Ophelia's blog

Κοκόρια από ελεφαντοστό

τσιμπολογούν σπόρια μουσκεμένα σε μια λίμνη ανοχής

Βαλσαμωμένοι πίθηκοι στήνουν χορό γύρω από τη φωτιά

Αστραπές διασχίζουν τους ουράνιους λόφους σαν κλωστές από μετάξι

(τρέχουν –οι αστραπές– πανικόβλητες να ντύσουν τα απομεινάρια του μεσημεριού)

Κούκλες από πέτρα και σίδερο κοσμούν τα αυτιά τους

με κομήτες (που φυλάκισαν την ώρα που πέφτανε στη γη)

Πρόσεξες πώς γυαλίζει το πάτωμα του καταστρώματος μετά τη βροχή; (κι ας έχουν διαβεί πάνω στο σώμα του χιλιάδες ζευγάρια παπούτσια) μέσα στις κηλίδες που αφήνουν οι σταγόνες της βροχής (ανακατεμένες με λάδια, σκόνες, λάσπες, και μισοτελειωμένα μαθήματα ζωής) καθρεφτίζονται οι δυστυχίες και οι ελπίδες της προηγούμενης μέρας (προηγούμενης ή προηγμένης;)

Πεταμένα σκουπίδια με την ευλογία της συνέχισης σ΄ έναν κόσμο ακατανόητα ατελή και προληπτικά τελειοποιημένο

Καταβροχθίζουν κενά

αέρος. Χτίζουν

ζωές. Απειλούν γνώμες

Συμβουλάτορες προειδοποιούν

Παιδιά αναρωτιούνται

Αεροβικές κινήσεις

Προφητικά σημάδια

Θεοί παίρνουν τη μορφή ανθρώπων

Άνθρωποι παίρνουν τη μορφή του τίποτα

Ανακαίνιση εξ ολοκλήρου πιστοποιημένη

(στα πόσα μήλα θα αρκεστούμε σήμερα;)

Κάρτες αλλαγών

Συμφωνίες συγκυριών

Μίλησέ μου για τα παραμύθια που έχουν μέσα τους φωνή

Μια αποχαυνωμένη –αμακιγιάριστη– κοινωνία περιμένει το τέλος της

Είδες κι εσύ μα δεν τόλμησες

Από τι είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι; (από κόλλα)

26 Σεπτεμβρίου 2019