρισμένα νύχια

η νύχτα σκαρφαλώνει στο άπειρο κάνοντας τη γη να ανατριχιάσει

τα δέντρα δεν πρόλαβαν να βγάλουν ρίζες και να ξεδιψάσουν ρουφώντας το αίμα της γης στο σκοτάδι της υφέρπουσας βλάστησης

τα μάτια καρφώνονται στις παλάμες σαν ταξιδιώτες από άλλη εποχή μιλούν με κινήσεις ταχυδακτυλουργικές για όσα θα συμβούν ερήμην μας

οι τοίχοι ανθίζουν

δες τους, βλέπουν τη σιωπή

δες τους, βυζαίνουν τα όνειρά τους με το γάλα της οργής

μελλοντικά ν(ο)ήματα

δώστε κι άλλες εργατοώρες στους ανθρώπους να ξεχάσουν την ύπαρξή τους

μηδενική ανοχή στη λαίλαπα της διανόησης

εκκρίσεις υγρών αντιρρησίες ζωής πολλά υποσχόμενοι μυθοποιοί ηρωοποίηση μενεξεδένιων ρυμουλκών

με σηκωμένο το γιακά ο επισκέπτης της ζούγκλας βαδίζει χτυπώντας κάθε τόσο το μπαστούνι του στις ξεχαρβαλωμένες πλάκες

άλλη μια τσιτάτη μέρα θα αφοδεύσει στα κανάτια νυκτός

28 Νοεμβρίου 2021