Ophelia's blog

Άνοιξε το στόμα του και ξεχύθηκαν ποτάμια φωτιάς

Άπλωσε τα χέρια του στο σκοτάδι και με τα νύχια του σχημάτισε θάλασσες από ασήμι

Πάτησε στη γη και χτυπώντας τη δυο-τρεις φορές με τις τεράστιες πατούσες του  ανακατεύτηκαν οι πρώτοι σπόροι στο μυρωδάτο χώμα (έτοιμοι να γεμίσουν τα στομάχια των αιχμάλωτων πρωτοποριακών)

Το ασήμι πήγε ως την άλλη άκρη του κόσμου μα δε βρήκε αυτό που ζητούσε. Επιστρέφοντας στον τόπο δημιουργίας του αποφάσισε να μεταμορφωθεί σε μαχαίρι και να στέκει ψηλά στο στερέωμα ατενίζοντας τους σπόρους και συμπάσχοντας με όσους αποτολμούσαν να απολαύσουν τη μαγεία της στιγμής, λίγο πριν χρησιμοποιήσουν τη λάμψη του για να ξελογιάσουν το θύμα και να το ξεμοναχιάσουν κάτω από την ομπρέλα της προστασίας και της συγκίνησης

(από τότε το φεγγάρι στέκει εκεί σα  μαχαίρι που κόβει τις έγνοιες και τις σερβίρει σε πύρινα πιάτα φτιαγμένα από τα έμπειρα χέρια ξενυχτισμένων αγγειοπλαστών)

Η αόρατη θηλιά πιέζει το λαιμό, λίγο πριν η απόφαση εγκαταλείψει για πολλοστή φορά την προσπάθεια (της) να αποκοπεί από τη φροντίδα των επιμελητών της  φθοράς

Η μυρωδιά της αποσύνθεσης απομονώνει τις οσμές (εκείνες) που μας συντροφεύουν

(Κ)οσμογραφούμε τα απαραίτητα αρώματα γεμίζοντας το μπουκάλι των αναμνήσεων με αυτά, έτσι ώστε κάθε φορά που τα αποσυντεθειμένα κανάλια των εθελοντικών αεραγωγών βρίθουν από δυσοσμία, η από μηχανής μνήμη έρχεται (ως άλλο χέρι βοηθείας) να αντικαταστήσει τη δυσοσμία με την ευοσμία

(Κατάπιαμε δράκους και ξερνάμε φωτιές)

Το μυθικό ζώο εξαντλεί την υπομονή του όση ώρα παρατηρεί τη σχολαστικότητα των ανθρώπων να το ζωντανέψουν στη μνήμη τους και να το εξαφανίσουν από την καρδιά τους

Το μυθικό πλάσμα ορέχτηκε να φάει ένα φρούτο με κόκκινη γυαλιστερή επιδερμίδα. Μετά από προτάσεις της φύσης κατέληξε να χορτάσει την γαστριμαργική του περιέργεια τρώγοντας κεράσια. Ήταν τόση η ευχαρίστησή  του που τα κουκούτσια τα έφτυσε στις λίμνες, στα ποτάμια και στις θάλασσες μεταμορφώνοντάς τα σε μικρά ψάρια. Κάποια από τα κεράσια τα μεταμόρφωσε σε δέντρα και τα έριξε στους ωκεανούς. Τα ψάρια μεγάλωσαν, αναπτύχθηκαν στο καινούριο περιβάλλον και κολυμπάνε γύρω από τις συστάδες των δέντρων (με τα κλαριά τους να σχηματίζουν μια μικρή ανθοδέσμη από οστά: κάτι σαν χέρια που προφυλάσσουν τη φλόγα της αρχής)

(Τραφήκαμε με γνώση και αποβάλλουμε απόγνωση)

Όλα και όλοι μας καταλήγουμε στο κρεββάτι της γης: όταν πλέον δε θα μας χρειάζεται για προσκέφαλο η ζωή και τα θύματά της

Οι περισσότερες ιστορίες των ανθρώπων δε διαφέρουν: διαφέρει ο τρόπος που επιλέγουμε να τις ζήσουμε

19 Νοεμβρίου 2018