Ophelia's blog

Ενωμένη ανθρωπότητα: σα ραφή σε ύφασμα: ένας να τραβήξει δυνατά από τη μια μεριά ή να ψαλιδίσει τις περισσευούμενες κλωστές και πάει η ένωση.

Κοινό καλό. Ή (τους) πληρώνεις ή (τους) κληρώνεις. Ούτε από το απωθημένο μας όνειρο δεν έλειψαν η αγένεια και οι προκαταλήψεις: σαν ένα ζευγάρι που εκδόθηκε για να επανακυκλοφορήσει σε βιβλίο τσέπης.

Ανταποδοτική κοινωνία: θαύμα φραστικό. Έκφραση του δούναι και μη λαβείν. Είμαστε προγραμματισμένοι να ακολουθούμε τους νόμους της κοινωνικής αβαρίας και της γενικής συνεισφοράς. Συνήθως συνεισφέρει εκείνος που δε λαμβάνει ενώ εκείνος που λαμβάνει συνεισφέρει με το αζημίωτο. Δίνει εκείνος που δεν (έχει να) λαμβάνει (κι όταν παύσει να δίνει, δίνεται).

Τα δάχτυλά μας είναι ενωμένα στο σημείο που αρχίζει η ανεξαρτησία τους (ή ανεξάρτητα εκεί που τελειώνει η ένωσή τους;).

Η θάλασσα περιβάλλεται με ποσότητα μη πόσιμου νερού κι όμως αυτό δε μας προκαλεί ανιαρή αίσθηση: το αντίθετο. Μας ικανοποιεί σε σημείο που, η θλίψη δεν καταχωρείται ως ουσιαστικό στο λεξικό της καρδιάς αλλά σα ρήμα: θλίβομαι.

Θλίβομαι από την ανεξίτηλη ομορφιά που δε μπορώ να πάρω μαζί μου ως υλικό αλλά με ακολουθεί σε κάθε μου σκέψη. Η ομορφιά αποπερατώνεται στην αθάνατη σάρκα της αμμουδιάς κάθε πρωί που ξεπλένει τους κόκκους και τους παραδίνει έτοιμους προς κατανάλωση στο φως. Το φως καταναλώνει ό,τι βρει μπροστά του με ακόρεστη όρεξη. Στο φως προσέχεις το μαύρο.

Παρατηρείς μια πέτρα: η ίδια πέτρα που στο φως μοιάζει με ξεθωριασμένη λούφα, μόλις τη βρέξεις γίνεται σκούρα σα γυαλιστερό μάτι φάλαινας που σε παρατηρεί. Πολλά μάτια παρατηρούν τις ξεθωριασμένες λούφες. Όλα είναι θέμα αποστολής και παραλαβής. Παραλαμβάνεις μια ίνα ιστού από ένα φύλλο και στέλνεις μια φωλιά για τα περαστικά πουλιά. Τρέχουν τα πουλιά, τρέχει κι η φαντασία.

Το πρωινό φως φυσά την αμμουδιά μακριά μέχρι να φτάσει στα μάτια των ανθρώπων και να τους αφυπνίσει από τον ύπνο με ένα του ράπισμα.

Ξύπνα (ώρα για άυπνους και ξέπνοους).

Οι κόκκοι άμμου ενωμένοι σχηματίζουν το τραπεζομάντηλο της θάλασσας: το διπλώνεις και το ξεδιπλώνεις όπου θες. Ξέχωροι οι κόκκοι (σε) ταξιδεύουν όπου θέλουν. Παίρνουν το σχήμα που θέλουμε και καταναλώνουν τα όνειρά μας.

Ανεπίσημα, είμαστε κόκκοι που ταξιδεύουμε ανεξάρτητα (μέχρι την επανένωσή μας).

Επίσημα, είμαστε κόκκοι που οδεύουμε στον πνιγμό της εξαρτημένης μας ένωσης.

Στην καθημερινότητά μας είμαστε ανυποστήρικτοι και δυσανεκτικοί στα λόγια. Ευερέθιστοι και ανταποδοτικοί στη λόγια συμπεριφορά.

Τα ξύλινα σκαλοπάτια ταιριάζουν στα αόρατα πόδια. Τρίζουν τα πόδια στα αμμουδερά σκαλοπάτια.

«Πάνω ή κάτω;», ρωτά ο ανελκυστήρας του λόγιου μυαλού (άρτι απαχθέντος εκ του πανοράματος της κατεχόμενης πλευράς του γυαλιστερού ματιού).

Το όνειρο προκαλεί δυσανεξία στους ακλόνητους και περιφραγμένους οίκους.

29 Σεπτεμβρίου 2017