Ophelia's blog

Σπάγαμε τα φτερά μας για να τα κολλήσουμε (ξανά) πετώντας

Άλλη μια βραδιά θα περπατήσουμε αδιάφοροι στο μονοπάτι της ημερήσιας απογοήτευσης

(το δέντρο της απογοήτευσης φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν. Η συγκομιδή των καρπών αποτελεί την ουσιαστικότερη απασχόληση των ανθρώπων –από τη στιγμή που βρέθηκε κάποιος και τους έπεισε να παραμείνουν αδιάφοροι. Μπέρδεψαν τη διαφορά με την αδιαφορία)

Χάνεσαι στη δίνη του μυαλού σου. Ξαφνικά βλέπεις να παρελαύνουν μπροστά στα μάτια σου στρατιώτες με ένα χέρι λιγότερο, δίχως μάτια, με δυο πόδια και την οδυνηρή στέρηση στο βλέμμα σαν κάποιος να τους ενόχλησε την ώρα που ετοιμάζονταν να δειπνήσουν

[κι ύστερα –αφού καπνίσουν ένα τελευταίο τσιγάρο και οραματιστούν το μέλλον– θα πέσουν για ύπνο στο μαλακό στρώμα των ονείρων τους και την άηχη κόλαση των ημερών τους (που δε λένε να κοπάσουν, μιας και ένα άλλο ανθρώπινο μυαλό βρίσκει τρόπους και ενεργεί ερήμην τους, ώστε να αφήσει στο περιθώριο τους στρατιώτες να κατασπαράζονται μεταξύ τους, και να μην έχουν χρόνο να αμφιβάλλουν, να σκεφτούν, να ονειρευτούν, να αναζητήσουν)]

Στενές οι σκέψεις

σού φορούν χαλινάρια

(αδέσποτο ον)

Στα δόντια του σκύλου ο

ήλιος αστράφτει

Μια γάτα συστήνεται

2 Σεπτέμβρίου 2019