Ophelia's blog

Διακονικοί μοχλοί αντίστροφης μέτρησης

Υποταγμένες σιλουέτες

Περίσσεψε ένα κομμάτι αξιοπρέπειας απ’ το χθεσινό συσσίτιο

Στη δουλεμένη μηχανή αλλάζεις τα γρανάζια

Ποτάμια οι ουρανοί των χαμηλών εκπλήξεων

Πλήττεις όπως πράττεις

Πού τρέχει ο λογισμός σου;

Στρογγυλεύουν οι δικαιολογίες των απαιτήσεων

Αμετροεπείς παρενθέσεις στοχεύουν σε κλειστές ντουλάπες

Τα τείχη γκρεμίζονται, οι θεοί εξαφανίζονται, το τέρμα μένει

Ένας άνθρωπος που να μην είναι άνθρωπος

Προσδοκίες: κυματοθραύστες των ελπίδων

Γυρίζεις το ξημέρωμα (όταν δεν έχεις κάπου να μείνεις)

Οι μάγοι σού προσφέρουν κόκκινα μήλα

Σφετεριστές ιδεών

Αιματοβαμμένοι χρόνοι

Φυλακές φιλοξενούν τον άμοιρο κλώνο της Αφροδίτης

Μεταναστεύουν οι ελεύθεροι: να βρουν το αμίλητο νερό

Τραυμάτισες τα θέλω σου και τώρα δε σαλεύεις

Τα βράδια προσκαλείς τους φτωχικούς δεσμούς σου

Αφύλαχτα τα όνειρα: ποιος θα σου τα κλέψει;

Σε ρούχο τρύπιο φέγγουνε οι ακλόνητοι ζυγοί σου

Σκέπασες τη γύμνια σου με δέρματα κλεμμένα

Βασανιστήρια νοερά: ποιος θα σε γιατρέψει;

Κλίμα, κλιμάκια, ανυπόστατες συγκυρίες

Οι άνθρωποι μονιάζουν(;) στο τέλος της ζωής τους

Το δίκαιο θα αποδοθεί με πύρινα στεφάνια

Λιμάνια, λίμνες, κύκνοι σε μαύρο φόντο

Φωνάζουν: για ν΄ ακουστούν δίκαια τα φονικά τους

Γυρίζω εκεί όπου μπορώ να (σε) αντέξω και να (με) αντέξεις

Στερήθηκαν την όραση όσοι είδαν έγχρωμα φεγγάρια

Εποχική ευαισθησία

Ολική αναισθησία

(Α)σπασμοί, παραλυμένα μέλη

Το όνομά σου χαραγμένο με γυαλί

Λιγόστεψαν οι ώρες μας: ποιος θα σου αγοράσει;

Τοπικιστική αιχμαλωσία, ουτοπικιστική διαμαρτυρία

Έδωσες λίγο από το πολύ: ποιος θα σε τιμωρήσει;

6 Φεβρουαρίου 2018