Ophelia's blog

Δύσκολο πράγμα να αποδεχτούν τα φτερά κάποιου, μα ακόμα πιο δύσκολο να αποδεχτούν εσένα

Ακόμα να μάθουν πως ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα σαν όλα τα άλλα με τη διαφορά πως πετάει χωρίς να διαθέτει φτερά, ονειρεύεται κι όταν δεν έχει να φάει, σκέφτεται κι ας μην έχει κάποιον να μοιραστεί τις σκέψεις του, μαρτυρά την αλήθεια πριν τη γνωρίσει, κοιμάται δίχως έννοιες αρκούμενος στην ανάσα του που νανουρίζει τα χαμένα παιδικά του όνειρα, δίνει το χέρι του σε έναν άγνωστο κοιτώντας τον απλά στα μάτια, αφιερώνει χρόνο για να τραγουδήσει, να διαβάσει και να γράψει ποιήματα, περιπλανιέται στις ώρες ψάχνοντας τη  στιγμή, πεθαίνει κάθε μέρα για να ξαναγεννηθεί, αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή του σκοτώνοντας το φόβο, συνυπάρχει με την ελπίδα καταργώντας την, κρυώνει-πεινάει-διψάει και πάλι ένα έχει στο μυαλό του: τη φυγή από την πραγματικότητα που του «δώρισαν»

(είναι το πλάσμα εκείνο που καταφέρνει να δει χωρίς να του δείχνουν, και να ακούει τον ήχο των αστεριών την ώρα που του μεταφέρουν την απλότητα του «όλου» και το μεγαλείο της  προσωρινής στάσης του στη γη)

Διαβάζεις για να ξεχαστείς (;)… διαβάζεις για να διαβιβάσεις τα κρυφά νοήματα στις κορυφές των παγόβουνων που θα λιώσουν μόλις αγγίξεις τη γυαλιστερή κορυφή τους με τη ζεστή ανάσα των αποκαμωμένων προσπαθειών σου να τα κατακτήσεις

Δώσε μορφή σε καθετί που σε τρομάζει και σου παγώνει το νου, δώσε μορφή σε καθετί που σε σημαδεύει και σε πανικοβάλλει

Υποκύπτουν όσοι δεν αναφέρανε ποτέ τα όνειρά τους και δεν απόλαυσαν τις μικρές εκείνες επιθυμίες που σου παραχωρούνε το δικαίωμα να δοκιμάσεις και αύριο την ελαφρότητα της ύπαρξης (με τη βαριά φορολογία)

Δεν υπάρχουν μικροί και μεγάλοι άνθρωποι. Υπάρχουν άνθρωποι που αρκούνται στα μικρά και σημαντικά και άνθρωποι που φαντάζονται τη ζωή μέσα από τα συρματοπλέγματα του μυαλού τους (ζούνε μια ζωή απαλλαγμένη από τους ίδιους μέχρι που ξεχνάνε την εικόνα του εαυτού τους και καταλήγουν αόρατοι και «φθηνοί» για τους γύρω)

Μη γυρίσεις πίσω. Δε θα βρεις κάτι που δεν ξέρεις. Τράβα το δρόμο της φωνής σου. Έπεισαν τον εαυτό τους πως, για να είναι τόσο απλό το να κάνουν αυτό που θέλουν θα υπάρχει κάποια παγίδα (και πέφτουν στην παγίδα που τους στήσανε οι «ακριβοθώρητοι ευφυείς» αυτού του κόσμου)

Όμορφη η αλληλεπίδραση των απόψεων. Σα βροχή από λαρύγγια που βρήκαν -επιτέλους- ευκαιρία να μιλήσουν, να φωνάξουν, να απαιτήσουν

(Τόσος καιρός ανεκμετάλλευτος…)

Διδαχτήκαμε την ώρα του φαγητού, της προσευχής, των οικογενειακών συγκεντρώσεων (με τα θέματα «επικαιρότητας» να  υποδαυλίζουν τη συζήτηση), τις υποχρεώσεις μας, τις ώρες που μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα (υπό την επιτήρηση και το «σοφό» μάτι των κηδεμόνων μας). Διδαχτήκαμε πως η ζωή είναι σκληρή και άδικη, και αλίμονο σε όποιον της πάει κόντρα (η τιμωρία μας θα είναι παραδειγματική: περιφρόνηση)

Εξορία… η μόνη «αποδεκτή» εξορία είναι αυτή του μυαλού μας

24 Νοεμβρίου 2018