Ophelia's blog

Κομμένα νύχια, το ραδιόφωνο παίζει στη διαπασών

Μετά τα μεσάνυχτα κάποιοι βαριούνται τη σιωπή των πραγμάτων και καταστρώνουν σχέδια εξόντωσής της

Χαμένες ευκαιρίες, άσπρος τοίχος με  επένδυση ξύλου, εθισμένοι αποχυμωτές

Καθισμένοι στην ίδια θέση μέχρι το πρώτο φως να ταράξει τη λίμνη της λύπης

Μεθυσμένοι έρωτες, ακριβοπληρωμένες αγάπες, φορτικοί άνθρωποι, φορητοί υπολογιστές, σταθεροί αιώνες

Μετά τα μεσάνυχτα κάποιοι συγκρίνουν τον ύπνο με το θάνατο κι αυτό τους ταράζει

Λοβητούρες, φιοριτούρες, χειραψίες από σίδερο, επιτηδευμένα χάδια, κανακέματα, αναβολές

Ίσες ευκαιρίες, άνισα δρομολόγια

Ακατάπαυστα ευχολόγια, νεκροταφεία αυτοκινήτων, ανεξιχνίαστες  ζωές

Συμβουλάτορες, παντοκράτορες, ένα χάπι-εντ ακόμη σαν όλα τα προηγούμενα

Την επαύριον των (ε)λυγμών κανείς δε θα δικαιολογήσει τα μη πεπραγμένα του

Γκρίζα χέρια, στρωμένο τραπέζι

Άδεια χέρια, απρόσωπες καρέκλες

[Η τούφα των μαλλιών σου είναι η πιο ανυπότακτη «επιλογή» σου]

Βάλε δυνατά τη μουσική και πάμε να φύγουμε από εδώ (μονολογείς: έχουμε ήδη φύγει ή μήπως δεν ήρθαμε ποτέ;)

Αυτός ο κόσμος είναι πολύ όμορφος για να αντέξει τις δικαιολογίες μας

[Σου δίνουν να διαλέξεις από τα δύο το χειρότερο]

Ψαλιδίζουμε την ουρά της μέρας κι ύστερα μαραζώνουμε σαν απηυδισμένες τροχαλίες

Υπόλογοι στη ζωή, υπόλογοι για τη ζωή, υπόλογοι σε μακροσκελείς απολογίες περί διαολογιστικής ηττοπάθειας

Δεινά του κόσμου ξεσηκωθείτε

[Και «αυτοί» που αγωνίστηκαν για σένα, σου αφήσαν για κληρονομιά μια σφαίρα στο κεφάλι]

Αχτένιστα μαλλιά, χιονισμένες περιοχές ντυμένες σε κάδρα

Μια μέρα σαν όλες (;) τις άλλες η κάθε μας μέρα. Μα είναι και κάποιοι που προσπαθούν να δουν αυτή την –ίδια– μέρα διαφορετική (μη τους αποπαίρνεις).

Ξεχαστήκαμε πάνω στα δέντρα, τότε που απλά κοιτούσες όλον (;) τον κόσμο και σου έφτανε. Τότε που κοιμόσουν πάνω στη γη και σου περίσσευε.

(Και τώρα;)

Τώρα, όλο και λιγοστεύει ο χώρος μας, όλο και υλοποιούνται οι στερήσεις μας

Άλυτος ο δρόμος που διαβαίνουμε, λες και είναι άλλη μια άσκηση που καλούμαστε να λύσουμε για να (δια)λυθούμε

Λυθήκαμε στα γέλια, πλυθήκαμε στα νερά της δουλοπρέπειας. Λύνουμε και δένουμε σα μηχανές σχεδιασμένες για την ίδια (;) εργασία.

(Κι αν…)

Η ζωή δε μεριμνά για την καλή απόδοση των κόπων μας

Μεγαλουργήσαμε. Αποδώσαμε κάθε τι κακό στον αόρατο τιμωρό και κάθε τι καλό στους επίγειους τιμωρούς

Διαμαρτυρίες, πολυφωνική χορωδία, μονόλογοι

[Ψαλιδίζουμε την ουρά της μέρας κι ύστερα μαραζώνουμε σαν ασυντήρητες τσουλήθρες]

Οι αλιγάτορες παραφυλάν

Κατευθύνεσαι υπνωτισμένος προς το κάλεσμα του αόρατου κυνηγού

«Ποιος είσαι; Ποιος είμαι;» θα ρωτήσεις κάποτε – όταν όλα θα έχουν επιστραφεί στο παρόν

[Η λάμψη των ματιών σου είναι η πιο χειροπιαστή απόδειξη πως γεννιέσαι μέσα από το θάνατο, δίνοντας στη ζωή άλλη μια ευκαιρία να αντιδράσει]

Γυμνά πόδια, μολυβένια στηρίγματα, ασάλευτες συγνώμες, λυρικός ουρανίσκος, χαμηλό βαρομετρικό, ασυμβίβαστες κυρώσεις

[Η όψη σου έχει «κάτι» βγαλμένο από τις τραγωδίες]

Μετά τα μεσάνυχτα κάποιοι σκαρφίζονται ιστορικές περιπλανήσεις παραχωρώντας τη θέση τους σε ενσυνείδητους μισθοφόρους και εύλογους εχθρούς

[Η μελωδία των κινήσεων αφοπλίζει τη σαστισμένη φθορά των θρονιασμένων χρόνων]

3 Οκτώβρίου 2018