Δεσίματα, νοσήματα

του γιαλού αποκυήματα

Κραξίματα, κοάσματα.

Μέτραγες τα μηνύματα

Αποβραδίς κατέβαινες

στην όχθη για να πλύνεις

τα μήλα του παραμυθιού

και στα παιδιά να δίνεις

Κόκκινη κλωστή δεμένη

γύρω απ’ το πόδι τυλιγμένη

Παραμύθι πώς να αρχίσει

χωρίς γέλιο παιδιού να αντηχήσει

Έτριζαν τα ξύλινα πατώματα

Ο κόσμος δεν είχε μόνο ελαττώματα

Σοφός ο λύκος, ο άνθρωπος απλός

Ποιητής ο αγρότης, ο αστός τρωτός

Κόκκινη κλωστή δεμένη

Η καρέκλα γυρισμένη

προς το μέρος της καρδιάς

(αποκοιμιέται, σωπαίνει: την ξεχνάς)

Σύρσιμο ξυπνά τη ράχη

Δάγκωμα φιδιού στη μάχη

Παραμύθια, απελπισίες, ιστορίες

Στα σπίτια θεριέψανε οι φασαρίες

Κόκκινη κλωστή δεμένη

Γύρω απ’ το λαιμό μπλεγμένη

Πριν λαλήσουν πετεινοί

Παραμύθι ποιος να πει

Κόκκινη κλωστή δεμένη

μες στο αίμα βουτηγμένη

Μάζεψε τις άκρες: κρατήσου

Δεν υπάρχει κλειδί του παραδείσου

Κόκκινη κλωστή λυμένη

με το ψέμα λογοδοσμένη

Κόβει σαν ξυράφι η αλήθεια

Έμεινε μονάχα η συνήθεια

8 Φεβρουαρίου 2017

Leave a comment

είμαι η Οφηλία

Με μια πυξίδα πέτρινη βαδίζεις δρόμους γυάλινους

Let’s connect