Δε φταις εσύ που είσαι αγύριστο κεφάλι και θυμώνεις με το παραμικρό: είναι το σκαρί σου τέτοιο κι η καταγωγή σου (όλοι για αυτή σε κατηγορούσαν). Με τα χρόνια ήρθε να προστεθεί κι η διαγωγή. Κατέφευγαν σε μέτρα πάνω από τα μέτρα και τα όρια σου για να γράφουν στον έλεγχο διαγωγή: «Κοσμιοτάτη».
Κι εσύ υπέφερες: μέχρι που τίναξες τη διαγωγή μακριά κι έμεινες με την αγωγή του αγωγιάτη που σε οδήγησε πάλι σε δρόμους κακοτράχηλους και σε γραφεία στενά που κι εκεί έπνιγες το θυμό σου. Σου μαρκάρισαν το μυαλό κι εσύ πάλι έπνιγες τα ταπεινά σου ιδεώδη: μια βόλτα στην πόλη ένα απόγευμα καθημερινής μ’ έναν καφέ στο χέρι –σκασιαρχείο από τη ρουτίνα– αλλά δε τόλμησες να το κάνεις: σχεδόν το απαγόρευσες στον εαυτό σου.
Δε φταις εσύ που κρύβεις μια καταπιεσμένη παιδικότητα μέσα σου. Τα παιδιά πέφτουν και τσακίζουν τα γόνατά τους, κλαίνε –χωρίς να πονάνε– για να τα προσέξεις: το ίδιο κάνεις κι εσύ (μόνο που απουσιάζει η κούνια και τσακίζεις τα πόδια σου πιο σκληρά (πάνω-κάτω) απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ: μα κανείς δε σε προσέχει. Καιρός να σταματήσεις να περπατάς σαν να μην υπάρχεις.
Δε φταις εσύ που θεωρείς πως το κεφάλι σου είναι διακοσμητικό και δε χρησιμεύει σε κάτι: από μικρό σου λέγανε «Μη, και μη, και μη». Σπάνια σε προτρέπανε να κάνεις πράγματα για σένα, να λες την άποψή σου, αλίμονο αν σκεφτόσουν χωρίς την έγκριση των σοφών (μα κι οι σοφοί υπήρξαν κάποτε παιδιά). Για να γίνεις σοφός αμφισβητείς. Μη φοβάσαι να κλάψεις για τον κόσμο που οραματίστηκες με μια παρέα τρελών: κι ας τσακίσανε τα μούτρα τους –όπως κι εσύ– σαν τα πουλιά που ξεγελιούνται από τα τζάμια και τσακίζονται πάνω τους.
Δε φταις εσύ. Ευθύνεσαι όμως που αφήνεις τον εαυτό σου να πιστεύει πως είσαι δε διαφέρεις (δεν είναι κακούργημα να διαφέρεις: είναι μεγαλούργημα). Φταις που νομίζεις πως το κεφάλι σου είναι ένα σακί με άχυρα ενώ είναι ένας κήπος με λουλούδια (όταν τον καλλιεργείς).
Δε φταις εσύ που δε σε καταλαβαίνουν: ούτε εσύ τους καταλαβαίνεις.
Δε φταις εσύ που οι άνθρωποι σκοτώνουν την ψυχή τους: φταις που προσπαθείς να τους αλλάξεις
13 Νοεμβρίου 2016

Leave a comment