Ophelia's blog

Διάλεξε σε ποιο στρατόπεδο θα δώσεις το φως σου. Με ποιους φύλακες θα συντάξεις τις δυνάμεις σου. Μην αφήνεις το χρόνο να πάει χαμένος σπαταλώντας τη δύναμή σου. Το γνωρίζεις πως δεν θα ωφελήσει κανένα μας κάτι τέτοιο, ειδικά τώρα που έχουμε ανάγκη και την τελευταία σταγόνα ενέργειας. Μην καταστρέφεις ό,τι σου χαρίσθηκε περίσσια. Πρόσεξε, μην κάψεις τη δύναμη σου.

Ο πλανήτης γη απειλείται από ξηρασία, ο αέρας από έλλειψη οξυγόνου, οι υδάτινοι ορίζοντες έχουν μολυνθεί από την ανθρώπινη απερισκεψία και ασυδοσία, τα αποθέματα της ιερής φωτιάς αποδυναμώνονται μην έχοντας να δώσουν ενέργεια στην πηγή που βρίσκεται κάπου  / σε κάτι / μπορεί και σε κάποιον: κανείς δεν γνωρίζει την ύπαρξη του φύλακα της πηγής. Οι φύλακες θα κληθούν να δώσουν τη δική τους μάχη –ο καθένας για λογαριασμό του– με σκοπός να εξερευνήσουν υπόγεια μυστικά της ψυχής καμουφλαρισμένα και προφυλαγμένα στη λήθη για καιρούς. Θα έρθουν αντιμέτωποι με το αιώνιο ερώτημα: θέλουν να συνεχίσουν να κουβαλούν το βαρύ φορτίο της ευταξίας και ισορροπίας των στοιχείων ή επιθυμούν να αποτραβηχτούν ρισκάροντας σε έναν  κόσμο άγνωστο γεμάτο προκλήσεις που τους περιμένει και τους προκαλεί να τον επισκεφθούν; Η κατάσταση στη φύση βρίσκεται σε ανισορροπία, η μάχη για την επιβίωση των όντων υπαρκτών και μη, υλικών και άυλων, φανερών και άρατων, είναι πλέον αναπόφευκτη.

Τα τέσσερα στοιχεία της φύσης εκπροσωπήθηκαν επάξια από τους αγγέλους με τίμημα τη ζωή τους την οποία θυσίασαν στην υπάκουη προσήλωσή τους στο σκοπό (μέχρι που έγινε αυτοσκοπός. Δεν παρέκκλιναν ούτε για να πάρουν μια ανάσα πετώντας μακριά από τη γη). Μαζί με τη ζωή θυσίασαν και την ελευθερία τους –τι κι αν είχαν γνώση; Όλοι πληρώνουν το τίμημα, όλοι δίνουν ανταλλάγματα για το κοινό καλό. Ήρθε η ώρα να παλέψουν για την επιβίωση και την ελευθερία τους.

Στην κοιλάδα ζούσαν οι άνθρωποι-υλιστές: φιλόδοξοι και ματαιόδοξοι. Οι άνθρωποι της Γης.

Στο λόφο ζούσαν οι άνθρωποι-οραματιστές. Οραματίζονταν το καλύτερο επιδιώκοντάς το με τις πράξεις τους. Οι άνθρωποι του Αέρα.

Στη λίμνη ζούσαν οι άνθρωποι-προφήτες. Διέθεταν μαντικές ικανότητες, φιλήσυχοι, ισορροπιστές που απέφευγαν τους διαπληκτισμούς. Οι άνθρωποι του Νερού.

Στην ηφαιστειακή χαράδρα ζούσαν οι άνθρωποι με την αγνή καρδιά. Σκληροτράχηλοι, απότομοι, ειρηνόφιλοι, φιλαλήθεις. Οι άνθρωποι της Φωτιάς.

