Ophelia's blog

Τα νέα της γης είναι άκρως ενθαρρυντικά και τα στοιχεία άκρως αποκαλυπτικά. Κατασκευάζουμε από όπλα έως πλαστικές οδοντογλυφίδες / από ανθρώπινες κουρελιασμένες συνειδήσεις έως προύχοντες άνευ συνειδήσεως.

Μου αρέσει να κοιτώ τις όμορφες στιγμές: εκείνες που θες να πεις τόσα και καταλήγεις να μη λες τίποτα για να μη χαλάσεις την ατμόσφαιρα στο γήινο περίβλημα. Να μη σκάσει η μαγεία της τεμαχισμένης στιγμής σα φούσκα σε αφρόλουτρο. Να μη σπάσει η στιγμή των στιγμών πριν το δευτερόλεπτο που τις ξαναθυμάσαι και ερεθίζεις τον εγκέφαλο με μυρωδιές, χρώματα και την υπόσταση πως δεν υπάρχεις (γιατί αν υπάρχεις μέσα στις στιγμές σου, τότε, σίγουρα δεν είσαι ένας καθημερινός / συνηθισμένος άνθρωπος που έχει το νου του στο πώς θα κλέψει για να αυγατίσει την περιουσία του και τα πνευματικά του χαρίσματα μέσα από το παιχνίδι των επιλογών (μόνο που οι επιλογές τελειώσανε και μείναν οι διαλογές). Είσαι ένας ξεχωριστός άνθρωπος που παραμένει αγνός και απαιτητικός στη ζωή του. Ποιος είπε πως οι απαιτητικοί εξαφανίστηκαν από προσώπου γης;

Απαιτείς από τον ήλιο και τη μέρα να σε προσέξουν, να προσέξουν αν όχι εσένα, την ιδιομορφία του είναι σου, την παρατηρητικότητα που βγαίνει από τα σπλάχνα των ματιών σου τη στιγμή που ανέμελα βρίσκεσαι στο πίσω κάθισμα της μοτοσυκλέτας απολαμβάνοντας ένα κρουασάν με γέμιση σοκολάτας (αυτό είχες διαθέσιμο στη τσάντα σου εκείνη τη στιγμή) κι αφήνεις στο τοπίο την απόλαυση του κορεσμού της πείνας σου και την ευχαρίστηση να λερώσεις τα χέρια σου, να κοιτάξεις τη φύση και να αποχαυνώσεις το μεδούλι του στερεώματος της γης.

«Τώρα, δεν ανήκουμε παρά μόνο στην αισθαντικότητα της στιγμής», μονολογείς. Τολμάς να αναιρέσεις όσα σου μάθανε περί καλών τρόπων και συμβατών δοτών μυελού των «κ-οστών» απολογούμενος για μια αθεμελίωτη ζωή με γερές βάσεις: βάσεις που φτάνουν έως τα βαθιά της γης: βρίσκουν τον πυρήνα της και καίγονται.

Τα νέα της γης είναι άκρως ανησυχητικά. Προσπαθώ να κοιμάμαι ήσυχη μες στις ανησυχίες του κόσμου, και ανήσυχη μες στην αδιαφορία του. Περπατά ο κόσμος πάνω στο σώμα της γης και δε συγκρατεί λίγο από το μούδιασμα στο μεδούλι της. Λοξοδρομεί, λοξοκοιτά, στραβοκαταπίνει, στραβοκοιμάται, σταυροκοπιέται, κοπανιέται, αποκοιμιέται σε λαθραία όνειρα πάνω σε σεντόνια που του γδέρνουν την όψη του φεγγαριού. Γίνεται ένας χλωμός άνθρωπος με άσπρα όνειρα: σαν το πανί. Μπροστά στο πανί (ή πίσω από αυτό) θα παίξει το ρόλο του. Ίσως τον λυπηθεί η άσπρη του όψη και τον παρηγορήσει με ένα μούδιασμα στη ραχοκοκαλιά της φανταχτερής του μουσούδας που έχωσε βιαστικά –σαν ένα ανυποψίαστο κι αθώο ζώο– μες το σεντούκι με το θησαυρό των πειρατών (τον ψεύτικο θησαυρό των παραμυθιών: ο αληθινός βρίσκεται στο κενό).

Μην ασπρίζεις… θα ξαναγίνεις ένας καθημερινός άνθρωπος που θα σκέφτεται μόνο το κόστος. Που να ‘ξερες πως το πραγματικό κόστος το ‘χεις ήδη πληρώσει; Είσαι ένας serial killer των εξόριστων χρωμάτων. Μέχρι που μένεις πανί με πανί.

