Ophelia's blog

Γλάροι τσιμπολογούν με βδελυγμία τις στοιβάδες της επιφανειακής ύπαρξης,  ενόσω με την άκρη του ματιού τους καταγράφουν σκηνές του παλαιότερου,  ενδόξου, καταστροφικού παρελθόντος

Χάθηκαν οι άνθρωποι στις παλινδρομήσεις του καθήκοντος υπέρ ενός ανώτερου (αδιευκρίνιστου) όντος: κανείς δε βρέθηκε να κατονομάσει το ον με το πραγματικό του όνομα: φόβος

Γδέρνουν το φάρυγγα οι λέξεις που δεν τόλμησαν να παρουσιαστούν μπροστά στο θαύμα της αποκάλυψης των ονείρων

Με τα πλοκάμια της αφής αγγίζουμε απαγορευμένους πυλώνες τρέποντας σε φυγή τις κακότυχες μοίρες

Ένας περαστικός έριξε μια γρήγορη ματιά στο φθαρμένο πάτωμα και συνέχισε να βαδίζει βιαστικά προς το τέλος του

Μια άμορφη μάζα διεκδικεί τα κεκτημένα της – σε αυτόν ή σε έναν άλλο κόσμο – προσάπτοντας ως δικαιολογία της αργοπορημένης διαδοχής της στην επικράτεια της αυλής με τις ακανόνιστες δόσεις ψυχοτρόπων ουσιών

Ξαπλωμένοι στα πεζοδρόμια – μεταξύ ζωής και θανάτου – στέκονται προσοχή μπροστά στο άγαλμα της αδιαφορίας (τι άραγε να βλέπουν τα σφαλισμένα μάτια τους; τον παράδεισο που νομίζουν πως βρέθηκαν ή την κόλαση που άφησαν να τους ρουφήξει σε μια στιγμή απελπισίας;)

Στεκόμαστε σε ουρές περιμένοντας τη σειρά μας, κι όσο καθυστερεί η σειρά τόσο οι σκέψεις δε βγάζουν νόημα, χανόμαστε στους δρόμους της λογικής πίσω από κάγκελα και καταλυτικά σχέδια, εξοστρακισμούς και φοβίες (για την ώρα που θα έρθει – η σειρά μας – κι εμείς θα απουσιάζουμε

Μειδίαμα χειλιών

Χλιαρά μεσημέρια

Καυτά απογεύματα

Βράδια ξέχειλα από ασυνάρτητες εικόνες

Σκελετοί κρατούν από μια μαγική σφαίρα επιδεικνύοντας τις γνώσεις τους σε μελλοντικές προβλέψεις (προβλέπουν το μέλλον αδιαφορώντας για το παρόν)

Αλεξίπτωτα κρέμονται από τα κλαδιά των δέντρων σαν πανωφόρια

Μανιτάρια του ουρανού

Αλλάζουμε χρώμα μαλλιών, διαλέγουμε χρωματιστά ρούχα και βερνίκια κι ακόμα να αποδεχτούμε το φυσικό χρώμα των ανθρώπων

Δεν είναι απαραίτητο να ανέβεις ψηλά για να θαυμάσεις τον κόσμο (και να ξεδιαλύνεις τις μορφές)

Είδαμε πολλά (και / για) σήμερα

Φοβούνται το τέλος και φεύγουν πριν από αυτό

Τσαρλατάνοι συμβουλεύουν αμνούς

Καταναλωτές του κόσμου συγκρατηθείτε

Αριθμομηχανές εναντίον ανθρωπομηχανών (καταδικασμένες να μη χορταίνουν ποτέ)

Μηχανικές κινήσεις

Στιγμές αμηχανίας

Τα όνειρα – συχνά – απειλούνται από τους ιδρυτές τους

Αναλωθήκαμε σε τόπους εξορίας μέχρι να καταλάβουμε πως η πραγματικότητα δεν υπάρχει παρά μόνο στις άκρες των νυχιών μας

Άνθρωποι και κοινωνίες

Μάτια καρφωμένα στο πάτωμα μέχρι να εξαφανισθεί(ς)

Αποστήθιση κειμένων

Μήπως είδε κανείς την ουσία;

‘’Πραγματοποιήστε τα όνειρά σας’’ μας είπαν, ‘’με οποιοδήποτε κόστος’’ προσθέσαμε

Ώρες εναντίον ζωής

Χωματερές βιομηχανία ονείρων μάτια μαυρισμένα χείλη ξεραμένα φωνές σε σίγαση αποδράσεις που ονειρευτήκαμε φοβίες που καταργήσαμε ψιλά γράμματα παρενέργειες φόβοι που μας κυνηγάνε απρόοπτα προκαταρκτικές γέφυρες ανίατες εποχικές ασθένειες καμπάνιες σμιλεμένες γωνίες ανυπότακτα θέλω μειωμένη αντίληψη δεινόσαυροι κομμένα γαρύφαλλα μυαλά σε κονσέρβες ποινές φυλακισμένοι σε σπίτια φυλακισμένοι από συνήθεια περιπλανήσεις αφηγήσεις περί ηρώων κι άλλων ξωτικών μισοφωτισμένα κελιά ομοιόμορφα γλυπτά συνήθεις ύποπτοι αναίτιες αφορμές λαϊκά δικαστήρια συνωστισμός λωρίδες διπλής κατεύθυνσης αδιέξοδα παράθυρα ασφυκτικά γεμάτοι διάδρομοι ανώφελα έξοδα μάσκες διπρόσωποι πολιτισμένοι κανίβαλοι αντίθετες διαδρομές εκχύλισμα μέντας έρωτας ως το μεδούλι σκασμένα μπαλόνια γυάλινοι μεντεσέδες βιτρίνες από σιλικόνη υπερβάσεις καταβάσεις υποκρισία τριμμένη με γυαλόχαρτο μόδες συμβιβασμοί δόντια από πορσελάνη επείγοντα (περι)στατικά σκυταλοδρομίες ανώμαλος δρόμος κανονικότητα οραματιστές του αποσπερίτη αντικαταστάτες ζωών

23 Ιουνίου 2020