Ophelia's blog

Είσαι κλεισμένος σε ένα κτήριο. Το κτήριο διαθέτει πόρτες, δεν διαθέτει παράθυρα, αλλά διατηρείς την ψευδαίσθησή σου πως από κάπου μπαίνει φως. Οι πόρτες βρίσκονται εκατέρωθεν. Κάνοντας ένα βήμα προς μία από τις πόρτες έχεις την αίσθηση πως εισβάλλεις στο χώρο της επόμενης ελευθερίας. Ανοίγεις την επιλεγμένη πόρτα και περιμένεις. Δε γίνεται τίποτα (σαν να μην υπάρχει ίχνος ζωής). Η πόρτα που άνοιξες σε οδηγεί και σε επόμενο χώρο (κλειστό πάντα).

Συνεχίζεις να διατηρείς την (ψευδ)αίσθηση πως από κάποιο σημείο μπαίνει φως. Ανοίγεις κι άλλη μία πόρτα. Έπεισες τον εαυτό σου πως τον οδήγησες στο σημείο της απόλυτης ελευθερίας. Το φως υπάρχει μόνο στη φαντασία σου. Η κίνηση όμως που έκανες να ανοίξεις μία ή δύο πόρτες καθόρισε την επιτακτική σου ανάγκη να ξεφύγεις από μία κατάσταση και να περάσεις σε μία άλλη (εξίσου γνώριμη). Κάθε κίνηση επιβεβαιώνει την αρχική σου προτροπή για αναζήτηση σε υποψήφιους κόσμους που έχεις ακουστά αλλά δεν τόλμησες να ανακαλύψεις (σε αποθάρρυνε ο φόβος πως όσο εισβάλλεις στον κλειστό χώρο τόσο πιο δύσκολο θα είναι να βγεις από κει). Παρόλα αυτά, τα βήματά σου σε οδηγούν σταθερά προς την επόμενη κίνηση που είναι το άνοιγμα της επόμενης γνώριμης πόρτας.

Θεωρείς πως από τη στιγμή που πέρασες τη μία πόρτα, αυτομάτως κέρδισες και την ελευθερία σου (στον κλειστό πάντα χώρο) με την υποψία πως ίσως στα επόμενα τετραγωνικά που θα διανύσεις θα αξιωθείς να δεις κι εκείνο το παράθυρο που σου είπαν πως υπάρχει μα δυσκολεύεσαι να το διακρίνεις μέχρι να εξοικειωθούν τα μάτια σου στο σκοτάδι. Βελτίωση ουσιαστική δε βλέπεις. Καταβάλλεσαι από μια οικεία κούραση καθώς αυξάνονται τα βήματά σου στον κλειστό χώρο. Ο χρόνος έχει περάσει (ή έτσι νομίζεις) κι εσύ –ακόμα– βρίσκεσαι στον περίβολο του ίδιου χώρου.

Ζεις την ελευθερία της φυλακής σου

Προαυλίζεσαι στον ίδιο μονότονο ρυθμό, με τον γνώριμο που θα ζήσεις όσο θα ζει και ο κλειστός χώρος. Φυλακισμένος στην τεχνητή ελευθερία που σου επιτρέπουν να διαχειριστείς μαζί με τους υπόλοιπους έγκλειστους (τους έγκλειστους που δεν έχεις το περιθώριο να γνωρίσεις, γιατί κι αυτοί προχωράνε προς το δικό τους γνώριμο, μονότονο προορισμό).

19 Απριλίου 2018