Η ένωση των αγγέλων με τους ανθρώπους δεν καρποφορούσε. Ήταν επώδυνη και για τους δύο, μα το αποτέλεσμα για τον άνθρωπο μόνο ως γενναιοδωρία θα  το περιέγραφε κανείς, μιας και από την παραπάνω ένωση ο άγγελος μετέδιδε στον άνθρωπο το χάρισμα της γνώσης και της ελευθερίας: έτσι ο άνθρωπος όντας ελεύθερος μπορούσε να διαβάζει τα σημεία των καιρών στα πρόσωπα των άλλων ανθρώπων, στις χαρακιές που άφηνε το χώμα στην  ξεραμένη γη, στους σιτοβολώνες που ευωδίαζαν με την ευγενική μυρωδιά τους το χώρο, στις αυλές με τα γεράνια, στα μάτια που θαυμάζουν την παραμικρή  λεπτομέρεια της φυσικής ζωής. Μια λάμψη φώτιζε τη μορφή αυτών των ξεχωριστών πια ανθρώπων: μια αύρα. Μα κι ο άνθρωπος κληροδοτούσε στον άγγελο τη δυνατότητα της μάθησης της ανθρώπινης γλώσσας και της επικοινωνίας μαζί τους: και στις τέσσερις τοποθεσίες-περιοχές. Το αποτέλεσμα της ένωσης θα συντρόφευε και τους δύο στην υπόλοιπη ζωή τους. Η ένωση τελούνταν μια φορά μόνο: η ενέργεια που παράγονταν ήταν τέτοιου μεγέθους που κινδύνευε να διαλύσει σαν καρυοθραύστης την εσωτερική ψίχα του μυαλού. Μια φορά αρκούσε για το απρόσμενο, μια φορά άξιζε το ρίσκο της απόλυτης ευτυχίας και εκτροχιασμού του βαγονιού που θα σε οδηγούσε στην ελευθερία. Η ένωση έδενε τους δύο με αιώνια συντροφικότητα. Παρόλο που η απαγόρευση επισκέψεων των αγγέλων στις τοποθεσίες των ανθρώπων ήταν γνωστό τοις πάσι – όπως και η απαγόρευση διευθέτησης των πρώτων σε θέματα των δεύτερων– η ένωση μεταξύ τους δεν αποτελούσε μια άγνωστη πράξη. Τους επιτρεπόταν μόνο να προστατεύουν, να επιβλέπουν, έκτοτε να συμβουλεύουν, με σκοπό τη διαφύλαξη της ισορροπίας και την αρμονική συνύπαρξη των κόσμων (γνωστών και άγνωστων). Η παραμικρή παρέμβαση ή παρέκκλιση από τον κανόνα τιμωρούνταν με Αποκλεισμό στην  ‘’Πέτρα’’ (ένα μέρος δύσβατο και απόμακρο όπου ο άγγελος υποχρεούταν σε δυστοπική τιμωρία: εφιάλτης που διαρκούσε χρόνια). Η δοκιμασία ήταν μια επαναλαμβανόμενη διαδικασία κατά την οποία έπρεπε να υποστεί όλες τις ανθρώπινες δυστυχίες, κάθε δράμα, κάθε δάκρυ, πόνο, φόνο, ό,τι έγκλημα είχε διαπραχθεί από ανθρώπινο χέρι καθοδηγούμενο από νου απάνθρωπο. Αρκετοί, δεν άντεξαν τη δοκιμασία και δεν επέστρεψαν από την ‘’Πέτρα’’. Για όσους κατάφεραν να γυρίσουν, λέγανε πως τα μάτια τους δεν είχαν πια το ίδιο βλέμμα: ήταν γεμάτο θλίψη και το αλλοιωμένο χρώμα των ματιών τους έμοιαζε  βαθύ κόκκινο (σαν αίμα). Η ‘’Πέτρα’’ ήταν η εξορία των αγγέλων, η μαρτυρική ανθρώπινη υπόστασή τους. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται ή όπως νομίζουμε πως είναι. Σε κάθε ιστορία γράφουμε κι εμείς από ένα κομμάτι δίνοντας μια αρχή ή ένα τέλος. Παίζουμε, γράφουμε, τελειώνουμε, ξαναρχίζουμε, και να ΄μαστε πάλι στη μέση της ιστορίας. Το αντάλλαγμα που μας ζητάνε –είτε μικρό είτε μεγάλο– δεν παύει να παραμένει αντάλλαγμα. Το αν θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να πληρώσει το αντίτιμο έχει να κάνει με το ποιοι είμαστε, ποιοι ήμασταν και ποιοι θα γίνουμε.

Οι άγγελοι συνάπτουν συνθήκες παίζοντας το ρόλο του μεσάζοντα. Μα οι ρόλοι αντιστρέφονται. Οι άνθρωποι δέχονται τις συνθήκες –συνήθως χωρίς δεύτερη σκέψη– μα ποτέ δεν είσαι σίγουρος για την ασφάλεια του μέλλοντος ή του τώρα. Οι άγγελοι με τους ανθρώπους συνεργάζονται για να πετύχουν το ουτοπικό: να ξεφύγουν από τη μιζέρια και τη δυστυχία, να πετάξουν μαζί στο όραμα, να σφραγίσουν τη δική τους συμφωνία. Το αύριο δεν το γνωρίζουν. Με καθαρή καρδιά και τη συνείδηση πως ενεργούν για κάτι πιο πάνω από όλα –που ξεπερνά τους ίδιους, τους φόβους τους, την ίδια τους την ύπαρξη– ξεκινούν το ταξίδι προς τα ιδανικά που βρίσκονται στη γνώση της καρδιάς κοιμισμένα σαν το δράκο του παραμυθιού που περιμένει να έρθει  ένα χέρι και να τον σκουντήσει: ο δράκος θα ξυπνήσει και θα πετάξει μακριά σκορπώντας τη φωτιά της γνώσης, έτοιμος για μάχη.

Διάλεξε σε ποιο στρατόπεδο θα πας. Με ποιους θα μείνεις, ποιους και τι θα αφήσεις. Πάρε μαζί σου λίγα, ξεφορτώσου τα περιττά. Φύλαξε το φως: μην το χαραμίζεις (θα χρειαστεί στο δρόμο –όταν οι υπόλοιποι θα έχουν πετάξει και την τελευταία δάδα). Κάποιος πρέπει να φωτίζει το δρόμο.

9 Ιανουαρίου 2016