Ophelia's blog

(Λύσαμε τα προβλήματα και για απόψε)

Μια διαρρύθμιση στο αιώνιο σπίτι θα ήταν τουλάχιστον ανανεωτική. Θα μπορούσαμε να καταργήσουμε τις καρέκλες και να καθόμαστε απευθείας στο πάτωμα, να πετάξουμε τα κρεβάτια και να κοιμόμαστε απευθείας στις καρέκλες (που πετάξαμε), να πάψουμε να τρώμε στο κρεβάτι (που το πετάξαμε κι αυτό) και να τρώμε απευθείας στο πάτωμα: όλα στο πάτωμα επιστρέφουν). Η απόπειρα ανακαίνισης του χώρου πέτυχε: ο χώρος παραμένει ίδιος όπως και πριν: άρα φιλικός στους ενοίκους

Το ποδοβολητό των ξενιτεμένων ανεμόπτερων έφτασε την ώρα της απονομής των βραβείων. Η απονομή περιλαμβάνει κατηγορίες χωρίς κατήγορους. Οι κατήγοροι αφού περιπλανήθηκαν στα πρώτα κεφάλαια του έργου έπαθαν υπερκόπωση και συμφώνησαν να διαθέσουν το τέλος του έργου στους κατηγορούμενους. Οι κατηγορούμενοι δε, δεν αποτόλμησαν το κλείσιμο της ιστορίας μιας και δεν είχαν ασχοληθεί μέχρι τότε με παρόμοιες προκλήσεις. Τα  δραματοποιημένα ντοκιμαντέρ δεν πολυενδιέφεραν τους κατηγορούμενους: τα θεωρούσαν πληκτικά, κάτι σαν απωθητικό χάπι (ή υποθετικό;).

Τα βράδια έχουν το χρώμα που τους δίνουμε τη μέρα (η ησυχία δεν καλλιεργείται, είναι είδος αυτοφυές)

Όλοι ζητούν κι από κάτι. Όλοι αναζητούν κάποιον.

Δηλητήριο, αποστακτήριο, ουρητήριο, κοιμητήριο, δοκιμαστήριο

Την ώρα που κοιμάστε να αφήνετε μισάνοιχτο το παράθυρο (οι ώρες έχουν τη συνήθεια να ταξιδεύουν)

Ζωή σαν εισιτήριο που πρέπει να ακυρώνεις

Κραυγάζουν οι δυνάμεις του ένοπλου μιμητισμού (όπλα δεν είναι μόνο τα σιδερικά)

Δη(δα)κτική ύλη

Ο τρόμος της λαγνείας ψηφίζει θεούς και αφορίζει πολίτες

Οι αξίες (διαχρονικά) μάς οδηγούν σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης

Η επιβολή του αποδεκτού σκοτώνει άτομα και γεννά συνειδήσεις

Τα μικρόβια του χθες: οι απαντήσεις του αύριο

Τους τρελούς πολλοί αιχμαλώτισαν (την τρέλα κανείς)

Σύμμεικτα εισιτήρια σε αμιγή αναχώματα

29 Αυγούστου 2018