Σκαρφαλώνουμε σε έναν χρονοδιακόπτη στην παράλληλη ζώνη της υποταγμένης μας ζωής για να μας βασανίζει η αψήφιστη μελωδία της επαναστατημένης ανιστόρητης παρέκκλισης

Παρεκκλίνουμε από το θέμα γεννώντας το θ-αίμα

Όμορφοι άνθρωποι / χαμογελαστοί διαθέτουν λίγα από τα λεπτά της ανυποψίαστης ώρας τους να σε καλωσορίσουν στην καθημερινότητά τους και να σου προσφέρουν μια θέση στο τραπέζι της ζωής που τους περιμένει αλλά δεν είναι σε θέση να τη γνωρίζουν. Μα την υποψιάζονται τις νύχτες που μένουν ξάγρυπνοι από την άπνοια που ξεφυσά στα μηνίγγια τους και ταλαιπωρεί τη ζωή που περιφέρεται μέσα σε ένα άδειο κρανίο και τροφοδοτείται από την κίνηση ή (και) την ακινησία των επιστραφέντων ή (και) μη επιστραφέντων στιγμών.

Τρέχουμε σαν σταματημένα τρένα

Αναπολούμε σαν ατμομηχανές που επιπλέουν σε ρυάκια γνωμικών

Εσύ, συνέχισε να κοιτάς (σ)την ευθεία. Μέχρι να γίνεις ένα με τη γραμμή.

Ρίξε το κεφάλι στους ώμους και ευθύς αμέσως θα πάψει να σε τυραννά η περιπλανώμενη ζωή. Η ευθεία γραμμή εξαρχής σε προκαλεί να την διαγράψεις, να περπατήσεις πάνω της ελέγχοντας τα αντανακλαστικά της ζωής που περιφέρεται μέσα σε ένα άδειο κρανίο.

Άρχισε να μετράς μέχρι να ξεχάσεις τους αριθμούς. Βλέπεις; Χάθηκε η ευθεία γραμμή (από ψηλά μοιάζει με σκοινί παρατημένο που μόλις ελευθέρωσε το λαιμό κάποιου –ξάγρυπνου– σκύλου).

Και αύριο μέρα θα ‘ναι (ποιανού η μέρα;). Μια μέρα λιγότερη και δύο περισσότερες. Ή δύο λιγότερες και μία περισσότερη;

Φρενάρουμε –μανιωδώς– τις επιθυμίες μας σαν ιδέες που έρχονται σε επαφή με τον τσιμεντένιο τοίχο και μένουν εκεί εξόριστες και παγιδευμένες (εξόριστες από την ίδια τους την  επιθυμία να πετάξουν μακριά και παγιδευμένες στον αέναο χρόνο τους)

Βρίθουν οι ανυποψίαστοι κάτοικοι –ιδιαιτέρως εκείνοι που χάσκουν όταν συναντηθούν με την περιφερόμενη ζωή. Περιφέρεται τόσο μέχρι που της έγινε συνήθεια (της ζωής). Κι ύστερα μετεξελίχθηκε σε ανάγκη. Κι η ανάγκη αυτοαποκαλέστηκε απόφαση.

Θέλουμε να προλάβουμε το χρόνο σαν ξεκούρδιστα ρολόγια

Ανυποψίαστοι κάτοικοι μοχθούν σαν να (μην) υπάρχει αύριο

13 Ιουλίου 2018

Leave a comment

είμαι η Οφηλία

Με μια πυξίδα πέτρινη βαδίζεις δρόμους γυάλινους

Let’s connect