Ophelia's blog

Ενότητα: πορτοκάλι

Περίβλημα στον απόηχο της φωτιάς (μίξη κόκκινου και κίτρινου). Κάτω από το λευκό λεπτοϋφασμένο σεντόνι συγκεντρωμένοι οι μικροί εγκέφαλοι έτοιμοι να αναλάβουν δράση. Η φλούδα, σαν κράνος σμιλεμένο από ήλιο προστατεύει τη γνώση του σώματος. Από τους μικρούς πόρους αναδύεται η γνώριμη μυρωδιά της γης: γλυκιά και όξινη.

Όσο προχωράς στα δωμάτια οι (μικροί) εγκέφαλοι ανακουφίζουν τα πέλματα του περιηγητή-εισβολέα κρατώντας τις φτέρνες του δροσερές (τα δάχτυλα των ποδιών συνηθίζουν λίγο-λίγο στο βούλιαγμα της παγωμένης σάρκας). Μικρά κύματα σκοντάφτουν στα γόνατα του περιηγητή που ως άλλος θαλασσοπόρος έχει την άνεση να περπατά στην άμμο, και την εξοικείωση να κοιμάται κάτω από το γαλακτερό φεγγάρι.

Σήμερα η ψαριά ήταν αρκούντως ικανοποιητική: όσα ψάρια πιάστηκαν στα δίχτυα του ονείρου θα αφεθούν ελεύθερα στις λόχμες με τα αζήτητα αντικείμενα.

(Πώς) μπορεί ένας άγνωστος να ψαρέψει σε μια θάλασσα χρώματος πορτοκαλί και να λογοδοτήσει στις κοκκαλωμένες από το κρύο πέτρες (ριγμένες από χέρι αξημέρωτο;)

Ενότητα: καφές

Απολαυστική η στιγμή του καφέ (ή της προετοιμασίας του;)

Σκιαγραφούμε τις μνήμες και τους δίνουμε σάρκα και οστά (από αυτά που φυλάγαμε στα γυάλινα συρτάρια της επιστροφής μας προς το σύμπαν. Πώς επιστρέφει κάποιος στο σύμπαν εάν δεν το έχει αποχωριστεί ποτέ;).

Ενότητα: σκιάχτρο

Ένα σκιάχτρο βαρέθηκε τη μοναχική πορεία του προς το αύριο και αποφάσισε να (τη)  διασκεδάσει κάπως: σκέφτηκε λοιπόν να καλέσει κοντά του ένα παγόνι που εδώ και μέρες τριγυρνούσε στο χωράφι καμαρώνοντας τη φανταχτερή βεντάλια του. Κάλεσε το παγόνι και του είπε: «Αν έχεις την καλοσύνη μου δανείζεις για λίγο τα πολύχρωμα φτερά σου; Βαρέθηκα τη μουντάδα των ρούχων μου.» Το παγόνι ευθύς αμέσως έβγαλε με προσοχή ένα-ένα τα φτερά του και τα πρόσφερε στο σκιάχτρο.

Η βροχή μόλις είχε κάνει την εμφάνισή της ζωηρεύοντας το χώμα και γαργαλώντας τα πολύχρωμα φτερά που τώρα βρισκόταν στους ώμους του σκιάχτρου προσφέροντάς του το πιο ζεστό-ζωντανό παλτό. Όση ώρα η βροχή παρατηρούσε το σκιάχτρο με το παλτό ριγμένο στους ξερακιανούς του ώμους έκανε σκέψεις για το πόσο εύκολο ήταν να μοιραστείς κάτι με κάποιον που δεν έχει την παραμικρή ομοιότητα με σένα. Το μόνο που σε δένει μαζί του δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ίδια του την παρουσία.

Κοιτώντας μια το σκιάχτρο και μια το παγόνι, η βροχή ψιθύρισε με τα κρυστάλλινα λόγια της: «Θα μπορούσα να δανειστώ με τη σειρά μου τα πολύχρωμα φτερά; Το σκιάχτρο κοιτάζει το παγόνι. Εκείνο του γνέφει συγκαταβατικά. Η βροχή παίρνει με χάρη τη βεντάλια και ραίνει με τα διάφανα χέρια της της τον ουρανό. Αμέσως  εμφανίστηκε μια γέφυρα στρωμένη από χρωματιστές λωρίδες. Το παγόνι δε χρειάζεται πλέον να δανείζει τα φτερά του στο σκιάχτρο. Κάθε φορά που η βροχή θα επισκέπτεται τη γη, μια πολύχρωμη γέφυρα θα κρατά συντροφιά στο σώμα του σκιάχτρου.

