Βρ-άδ(ε)ιασε

Γεμίζουν οι δεξαμενές

της αλλοδαπής μας

ρωγμής

Ένας άστεγος

προσεύχεται

στο άγνωστο

να μη γνωρίσει

τη νηφαλιότητα

και πνιγεί μέσα

στην απάθεια

του κόσμου

Μια περαστική αλεπού

φτερούγισε

την ουρά της

ανάμεσα στα δέντρα

Ίσα που πρόλαβα

να συγκρατήσω

τη μορφή της

(με κοίταξε κι έφυγε)

Ζητάς πολλά,

προσφέρουν λίγα

Αρκείσαι με λίγα,

προσφέρουν πιο πολλά

6 Αυγούστου 2019

Leave a comment

είμαι η Οφηλία

Με μια πυξίδα πέτρινη βαδίζεις δρόμους γυάλινους

Let’s connect