Ophelia's blog

Ψάχνεις τον ήχο του βοριά και ένα στασίδι ξύλινο που να μυρίζει πεύκο

Αν ήξερες πού πήγαινες, πίσω θα γυρνούσες

Παραμιλάς σε κήπους μονολόγων

 (Κανείς δε σε έμαθε να αγαπάς)

Μετά το πρώτο σου ουρλιαχτό σε ξελόγιασαν οι μονόφθαλμοι κηπουροί

Τα παιδιά πιάνονται από τις ποδιές της μάνας γης: εσύ κοιτάς κοιτάς (σ)το πουθενά

Σχεδιάζεις πορείες σε ουτοπικούς κλωβούς

Συνωστισμένοι ανώνυμοι παλεύουν με φάρο το δόγμα της επικράτησης

[Πάλι χώρια θα κοιμηθούν οι άνθρωποι και τα όνειρά τους]

Οι σκέψεις σου πετρώνουν στη θέα του γοργόνειου κεφαλιού

Μεταφορείς ανθρώπων (από ξεχασμένους ένοχους καιρούς)

Ίδια θα ‘ναι και αύριο (μα εγώ δε θα είμαι εδώ)

Οι νόμοι παραβιάζονται

Υπνωτισμένοι ακόλουθοι ανταλλάσσουν ιδέες και τηλέφωνα

(Κανείς δε σε έμαθε να απολαμβάνεις)

Μην αποστρέφεσαι την ανάγκη σου να είσαι δυνατός και εύθραυστος

Οι νόμοι εκτελούν  τους νόμους

Η πείνα  γνωρίστηκε με την αλήθεια ανταλλάσσοντας εμπειρίες (αληθεύει η πείνα, πεινά η αλήθεια)

Το δίκαιο καταβροχθίζει τόμους (η επιτομή της σύγχυσης)

Οι εξονυχιστικοί έλεγχοι συνεχίζονται

Αλιείς ρίχνουν τα δίχτυα τους σε πετρώδη νερά

Οι μαρτυρίες συλλέγονται ανά περιοχή και ταχυδρομούνται στους αποστολείς

Ζητάς (λίγη) ησυχία. Ζητάς την ησυχία που σε κάνει να μεθάς και να απέχεις από τη σχολαστικότητα. Ζητάς την  ησυχία που σε φωνάζει όσο μακριά κι αν φτάσεις.

Οι οχιές είναι απλά φίδια: δεν υπάρχουν  άνθρωποι-φίδια. Υπάρχουν άνθρωποι και φίδια.

Οι αλυσίδες είναι φτιαγμένες από ανθρώπους με ανίσχυρα κίνητρα περασμένες σε κομμένα χέρια

Φιαλίδιο, σακίδιο, κατοικίδιο

Άναβες τσιγάρο για να υπάρχει ένας ακόμη  στο δωμάτιο να ακούει τις σκέψεις σου και να διαβάζει τα χείλη σου (μέχρι που ξέμεινες από σπίρτα)

Εγχειρίδιο συναρμολόγησης πηγών ενέργειας

Σ’  ένα κόσμο που η απάντηση για όλα δίνεται στον τόνο του υποβιβασμού, δεν κατοικεί η ελευθερία ούτε τα παράγωγά της

Έσκιζες τις άναρθρες σελίδες για να καταστρέψεις με τα χέρια όσα δεν καταστρέφονταν με το μυαλό. Τώρα, χτυπάς τα πλήκτρα της διαμαρτυρίας. Όπως και να το δεις, αξίζει μια προσπάθεια εκλογίκευσης της διχαλωτής γλώσσας.

Η ερμηνεία της παντομίμας

Επισημοποιούμε τη σχέση μας με ένα ανώτερο ον συμβάλλοντας  στην τυποποίηση των συναισθημάτων μας. Υποταγή στις εντολές δε σημαίνει και αποδοχή τους.

Τι σημαίνει τελικά να φέρεσαι ως άνθρωπος;

Στις κολώνες βλέπεις τοιχοκολλημένα ενοικιαστήρια (δε θα δεις την ιστορία των ανθρώπων)

Στους  τοίχους  των  κτηρίων διαφημιστικές αφίσες υπόσχονται μια ζωή συγκινήσεις: η ακινησία της διαφημιστικής προόδου

Η προσέλευση προς τα κέντρα αναπαραγωγής ηθικών αξιών διεξάγεται με κανονικούς –για την εποχή– ρυθμούς

Τύλιγες τα χέρια γύρω από τα γόνατα και ένοιωθες την ανακούφιση να είσαι μόνος ανάμεσα σε πολλούς (ή απογοήτευση;)

Επιβάλλουμε κόσμους με ανθρώπινους νόμους και ύστερα αμφισβητούμε την αναποτελεσματικότητά τους (των νόμων και των ανθρώπων)

Η ελλιπής διαπλανητική επικοινωνία εξακολουθεί να προβληματίζει τους ανθρώπους

Ψάχνεις το χάδι του νοτιά και μια δικαιολογία να αφήσεις πίσω

Αν ήξερες πού πήγαινες, πίσω δε θα γυρνούσες

Τάιζες με δόλο τις αργοπορημένες σου επιστροφές μέχρι που αποφάσισες να γίνεις ένα με την αμμουδιά (εσύ βάδιζες κι η αμμουδιά τελειοποιούσε την εξαφάνισή σου)

Φορές-φορές σκοτώνεις μέσα σου πράγματα που δεν γνώριζες πως υπήρχαν, και αθωώνεις ανθρώπους που έκλεβαν τις ώρες σου και τις μοίραζαν σε δημοπρασίες

(Αφού έμαθες, κανείς δε σε αναγνώριζε)

Έσφιγγες τις γροθιές και ανέβαλλες για κάποιο επόμενο βράδυ την άτακτη φυγή σου. Τις νύχτες ονειρευόσουν τις ανάσες σου ή κάτι που είχες διαβάσει ή είχες δει σε μέρη που δεν είχες ταξιδέψει (μα είχες πάει). Γνώριζες από καιρό πως θα έφτανε η στιγμή που κανείς δεν θα σου χρώσταγε (μιας και τα όνειρα κοστίζουν όσο και η ζωή τους)

Ψάχνεις το άδυτο του απλού: βρίσκεις τη γοητεία του σύνθετου

Αγνωμοσύνη, ευγνωμοσύνη: το δέλεαρ της φρίκης

22 Οκτωβρίου 2018