Ophelia's blog

Σκάλα, διάδρομοι

Σκοτάδι, φως

Δύναμη, αδυναμία

Επίπεδα ολκής

Γραμμάρια ψυχής

Παραμορφωμένη η άνοιξη και φέτος

Σκελίδες σκόρδου

Σκοινιά

Σκοινιά για δέσιμο

Άνθρωποι για δέσιμο

Τι σου είπαν να λες όταν σου προσφέρουν κάτι; Κι όταν κάνεις ζαβολιά; Μπράβο, αύριο θα προαχθείς σε αχθοφόρο

Γιατί δεν ακούτε;

Γιατί δεν ακούτε;

Για-τί δεν α-κού-τε;

Θα σας εκμυστηρευτώ κάτι: δεν είχα ποτέ μου φανταστικούς φίλους

Ίδια λόγια

Ίδιο σκεπτικό

Ίδια πρωινά

Ανήσυχες νύχτες

Αιμοβόρες συνήθειες

Το βράδυ φοράτε πιτζάμες ή κοιμάστε γυμνοί;

Σε θυμάμαι να μετράς (μια τις δραχμές, μια τα ευρώ, μια τα έξοδα, μια τα χρόνια, μια τα μνημόσυνα, μια τις αόρατες σκόνες, μια τα παραμύθια που σε ανάγκασαν να μάθεις, μια τα κλειδιά – λες και θα έβρισκες τις απαντήσεις που ζητούσες ανάμεσα σε έναν σωρό από κλειδιά)

Μη μασουλάς συνεχώς: θα σου μείνει η συνήθεια και θα μασουλάς ό,τι σου προσφέρουν χωρίς αντίρρηση

Ακόμα σε ονειρεύομαι (κι ας κοιμάμαι πλάι σου). Πόσο καταστροφικό μπορεί να γίνει –και για τους δυο μας– που ακόμα σε ονειρεύομαι και ξυπνώ με τη γεύση του έρωτα στα χείλη;

Οι αληθινοί άνθρωποι υποφέρουν (για τους ψεύτικους δεν έχω άποψη)

Σε τι μας χρειάζονται οι σηματοδότες εάν δε δουλεύουν ποτέ;

Η φύση δεν εκδικείται: προειδοποιεί

Όχι άλλες ψαλμωδίες (μας έπιασε πονοκέφαλος)

Βγάλτε τα άπλυτα στη φόρα

Οι ιδέες δεν στραγγαλίζονται

Σκέψεις προσπερνούν την άβυσσο

Οι θεοί και οι υπήκοοί τους κάθονται ανακούρκουδα και διαλογίζονται με ανοιχτά μάτια

Ένας τράγος χαϊδεύει το συρμάτινο μούσι του κοιτώντας απορημένος το δάσος που φλέγεται. Μια αλεπού τρέχει να σωθεί μαζί με τα μικρά της (καλή μου αλεπού, ξεγελάστηκες κι εσύ, περιμένοντας να εμφανιστεί ο μικρός πρίγκηπας)

Διανύουμε περίοδο εκπτώσεων

Πιέζεις με τη μύτη του μολυβιού σου τον άμορφο κόσμο προσπαθώντας να τον πονέσεις, να σπάσεις το κακοφορμισμένο απόστημα που δε λέει να υποχωρήσει (και καταφέρνεις να σπάσεις τη μύτη του μολυβιού σου)

Δε θα προλάβω να σου πω όσα δεν έχω σκεφτεί ακόμη

Προβλεπόμενες αντιδράσεις

Καταντήσαμε σκεπτικιστές και (ξε)χάσαμε την ομορφιά να ζεις μόνο με τα απαραίτητα (όπως το οξυγόνο, το ψωμί, το νερό, τον έρωτα)

Υπάρχει (;) χώρος για όλους και για όλα

Με μια τριχιά –φτιαγμένη από τη λευκή κόμη μιας μισότρελης γριάς– ψαρεύεις θρύλους με δόλωμα το πρωινό σκουλήκι που ξεμύτισε από τα υπολείμματα της εκτενούς πάλης των διατάξεων

Αυτοσχέδια εκτινασσόμενα καθίσματα

Τα σκουριασμένα λούκια φτύνουν (σαν γκαμήλες) τους διαβάτες

Γυρνάς τον κόσμο πάνω σε δυο ξυλοπόδαρα (μόλις φτάσεις στον προορισμό σου θα κάψεις τα ξυλοπόδαρα στο βωμό των ανώνυμων περιηγητών)

Ξημέρωμα. Ένας γλάρος περπατάει στην υγρή λεωφόρο. Η κίνηση στους δρόμους βρίσκεται σε εμβρυική κατάσταση. Όλα μοιάζουν όμορφα τούτη την ώρα. Έξω από την είσοδο ενός καταστήματος, το σκαρί μιας μισοτελειωμένης βάρκας ολοκληρώνει τη σύνθεση της εικόνας. Μια μισοτελειωμένη βάρκα, ένας γλάρος, υγρασία, οξυγόνο, κι εμείς να παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής (ακόμα με εντυπωσιάζει η ανάμνηση αυτής της εικόνας, δεν ξέρω γιατί)

Η γλώσσα μιλάει, τα μάτια φλυαρούν

Να ‘μαστε πάλι πιασμένοι στα δίχτυα της ίδιας μας της ύπαρξης να μην μπορούμε να ξεφύγουμε να ‘μαστε πάλι εδώ οι δυο μας έτοιμοι να φαγωθούμε ξεκινώντας από τα πόδια μας σαν αιχμάλωτα κουνέλια μετά τα χέρια μας ύστερα τα σπλάχνα μας και το υπόλοιπο κορμί μέχρι να μην μείνει τίποτα που να θυμίζει εσένα ή εμένα

Σκηνές αλληλοεξόντωσης και αναγέννησης

Κυκλοφορούμε με τα μάτια της αφής

Ψηλαφώντας τη ράχη της γης ταξιδεύουμε στο άπειρο

Κάποιοι έχουν αναχωρήσει για τους εγκαταλειμμένους κήπους με τις πέτρινες αυλές

Λίγο πριν τη δύση, η γη τραγουδά, υπνωτίζοντας τις συμπαθείς φιγούρες με τα σγουρά μαλλιά και τα πυκνά φρύδια

Διαβατήρια, ταυτότητες, πιστοποιητικά: κολλάμε τη φωτογραφία κάποιου που δεν είχαμε την τύχη ή τον χρόνο να γνωρίσουμε μα υποχρεωθήκαμε να γνωρίσουμε στη συνέχεια (άλλοτε με βίαιο τρόπο, άλλοτε ανώδυνα, άλλοτε καταχωνιάζοντας το εγώ μας ή προωθώντας το, άλλοτε γκρεμίζοντας κι άλλοτε χτίζοντας)

Να νιώθεις άδειος και βαρύς (ή γεμάτος και ελαφρύς): οξύμωρο

7 Αυγούστου 2020