Ενότητα: θαλασσοπόρος

Ο θαλασσοπόρος θεωρεί υπεύθυνα τα πορτοκάλια για την ξαφνική αλλαγή του σκιάχτρου. Η ιστορία έχει κάπως έτσι: στο χωράφι με τα σπαρτά στέκει μια πορτοκαλιά. Κάθε που η άνοιξη έφερνε το μήνυμά της, η πορτοκαλιά άνθιζε και ευωδίαζε τον τόπο με το άρωμά της. Ώσπου μια μέρα (δίχως δικαιολογίες ή εξηγήσεις) το άρωμα έφτασε μέχρι το σκιάχτρο, και τότε εκείνο, πήρε μια βαθιά ανάσα και σταμάτησε να αισθάνεται αδιάφορο και παρατημένο: ένιωσε ξεχωριστό.

(Πώς) μπορεί ένας άγνωστος να σπείρει τη βροχή και να λογοδοτήσει στις σελίδες που έγραψε κάποιο χέρι αξημέρωτο;

Ενότητα: εξάλειψη (ν)όσων

Τα βράδια, η λογική της ευαισθησίας γίνεται ανθεκτική απέναντι στις σκέψεις μας (λογική: ιδιοτελής εξανθρωπισμένη φύση).

Στο σκοτάδι ανάβουν τα σκόρπια φώτα της ημέρας / μεγαλώνει η ευφυία της επιθυμίας: παραιτείσαι προσωρινά από τη συλλογικότητα του νου. Με εύθραυστα βήματα κατευθύνεσαι εκεί που ξέρεις πως θα πληγωθείς μα θα είσαι πιο έτοιμος για το επόμενο βήμα στο ταξίδι της περισυλλογής.

Ταξίδι περισυλλογής: προμηθευόμαστε άλλη μια δόση απομόνωσης και προωθούμε την εξάλειψη (ν)όσων θεωρούμε τροχοπέδη των επιθυμιών μας.

Ενότητα: αναζήτηση

Ακόμα αναζητάς συνοδοιπόρους στην τρέλα: Αλήθεια, δε βαρέθηκες να ακούς να ανθίζουν μέσα στο άυλο χώμα των σύννεφων οι σπόροι των σιωπηλών φωνών; Ή μήπως είσαι ένας από αυτούς τους ξεπερασμένους ρομαντικούς που βλέπουν το πρόσωπό τους στο πρώτο ανθισμένο τριαντάφυλλο, ακούν τη φωνή τους στο πρώτο κύμα που έρχεται μανιασμένο να τους μεταφέρει στην ίδια γη σε (μια) άλλη (χ)ώρα, και μιλάνε ακατάπαυστα για όλα όσα μας φράζουν το στόμα με συρματόπλεγμα φτιαγμένο από ακατάληπτες ενοχές και ιδιάζουσες ανάγκες; Αλήθεια, μήπως τελικά είσαι ένας από αυτούς (ή ένα με αυτούς;).

Η πορεία προς την ολοκλήρωση δε σηματοδοτείται ούτε περιορίζεται χρονικά (είναι σαν να κολυμπάς σε άγνωστα νερά μόνος, κι όσο ο καιρός περνά να έρχονται και άλλοι από το πουθενά να συντροφεύσουν τη μοναξιά τους με τη δική σου).

Σημείωση: δεν  ξέρω τι απέγιναν τα πορτοκάλια και ο θαλασσοπόρος, δεν έχω την παραμικρή ιδέα  για το αν έφυγε από τον τόπο του το σκιάχτρο και το παγόνι ή αν η βροχή αποφάσισε να μείνει κοντά τους για μεγάλο διάστημα ή να συνεχίσει το ταξίδι της με τη μυστική / μαγική της ιδιότητα να γιατρεύει ό,τι και όποιον προσμένει μια μέρα διαφορετική. Δεν έχω καν ιδέα σε ποιους αφηγούμαι όλα αυτά τα αλλόκοτα (και για ποιο λόγο τα αφηγούμαι).

20 Φεβρουαρίου 2019