Ophelia's blog

Ταΐστε μας, ασφαλίστε μας, τα μάτια κλείστε μας

Δώστε μας δικαιολογίες για παρανομίες κι ανθρωπόμορφες δικτατορίες

Πες εσύ, να πω κι εγώ για ένα όνειρο μηδενικό

Στάσου πιο δω, λίγο πιο κει, εξαφανίσου από τη γη

«Αδιαφορώ για τον κόσμο αυτό», επαινείς τον κακό σου τον καιρό

Δεν έχεις λεφτά, έχεις κενά, μα όλα καλά στην ξεραμένη σου φωλιά

Με κινήσεις παντομίμας υποχωρείς. Και πώς να βρεις

της μυρσίνης τον ανθό; Και πώς να μπεις στης καλλίστης το χορό;

«Αδιαφορώ για κάθε τι που με (α)φορά» φωναχτά: να ακουστεί

Είσαι κύρης με απελπιστικά αδιάφανη την εξόφθαλμη πληγή

Όλα καλά: κοιμάσαι με μάτια ανοιχτά και κόρες κλειστές

«Φεύγα πιο κει, μου αναστατώνεις την πλάνη την οικτρή»

Σκαμπάζεις από οικονομικά, δουλειά, μέσον (μεταφορικό), μέσα στη δουλειά

Πάλι δεν πρόλαβες το πράσινο φανάρι. Ξύνεις την τύχη στα κλεφτά

Γεύμα, δείπνο. Το μεσημέρι στο φωταγωγό φωνάζεις «βοήθεια»

Το νόμο δεν παρακούς, βοήθεια, αλήθεια, κατήφεια, συνήθεια

Ούτε το κλίμα είναι στραβό ούτε στραβά αρμενίζεις

Τον ουρανό με χέρια γυμνά φτάνεις να τον αγγίζεις

Ταΐστε μας, τα μάτια κλείστε μας, τα παράθυρα ασφαλίστε μας

Δώστε τους αφορμές για «πτύσεις» και ανθρώπινες καταπατήσεις

21 Νοεμβρίου 2017