Ophelia's blog

Ροδάκινο ζουμερό, δαγκώνω το χρυσοκίτρινο βελούδο και αναδίδεται η μυρωδιά του φρέσκου φρούτου, παρατηρείς με πόση λατρεία απολαμβάνω το νέκταρ του ώριμου φρούτου, καθώς κυλάνε οι χυμοί στα δάχτυλά μου και παίζω κολλώντας τα μεταξύ τους, «Κοίτα, σου λέω , πλάκα δεν έχει;»

Ποτέ σου δε συμπάθησες τα ροδάκινα, σε ανατριχιάζει το χνούδι.

Λατρεύεις τα παυλόσυκα, το καρπό του κάκτου, χαίρεσαι την προετοιμασία καθαρίσματος, αποχωρίζεις το περίβλημα από το εσωτερικό του καρπού, και μετά γεύεσαι το γλυκό καρπό με τα μικρά μαύρα στίγματα.

Ποτέ μου δε κατάλαβα πως τρως κάτι τόσο στυφό που απαιτεί τόση ώρα καθαρίσματος, άσε που πρέπει να προσέχεις και τα αγκάθια.

Τρώμε το ίδιο φαγητό με δύο διαφορετικούς τρόπους. Εγώ προτιμώ το κοκκινιστό κρέας με τα μακαρόνια ανακατεμένα στο ίδιο πιάτο, εσύ ξεχωρίζεις το κρέας από τα μακαρόνια.

Είναι φορές που λέμε ακριβώς τα ίδια πράγματα από ακριβώς αντίθετες κατευθύνσεις, στην αρχή τρόμαζα πολύ μέχρι να συνηθίσω, εσύ ήσουν πιο ήρεμος, εγώ είμαι παρορμητική και ευάλωτη, εσύ λογικός και δοτικός, εγώ επαναστατώ με το παραμικρό εσύ πρέπει να με προσγειώνεις, και οι δύο απογειωνόμαστε και κάνουμε τα καλύτερα ταξίδια στη τρέλα μας.

«Η σχέση δεν είναι ρινγκ για να κυριαρχεί ο ένας πάνω στον άλλο», έλεγες, είναι μάχη και από τους δύο συμπληρώνω που δε σταματά, όπως κάθε σχέση δύσκολα χτίζεται, εύκολα διαλύεται, ίσως η πιο δύσκολη αλλά η πιο διαχρονική, αν το καλοσκεφτείς.

9 Μαρτίου 2016