Η μαυρίλα εγκαταστάθηκε επιτυχώς στα μέσα μας: μέσα στο σπίτι, μέσα στο σχολείο, μέσα στην ψυχή μας, μέσα στο αδιάφορο πλαίσιο της διαφορετικότητά μας. Η διαφορετικότητα είναι το σημείο αφετηρίας για να γνωριστούμε καλύτερα. Η διαφορετικότητα είναι η ασίγαστη βοή που μας φέρνει μπροστά στις επιλογές μας. Γιατί πρέπει να ανήκουμε σε έναν ομοιόμορφο κόσμο που θα κατατάσσει το εσωτερικό μας ‘’είναι’’ στα ‘’είδη προς αποφυγή’’; Προσεκτικά να κοιτάμε, όχι αδιάφορα. «Τι θα μας κοστίσει λιγότερο;» ακούς από παντού, ενώ μας ήδη έχει κοστίσει μια ανθρωπόμορφη ζωή. Τα καράβια μαυρίζουν τις θάλασσες με τα υπολείμματα τους κι εμείς μαυρίζουμε τη ζωή μας με την όλο και πιο αδιάφορη στάση μας απέναντι σε κάθε τι που μας αφορά.

Όπου να ‘ναι θα παραγόμαστε με ISO.

Τα νέα της γης είναι άκρως εν-ταξη(ακά). Συνεχής η παραγωγή φασιστών-ρατσιστών, καταθλιπτικών (ατόμων και φαρμάκων), θυμάτων και ανθρώπινων ομοιωμάτων. Εν τάξει ο μαρασμός, η εκπαραθύρωση των αισθημάτων. Απαραίτητο συστατικό στη ζύμωση μυαλών η πορσελάνινη μαγιά. Άσπρη σαν πορσελάνη / εύθραυστη, να μη κάνεις καν τον κόπο να σκεφτείς, να διαφωνήσεις, να (αντι)δράσεις. «Πρόσεξε μη σπάσεις: μας χρειάζονται ακέραιους, όρθιους και απολύτως εν τάξει.

Εν τάξει, λοιπόν. Η  ζωή δεν παίζεται κορώνα-γράμματα. Δες τα γράμματα: ζ-ω-η / Ζ-Ω-Η καμωμένα από καμπύλες / ευθείες και συνδυασμό των δύο (καμπυλών / πυλών / υλών / και ευθειών). Ανοιχτές και κλειστές (καμ)πύλες. Ευθείες. Ποτέ δεν περπατάμε πάνω σε ευθείες: πάντα γέρνουμε προς τη μια μεριά. Ποια μεριά; Τη μεριά που σου έχουν έτοιμη πριν γεννηθείς ή μια αμερόληπτη μεριά; Βαδίζουμε στη θέση που μας αρμόζει. Τη διαφορετική θέση, τη δική μας θέση στη ζωή (συνδυαζόμενη από καμπύλες κι ευθείες). Κομμάτι-κομμάτι στήνουμε τη ζωή μας μέσα στο απέραντο σύμπαν: με συνεχείς παρακάμψεις αναζητούμε τη γνώση.

Τα νέα της γης είναι υποστηρικτικά. Ένα υπόστεγο ψάχνουμε όλοι. Να μη βρεχόμαστε, να μην κρυώνουμε, να μην είμαστε εκτεθειμένοι στη ζωή. Παραλείπουμε το κυρίως γεύμα της ζωής και μετατρέπουμε την πρόληψη της έκθεσης σε αμετάκλητη έξη / εθιζόμαστε σε μια επανάληψη γεγονότων, νοοτροπίας και διδαχής / εθιζόμαστε στην επιβολή ενός συνδυασμού δυνάμεων που μας επιβάλλουν την ίδια αλληλουχία σκηνών / σκηνικών / παιχτών. Ένα υπόστεγο ζητά ο άνθρωπος για να εγκαθιδρύσει την αυτοδυναμία του και την αδυναμία της υπακοής (του) στα ένστικτά του: το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, της αυτονομίας, της ενδελεχούς αναζήτησης του εγώ του μέσα από το εμείς.

Πασχίζουμε να δαμάσουμε τα ένστικτα με ληγμένες υποσχέσεις. Οι σκέψεις δραπετεύουν. Μας προδίδουν. Οι σκέψεις αποστασιοποιούνται από τον καθημερινό άνθρωπο και σιωπούν αφήνοντας χώρο και χρόνο στο μεγαλείο του εμείς. Ο φοβικός / φοβισμένος άνθρωπος δεν είναι απαραιτήτως άοπλος και άμαχος: από φόβο τρώει πρώτα τα σωθικά του κι ύστερα των άλλων. Με όπλο το τρεμάμενο χέρι της καρδιάς του αφαιρεί από τους άλλους το δικαίωμα της ελευθερίας. Σκλάβος κι ο ίδιος πιστεύει πως η σειρά των γεγονότων δεν αλλάζει και πως η εξασφάλιση της ελευθερίας –που ποθεί κι έχει ακουστά– είναι ένα είδος-υλικό που το κρατά κάποιος θεός στα χέρια του και θα του το δώσει μόνο κι εφόσον ακολουθήσεις τους κανόνες του. Πιστεύει στα δεσμά του κι ας γνωρίζει πως έχει συμβάλλει κι ο ίδιος στη δημιουργία και διατήρηση αυτών των δεσμών. Φοράει τα δεσμά  σαν το δέρμα του.

