Ophelia's blog

Και τι είναι η βροχή; (το ντους της γης)

Αστέρια: ξεχασμένες σκόρπιες καρφίτσες από τα πατώματα των ραφτάδικων (καρφώνονται ψηλά στον ουρανό για να μην τις πατούν τα ξυπόλητα παιδιά).

Τα αστέρια είναι φρούτα του ουρανού που δύσκολα τα γεύεται κανείς (γιατί δεν τολμά να φανταστεί πως μπορεί να σκαρφαλώσει τόσο ψηλά χωρίς σκάλα). Είναι κραυγές ανθρώπων που δεν πρόλαβαν ή δεν ήθελαν να ζήσουν και το στερέωμα τις αγκάλιασε σε ένα σώμα ειρήνης και συλλογικότητας.

Η θάλασσα πνίγηκε από τα ανθρώπινα δάκρυα (όταν οι άνθρωποι ζύγισαν τα κρίματά τους,  βγήκαν περισσότερα από τις αρετές).

Η γη ήταν μια λωρίδα αέρινη που αποφάσισε να πιάσει την μια άκρη της με την άλλη σχηματίζοντας έναν κύκλο. Με αυτή της την κίνηση ήθελε να περικλύσει μέσα της κάθε τι άψυχο και έμψυχο ώστε  να μη χαθεί στην πορεία των χρόνων. Ξεκίνησε να ταξιδεύει στο σύμπαν μέχρι που συνάντησε τον ήλιο. Η έλξη της κι η λαχτάρα της ήταν τέτοια, που μόλις τον είδε αναστέναξε βαθιά και ξεφυσώντας πέτρωσε την αγάπη της σε θεόρατα βουνά για να μειώσει την απόσταση που τους χώριζε. Ο ήλιος ανταπέδωσε χαρίζοντας στη γη βλάστηση στις πιο απόκρημνες γωνιές της και προστατεύοντάς την από το κρύο με τις ζεστές αχτίδες του. Συναντιόνταν κάθε πρωί: εκείνος ξεμυτώντας –στο ίδιο πάντα σημείο– κι εκείνη ραντίζοντας το πρόσωπό της με τις σταγόνες που κρέμονταν σα σταλακτίτες από τις φτέρες και τα βατόμουρα. Βατόμουρα ποικιλόχρωμα σα μικρές γαίες που ταξιδεύουν στο σύμπαν έτοιμες προς εξερεύνηση, σηματοδότες σε κόσμους μυθικούς που πιστεύουν οι ρεαλιστές και κάνουν τα πρωινά να μοιάζουν δυνατά σε καιρούς αδύνατους: όταν δεν υπάρχει κανείς τριγύρω να πιστέψει τα μικρά και μεγάλα παιδιά και κείνα κάθονται μόνα πίσω από ένα χνωτισμένο τζάμι ζωγραφίζοντας λέξεις και σχήματα –κρυφά από μάτια που δεν πρέπει να τα δουν– κι ύστερα τα σβήνουν με μανίκια γυμνά. Ξημέρωσε για τα καλά: τα παιδιά μαζεύουν τα βατόμουρα. Κάθε φορά που γεύονται τους μικρούς καρπούς ονειρεύονται: μακριά από βλέμματα που τα επικρίνουν όταν αργούν για το σχολείο / τη δουλειά / τη ζωή / τον έρωτα. Τώρα πια σχεδιάζουν σχήματα και λέξεις στο  χνωτισμένο τζάμι του αυτοκινήτου: είναι τα ίδια παιδιά που επιμένουν να ζωγραφίζουν τις ίδιες λέξεις και σχήματα (και να ακούνε την καρδιά τους να χτυπά τρελά σα μια μικρή γη που ταξιδεύει μέχρι να βρει τον ήλιο της).

Χάδια: ανθρώπινες παγίδες (όταν απομακρύνεσαι από αυτά νιώθεις μισός).

Πορτοκάλι σαγκουίνι: ηλιοβασίλεμα για φάγωμα.

Ένα χωράφι γεμάτο βαμβάκια: σα μαλλί της γριάς.

Τα φύλλα μοιάζουν με τις παλάμες μας (τα χέρια της γης: άοπλα).

Και τι είναι η βροχή; (το ντους της γης).

Η φαντασία δεν έχει όρια (ούτε η πραγματικότητα).

1 Οκτωβρίου 2016