Ophelia's blog

Μικρές απολαύσεις της (μεγάλης;) ζωής

Ένα ποτήρι κρασί (κόκκινο κατά προτίμηση σα βελούδινο ριχτάρι που θα ‘ρθει να σκεπάσει τα άηχα στρώματα της μοναξιάς

Άνθρωποι διάφανοι σα μαυροπίνακες και σκοτεινοί σαν ξαστεριά

Ονειροπολήσαμε πάνω από μυρωμένες συνειδησιακές αποχετεύσεις, κολυμπήσαμε σε κοινωνικούς αμμόλοφους, καταβροχθίσαμε αδειανές τσέπες (άνευ αποδοχών), κεντρίσαμε το ενδιαφέρον των ζεστών απολιθωμάτων της αδηφάγας όρεξής μας, στεγνώσαμε σε πυρωμένες θάλασσες

Το μολυβένιο σχήμα όσων δεν απαρνηθήκαμε γεμίζει τα περιθώρια των ανελλιπών απόντων

Η ζωή ακολουθεί τη σειρά της με ρυθμούς προληπτικής ανοησίας

Μια φεγγαρένια φέτα στολίζει το δίσκο με το πρωινό (ξεχάστηκε το φεγγάρι με την ομορφιά των αστόχαστων εξομολογιών κι είπε να προσφέρει μια δόση από τον αδιαφιλονίκητο χαρακτήρα του στην ανεμελιά μιας ακόμη αμφισβητήσιμης μέρας)

Τα στοιχήματα πέφτουν σαν ηφαιστειακή βροχή

Περιφραστικοί δότες παρεισφρέουν στη λογική των λέξεων

Οι λέξεις που δεν ξεστομίζονται στοιχειώνουν την ψυχή και ζούνε για λογαριασμό της. Τρέφονται με υπολείμματα, διαλλείματα, λύματα (τα αποφάγια των στιλπνών ψευδαισθήσεων).

Κοσμικά εξανθήματα χάσκουν σαν καρούμπαλα. Τα άνθη της αδιαφορίας ευδοκιμούν σε εχθρικό περιβάλλον.

Απλά, διάπλατα ξεδιαλύνονται οι άρρη(κ)τοι κόμποι των τσουβαλιασμένων δρομολογίων

Τα χαμένα μπαλόνια πετούν ψηλά. Βιάζονται να συναντήσουν τα παιδικά όνειρα που χάθηκαν πριν βρεθούν.

Με ένα σκουριασμένο ψαλίδι κόβεις σε λεπτές λωρίδες τις αποσυντεθειμένες μηδενικές ανοχές (ή ενοχές;). Ως ένοχος καταγράφεται όποιος περπατά με τσακισμένα γόνατα ή όποιος δεν κοιτάζει πίσω (το σύνδρομο της ενοχής πουλιέται σαν προϊόν μαχητικής διδασκαλίας).

Η αποκόλληση της στριφνής δημιουργικής εξάρτησης συγκρούεται με την αγαστή επικοινωνία των  φιλικά προσκείμενων στους εχθρικούς προκατόχους (προκάτοχοι, κάτοχοι, τοίχοι)

Αφισο-κολλημένες μαριονέτες σε περιφερόμενο θέατρο. Οι ηθοποιοί απουσιάζουν, όπως και οι ρόλοι (ρόλοι, ρολόι, τρόλεϊ, τρελοί: οι τρελοί ρόλοι κοιτούν το ρολόι περιμένοντας το τρόλεϊ). Οι ρόλοι αντιστρέφονται αναλόγως της εποχικής φορητότητας

Ποιητές νοθεύουν τα λόγια με συνειρμούς, ξεγελούν την πραγματικότητα, αχρηστεύουν τη συνήθεια, προκαλούν τους κυνηγημένους σε μονομαχίες με το αόριστο παρόν, φυγαδεύουν τόπους, υποθάλπουν τραυματισμένους και τραυματιοφορείς, συμμετέχουν σε παρανομίες της λογικής, αυθαδιάζουν μπροστά στο ικρίωμα της επιλεκτικής σοφίας, τορπιλίζουν την άμαχη σκέψη, συνδιαλέγονται με φαντάσματα που ζουν σε ανιαρές κατοικίες με υπόγειους φεγγίτες, αποστρέφονται δοκιμασμένες τακτικές, ερμηνεύουν τον πόλεμο ως έγκλημα και την ελευθερία ως τιμωρία όσων την προκαλούν, σπέρνουν ζιζάνια και θερίζουν αιθέρες, κουρεύουν τα περισσευούμενα άδικα, συμπλέκονται σε χαμένες μάχες, συμβιώνουν με  το άγνωστο

Άνθρωποι βουβοί σα μέλισσες και φλύαροι σα βιβλία

Βλέπουμε τόσα, άλλα τόσα κρατάμε και δεν (θα) έχουμε την ευχαρίστηση να τα μοιραστούμε (με κά-ποιους)

Οι κλειδοκράτορες πάντα κρατούν κι από ένα εφεδρικό κλειδί (κι αν από λάθος χαθεί θα ξαναβρεθεί από τύχη)

Η μυρωδιά της κλωστής μνημονεύει το νέο ή το χιλιομπαλωμένο ρούχο. Η μυρωδιά δεν ξεχνιέται ακόμη κι όταν το ρούχο πάψει να υπάρχει.

Το σκοινί το τυλίγουμε μόνοι μας γύρω από το μασούρι (εκούσια ή ακούσια)

Ο ήλιος άλλοτε θα καίει κι άλλοτε θα ζεσταίνει τις σκοροφαγωμένες αντιλήψεις που κείτονται με μάτια γουρλωμένα στα συρτάρια των ατροφικών αποστολών

Η βροχή άλλοτε θα ξεπλένει κι άλλοτε θα πνίγει τα στοιχειά της φύσης με τα μελανιασμένα πρόσωπα και τις αδαμάντινες κοιλιές

Η φωτιά θα σιγο-καίει έως ότου την καταπιεί η γη κι εξαφανιστεί πίσω από το πορτραίτο των άστοχων καιρών

Παντού ψέμα ή παντού αλήθειες;

Ένα παράθυρο, ένας άνθρωπος αγνώστων στοιχείων, ένας ουρανός γαλάζιος, και μια φωνή που δε λέει να εξασθενίσει. Η  αποποίηση της καθημερινότητας.

Τραγούδα μια άρνηση για να κοιμηθείς και μια κατάφαση για να ξυπνήσεις

Περιφρόνηση, περιφρούρηση (η περιφρούρηση της περιφρόνησης, η περιφρόνηση της περιφρούρησης)

Άνθρωποι κολλημένοι σα μύγες και παγιδευμένοι σαν πεταλούδες

Τα άνθη της αδιαφορίας ευδοκιμούν σε περιβάλλον συγκαταβατικό

Ένα παράθυρο, ένας άνθρωπος αγνώστων (λοιπών) στοιχείων, ένας πορφυρός ουρανός, και μια φωνή που δε λέει να εξασθενίσει. Η  απομυθοποίηση της καθημερινότητας.

19 Σεπτεμβρίου 2018