Ένας καθημερινός άνθρωπος. Πολλοί καθημερινοί άνθρωποι. Ένας ξεχωριστός κόσμος από καθημερινούς ανθρώπους που η πίστη στον εαυτό τους τούς οδηγεί στον κόσμο της γνώσης και της αλληλεγγύης.

Τα νέα μας είναι γήινα. Τα ακούς στις σκιές, στο φως. Τα ακούς στη φράση: «Θέλω να σου προσφέρω τα πάντα». Και τα προσφέρουμε. Κάθε μέρα, με τον τρόπο μας, το φέρσιμό μας. «Με τη γενναιοδωρία» όπως άκουσα να λέει ένα παιδί προσχολικής ηλικίας σε ένα συνομήλικό του την ώρα του παιχνιδιού. Τα ακριβή του λόγια του ήταν: «Εγώ θέλω να σου δώσω κάποια παιχνίδια μου, αλλά η μαμά δεν είναι και τόσο γενναιόδωρη. Θα τη ρωτήσω, αλλά εγώ θέλω να σου τα δώσω, δε με πειράζει».

Όσο και να τηρούνται οι κανόνες, θα υπάρχουν άνθρωποι που το παρουσιαστικό τους θα  διαφέρει σε σύγκριση με των υπολοίπων. Όχι λόγω κάποιας υπαιτιότητας ή βλάβης βιολογικής, αλλά από κείνη τη διαφορά που σε κάνει να δείχνεις και να φαίνεσαι αυτό που ακριβώς είσαι: Ένας καθημερινός, συνηθισμένος, ξεχωριστός άνθρωπος ανάμεσα σε άλλους καθημερινούς, συνηθισμένους, ξεχωριστούς ανθρώπους.

Τα νέα της γης είναι αποκλειστικά. Αφορούν αποκλεισμένους που ζουν (απο)κλεισμένων των θυρών. Συσσωρεύουν κατά αποκλειστικότητα ύλη μήπως και τους χρειαστεί στο μέλλον. Φήμες λένε πως οι αποκλεισμένοι έχουν βγει προς άγραν τροφής, αποκλειστικά σε μορφή κατεργασμένης και κονσερβοποιημένης για να αντέχει μεγαλύτερο διάστημα κι από την ίδια τους τη ζωή. (Απο)κλεισμένοι ως συνήθως πίσω από ατσάλινους φράχτες με διακοσμητικούς θυρεούς γιορτάζουν τη νίκη της απελευθέρωσής τους από την κλειστή κοινωνία και την ένταξή τους σε καταφύγια πυρηνικά. Οι τροφές επαρκούν για αυτούς και τους οικείους (όσους θεωρούν κατά αποκλειστικότητα οικείους). Όνειρό του καθενός να ‘χει μια αποκλειστική όταν έρθει η ώρα. Η ώρα έρχεται με ή χωρίς αποκλειστική. Η ζωή ξεφεύγει από τον ατσάλινο φράχτη θρυμματίζοντας το θυρεό.

Η ζωή είναι γενναιόδωρη όταν σπας τα σύνορα που σε απομονώνουν (μια ζωή) στο στενό οικόπεδο που λέγεται κοινωνία.

Η κοινωνία θέτει νόμους.

Οι άνθρωποι (οι καθημερινοί, οι συνηθισμένοι, οι ξεχωριστοί) δεν υπακούν σε νόμους αυθαίρετους και ψεύτικους.

Πίσω από το γράμμα του νόμου ξεπηδά η δίψα για μια ζωή αδέσμευτη, δύσκολη μα ξεχωριστή. Μια ζωή με συνεργασίες, συνεργάτες, εργάτες. Μια ζωή που η άποψη του καθενός δε θα επηρεάζει την ξεχωριστή ζωή του διπλανού του και δεν θα τυραννά τον νου του ανθρώπου με ληγμένα σενάρια περί αυθεντικότητας. Αυθεντικοί γινόμαστε όταν η δύναμή μας μετατρέπεται σε γνώση.

Καθημερινοί, συνηθισμένοι, ξεχωριστοί, ασυνήθιστοι άνθρωποι.

15 Σεπτεμβρίου 2017