Ophelia's blog

Μια μέρα ακόμη

Πέρασε μια μέρα ακόμη

αφήνοντας ερωτηματικά και σκόνη

μικρές σταγόνες σε βλέμμα βουβό

Στις στάχτες φυτρώνει νέο σκηνικό

Μια μέρα κόκκινη σαν πορφύρα

Ζωή που υπόσχεται δροσιά κι αρμύρα

Τις μέρες σταυρώνω σε μάτια κλειστά

Οι εικόνες τρέχουν από το μέλλον πιο μπροστά

Κρατιούνται τα χέρια κόντρα στο ρεύμα

Ταχυδρόμοι αφήνουν σε μια άκρη το δέμα

Αδέξιες θάλασσες αργοπορούν

στης ανωνυμίας το δρόμο να χαθούν

Οι λέξεις δε μιλούν, μιλά η σιωπή

Θέλω να πω πολλά, μα δε βγαίνει φωνή

Τα βλέφαρα σκεπάζει η κούραση της μέρας

στο σκοτάδι γεννιούνται τα λογικά της τρέλας

Με σχέδια εξοντώνουμε τη μέρα

Πνίγουμε τον ακόρεστο αέρα

Κλείνουμε σε βάζα αεροστεγή

της βροχής τη μουρμούρα την καυτή

Η ζωή δεν έχει μήνες, ώρες και λεπτά

Η ζωή έχει δάκρυα, πνοές και βογγητά

Έχει το χρώμα και το άρωμα που ανθείς

Έχει εσένα που δε λες να μ’ αρνηθείς

4 Μαρτίου 2016