Ophelia's blog

Δεν έμαθες ακόμη «όχι» να λες

παζάρια γυρεύεις με κούφιες μορφές

Φοβάσαι του ίσκιου τις άυλες πτυχές

μα έχουν τις ίδιες με σένα κοψιές

Βουτάς παραγάδια σε νερό λερό

Ζητάς αποδείξεις, κρατάς λογαριασμό

Νερόμυλοι, ανεμόμυλοι, ατμομηχανές

Γυρίζει ο κόσμος σε σύμπαν αχανές

Μια ώρα μονάχος με σκέψεις θολές

Σακούλες σκουπίδια γεμίζεις πολλές

Τη ζωή φυλακίζεις, με το θύμα γελάς

Ξεσκονίζεις, γυαλίζεις, το μόχθο πουλάς

Τρομοκρατείς το παιδί που όλο ρωτά:

«Πώς φτιάχτηκε ο κόσμος σε μέρες εφτά;»

Κρατάς σημειώσεις, δουλεύεις, πίνεις

Τη σκέψη απ’ έξω τα βράδια αφήνεις

Πατάς στα ρηχά βαθαίνουν οι σκοτούρες

Άοπλος κυνηγάς σκωπτικές μινιατούρες

Τροφαντές ιδέες, κορμιά σκελετωμένα

Το αποτέλεσμα δύει σε μάτια βγαλμένα

Το παιδί δε ρωτά, το παιδί δεν πιστεύει

(κομητείες, σφαγές) την αλήθεια αλιεύει

Σε βαλτόνε(ι)ρα ζουν αμμουδιές και φεγγάρια

Με κομμάτια γεμίζουν των πουλιών τα κουφάρια

Στο επόμενο τεύχος οι σελίδες θα λείπουν

Έντρομοι μελανοφόροι τα δοχεία εγκαταλείπουν

Στο επόμενο τεύχος θα ‘σαι εσύ η σελίδα

Το απόσπασμα γράφει του μυαλού σου η μερίδα

15 Νοεμβρίου 2017