Ophelia's blog

Τόση ζέστη, ζέστη πολλή, ζέστη μετρίου αναστήματος πελώριου εκτοπίσματος

Λιώνουν οι τοίχοι, κι ακόμα να γίνουμε ένα, ακόμα να μοιραστούμε τον πηλό της ελευθερίας, ακόμα να γευτούμε τη λάσπη των άγρυπνων τοίχων και τη σιωπηλή (γεμάτη μυστικά) ματιά τους

Έχεις δει τοίχο να σε κοιτά, ή μήπως σε αφουγκράζεται;… Ας τον ρωτήσουμε να μάθουμε τη γνώμη του για μας τους λοξούς, τους κατατρεγμένους αποδιοπομπαίους τράγους με την ειρωνεία στο βλέμμα και τη γελαστή γενειάδα

Εθίζονται οι ουρανοί στο λευκό των βουνών, στη θαλασσινή αύρα, στη ζεστή άμμο και κάνουν ένα έτσι… Και βρέχει, βρέχει για να αγκαλιάσουν τη γη και το ομοίωμά της ή κάτι που θυμίζει άνθρωπο στην πρώτη του (κρ)αυγή:

αυτόν τον άνθρωπο αναζητούμε στα παραμύθια, του φωνάζουμε σαν σε αγρίμι που το φυλακίσανε και στέκει απέναντι από τον τοίχο-σκοπό, απέναντι από τους τοίχους-σκοπούς.

(Φτάνει πια με την κατασκοπεία)

Αφού δεν κατάφεραν μέχρι τώρα να σε αποπλανήσουν και να σε απομακρύνουν από τον άνθρωπο [και την πρώτη του (κρ)αυγή], πάει να πει, πως υπάρχει κάτι μέσα σε τούτη την πρωταρχική λάσπη με το καφέ γήινο χρώμα και τη ρητορεία στα μούσκ(ου)λα των παραθύρων

Λιώνουν οι τοίχοι, κι ακόμα να γίνουμε ένα, ακόμα να μοιραστούμε τον πηλό της ελευθερίας, ακόμα να γευτούμε τη λάσπη των άγρυπνων τοίχων και τη σιωπηλή (γεμάτη ένοχα μυστικά) ματιά τους

2 Αυγούστου 2019