Ophelia's blog

Το όραμα αν και πληγωμένο δε χάνει την αξία του

Η βροχή φιλά το χώμα

Το χιόνι σκάβει τη γη

Πίσω από την κουρτίνα αντικρύζεις δυο φοβισμένα μάτια και ένα σώμα παραδομένο στο αθέατο, ξέφρενο κυνηγητό μεταξύ σκέψεων και τύψεων, μεταξύ πράξεων και ονείρων

Πράξεις μαθηματικές, πράξεις ζωτικής σημασίας, πράξεις σεβασμού, πράξεις συμβιβασμού

Χιλιόμετρα μακριά από (σε) άλλες πόλεις, οι τοίχοι ( ζωγραφισμένοι και μη) διηγούνται ιστορίες ανθρώπων χωρίς ηλικία (οι άνθρωποι χωρίς ηλικία βλέπουν πολλά)

Ασφαλίζουμε ό,τι παραβιάζεται

Χτίζουμε ό,τι γκρεμίζεται

Αγαπάμε ό,τι μισιέται

Υπερασπιζόμαστε ό,τι (απ)ελευθερώνεται

(Απ)ελευθερώνουμε ό,τι σκλαβώνεται

Οτιδήποτε δεν κοιτάμε αφαιρείται από το τοπίο

Γλώσσες ακαταλαβίστικες στα αυτιά μα γνώριμες στα μάτια

(Δια)φυγή: το ταξίδι και το μέσο

Αλληλοκατηγορούνται οι διαφορετικότητες, αλληλοσυμπληρώνονται οι διαφορές, παραγκωνίζονται οι (επίπλαστες) έχθρες

[Ο άνθρωπος παρόλα αυτά σιωπά]

Παρακαλούνται οι ένοικοι να φέρουν στις αποσκευές τους από ένα μόνο  προσωπικό τους αντικείμενο. Προς διευκόλυνσή αυτών θα τους  διανεμηθεί λίστα με τα προτεινόμενα αντικείμενα ώστε να επιλέξουν απρόσκοπτα. Σε περίπτωση που κάποιος πολίτης / πελάτης φέρει αντικείμενο που δεν συμπεριλαμβάνεται στη λίστα (με τα προτεινόμενα αντικείμενα) θα του αφαιρείται η είσοδος στην πύλη / πόλη και θα συλλαμβάνεται για την απερισκεψία του. Οι ένοικοι φέρουν αποκλειστικά την ευθύνη για την απώλεια των (προσωπικών) αντικειμένων τους (ακόμα και για εκείνα που δεν έχουν αποκτήσει)

Χιλιόμετρα μακριά από (σε) άλλες πόλεις βουβοί ένοικοι ανταλλάσσουν τα προσωπικά τους αντικείμενα με είδη πρώτης ανάγκης (η εγρήγορση της αμήχανης στιγμής που όλα χάνονται για να ξαναφτιαχτούν)

Πώς και δε (συνα)ντυθήκαμε (σ)τα όνειρά μας;

Άγνωστες στην όψη μορφές μαλακώνουν με τη ματιά τους το τραχύ του ουρανού

Γνώριμοι ήχοι στήνουν γλέντι στην πλάτη της αβύσσου συκοφαντώντας το θάνατο και τις συμπαιγνίες του

Πού βρήκαμε το κουράγιο να ανταποδώσουμε τα όνειρα μορφάζοντας από πόνο και ηδονή;

Τόσες φωνές χωρίς αυτιά

Τόσες ξεχασμένες ζωές χωρίς φωνή

Τόσοι ποιητές χωρίς κοινό

Δανεικό κοινό, φονικό, σκηνικό

Σε τι μας χρειάζονται τόσες λέξεις όταν δε μπορούμε απλά να κοιταχτούμε;

Το ρολόι του οπλισμένου φόβου δείχνει ακριβώς

Άφησε κάτι στο κουτί των άπορων θεών

Να θυμηθείς να βγάλεις δυο εισιτήρια (ένα για σένα και ένα για κείνους που δεν θα ταξιδέψουν ποτέ επειδή δεν τους το επιτρέπει η καλή τους ανατροφή)

Να θυμηθείς να πάρουμε μαζί μας από δυο ζευγάρια παπούτσια (ένα που θα φοράμε και ένα που θα αφήσουμε εκεί που πάμε)

Φεύγοντας μην ξεχάσεις να αφήσεις κάτι (από σένα) στο ταμείο των εποχών: τη μυρωδιά σου και τα χρώματα που συλλάβιζες

20 Μαρτίου 2019