Έχεις δύο επιλογές: η πρώτη είναι να ξεκινήσεις την ανάγνωση του καινούριου σου βιβλίου και η δεύτερη να γράψεις (ξανά). Και οι δύο επιλογές έχουν ως αντικείμενο τη γραφή και ως υποκείμενο εσένα και την απογύμνωση του λόγου.
Ο λόγος ή ο λόγγος… να μία ακόμη χρησιμότητα των λέξεων και της προσομοίωσής τους σε εικόνες. Η αρχή της εξερεύνησης του «εγώ» με το «εκεί»: τη μια στιγμή βρίσκομαι εδώ και την άλλη εκεί. Δύσκολη η διάβαση του λόγου (όπως και του λόγγου). Κι όμως. Προτιμάς να απολαύσεις την προσπάθεια της διάβασης παρά να αφαιρέσεις μοναδικά κομμάτια / μονοπάτια από την αποτιμώμενη δημιουργική ώρα της ανατομίας.
Η ανατομία των λέξεων φαντάζει σαν προκλητικό παιχνίδι για δυνατούς παίκτες με αδυναμία στις ψυχοσυνθέσεις ή στις ψυχοαλλοιώσεις ή στα ξεμπροστιάσματα της μοίρας. Νάτη λοιπόν η λέξη –μια οποιαδήποτε λέξη– κείτεται εμπρός σου πάνω στο χαρτί της αναλγησίας σαν ένα νεκρό σώμα. Εσύ, ως άλλος ανατόμος, αναλαμβάνεις με δέος και υποχρέωση απέναντι στο «σώμα» με τα ζαρωμένα χαρακτηριστικά, να δώσεις εκ νέου ζωή. Συμμαζεύεις τα εργαλεία, βάζεις σε μια σειρά το λιγοστό μυαλό που σου απόμεινε και τελείς ευλαβικά το άνοιγμα των αιώνιων ερωτημάτων.
Ο συγγραφέας κόβει τις λέξεις πότε σε ομοιόμορφες καλλιτεχνικές τομές και πότε σε χοντροκομμένες. Ασκεί τη γοητεία της ανεκδήλωτης γνώσης του σε ένα περιβάλλον οπτικά ατάραχο. Έως ότου τα εργαλεία αρχίσουν να δοκιμάζουν την ηρεμία και να ανακαλύπτουν πτυχές –μυστικές και μη– στους αναγνώστες / (εξ)ερευνητές.
Πρώτη επιλογή η εκβάθυνση σε ένα θέμα δυσπρόσιτο προς εσένα. Δεύτερη επιλογή η ανάλυση / γεώτρηση σ΄ ένα ζήτημα αποκλειστικά οικείο προς εσένα και διφορούμενο προς τους άλλους. Είναι τελικά, τόσο οικείο όσο ισχυρίζεσαι;
Κόβουμε τι μνήμες με τα μαχαίρια της σιωπής. Οι μνήμες –σαν τους νεκρούς ιστούς– προετοιμάζουν τους ερευνητές για το ταξίδι τους στο λυρισμό της ζωής (της πραγματικής και της φανταστικής). Οι αρτηρίες για να υπάρξουν χρειάζονται αίμα.
[Οι μνήμες για να τραφούν χρειάζονται ψέμα (Ψέμα: τεχνητή κατάσταση κατά την οποία ο εγκέφαλος αναμοχλεύει τις στιγμές εκείνες που θέλει να αποβάλλει, αδειάζοντας στο πεδίο βολής του επώνυμες σφαίρες αγνώστου ιδιοκτήτη)]
Ετερόκλητες επιθυμίες (αλωνάρηδες των καιρών)
Θα σε πάω –ξανά– στη θάλασσα, στη μπλε ταινία με τα ασημί πτερύγια. Προσπάθησε να εστιάσεις στην εικόνα: οι αφέλειες τω δέντρων ανεμίζουν μπροστά από το μέτωπο του ουρανού με χάρη ανυπόμονου παιδιού. Η θάλασσα εμπιστεύεται στην όρασή σου την απύθμενη εσωστρέφειά της. Τα διάφανα σπλάχνα της σου αποκαλύπτουν τις μόνιμες φουρτούνες της και την εφήμερη γαλήνη της. Τα σύννεφα, σα σφουγγάρια ρουφάνε τις ιστορίες των ναυτικών. Οι ριπές της βροχής ταυτίζονται με τις ριπές της ζωής.
Τις μέρες που η σιωπή κυριαρχεί, προετοιμάζονται οι μεγαλύτερες αποφάσεις μας.
19 Οκτωβρίου 2018
Ophelia's blog 
Leave a comment